Sinterklaas (deel 2)

Afgelopen zaterdag was de intocht van Sinterklaas.
Xenya had het er al een paar keer over gehad nadat ze "het nieuws" van ons had gehoord (zie ook het bericht: Sinterklaas), maar nu weten we het zeker:
Ze heeft het nog niet helemaal gesnapt. Of beter gezegd, ze is gewoon Oost-Indisch doof en wil niet van ons aannemen dat de Sint slechts een verklede man is.
De hele dag heeft ze gevraagd of ze die avond haar schoen mocht zetten, de Sint had het immers gezegd. Ons antwoord bleef de hele dag ongewijzigd: "Natuurlijk mag je je schoen zetten, dat mag elke dag. We weten alleen niet of er ook iets inkomt."
Rond de middag kwamen de potloden en een hagelwit papier tevoorschijn. Binnen mum van tijd had ze een prachtige zwarte piet getekend met alles erop en eraan. Er ging een lintje omheen en er kwam een briefje aan te hangen met daarop: Voor de Sint.
"Zo, die kan vanavond in m'n schoen" zei ze heel tevreden.
Toen kwamen de vragen:
Xenya: "Wat deden jullie vroeger altijd met die tekeningen in m'n schoen?"
Wij: "Nou, die gooiden we meteen in de kachel, want jij moest ze natuurlijk niet terugvinden de volgende dag, want dan zou je meteen weten dat Sinterklaas niet bestaat."
Xenya: "En die wortel en dat mandarijntje dan?"
Wij: "Die gingen weer terug naar de koelkast of fruitschaal."
Xenya: "Dus, hij bestaat echt niet?"
Wij: "Nee, dat hadden we al verteld, maar jij gelooft het niet."
Xenya: "Nou, ik ga het toch lekker proberen vanavond."
Nadat ze de hele dag de zenuwen had gehad en 84 keer had gevraagd of er nu wel of niet iets in haar schoen zou komen, werd er dan toch een geschikte schoen voor de kachel geplaatst, met de tekening en een mandarijn erin. En terwijl er niemand keek of luisterde (dacht ze) mompelde ze snel een liedje. Zo, en nu naar bed!!!
Aangezien ik altijd een tas met frutsel cadeautjes op voorraad heb, was er snel een cadeautje voorhanden. We hadden nog een half rolletje Sintpapier en de mandarijn heb ik gepeld en opgegeten. De schillen heb ik naast haar schoen laten liggen en de tekening werd deze keer niet in de kachel gegooid maar aan de kast van m'n bureau geplakt.
De volgende ochtend was de twijfel groter als ooit, bestaat 'ie nu wel of toch niet??? Het was zeer duidelijk dat ie niet bestond, want Caya kreeg later hetzelfde knutselcadeautje zodat ze lekker samen konden fröbelen, alleen zat er bij haar geen papiertje omheen en kwam het rechtstreek van zolder uit de voorraad met cadeautjes. Toch vroeg ze voor het slapen gaan of ze misschien wéér haar schoen mocht zetten.
En net als alle andere keren kreeg ze weer hetzelfde antwoord: "Natuurlijk mag je je schoen zetten, dat mag elke dag. We weten alleen niet of er ook iets in komt."

11 november

Vroeger wisten wij niet beter: 11 november is de dag, dat mijn lichtje, dat mijn lichtje, 11 november is de dag, dat mijn lichtje branden mag. Oftewel Sint Maarten. Het schijnt, als ik de reclames zie op de NLse TV, dat dit Noord-Hollandse gebruik dit jaar landelijk is.
Sinds wij in Frankrijk wonen is 11 november een vrije dag. Een nationale vrije dag, wel te verstaan.
Op deze dag wordt de wapenstilstand van de eerste wereldoorlog herdacht. Een oorlog waarin meer dan 9 miljoen doden zijn gevallen.
Dit jaar is het de eerste keer dat Frankrijk de ceremonies houdt zonder dat er nog "poilus" bij aanwezig zijn. Poilu is de bijnaam voor een soldaat die in WO I heeft gestreden.
De laatste "officiële" poilu, Lazare Ponticelli, is dit jaar op 12 maart overleden. Hij was 110 jaar. Enkele weken daarvoor, op 20 januari, stierf de op één na laatste Franse poilu: Louis de Cazenave, eveneens op 110 jarige leeftijd. Er zijn nog 10 strijders, die gevochten hebben in WO I, in leven. De meesten zijn Brits en allen zijn ze ongeveer 107 à 108 jaar oud.
In elk dorp en dus ook in Châtel-Montagne, wordt er op 11 november een ceremonie gehouden bij het monument voor de gevallenen. Op 8 mei vindt een zelfde soort ceremonie plaats, ditmaal om de overwinning/beëindiging van de Tweede Wereldoorlog te herdenken. Xenya is een aantal keer gevraagd om te helpen bij deze ceremonies en heeft bloemen gelegd.

Aire Les Biefs

Ik heb een vriendin en hij heet Rudolf.
Rudolf runt samen met René, Aire Les Biefs en we hebben elkaar in eerste instantie zakelijk leren kennen.
Swaag En France heeft een deel van de renovatie van hun oude vakantiekolonie uitgevoerd en zo hebben wij , gedurende de afgelopen twee jaar, hun bedrijf zien uitgroeien tot een zeer goed lopende Chambres et Table d'Hôtes.
Als ik Rudolf aan de telefoon heb, wat toch wel zeer regelmatig gebeurt, kunnen we heerlijk kletsen over van alles en nog wat, maar er is toch wel één grote passie die we delen en dat is: Koken.

Afgelopen vrijdag waren we te gast bij Rudolf en René om "voor te proeven". Net als vorig jaar, gaan we ook dit jaar weer ons eindejaarsfeest van Swaag En France, bij hen vieren en daarvoor moet natuurlijk een menu worden samengesteld. Rudolf had het een en ander bedacht en heeft ons verwend met heerlijke gerechten, die stuk voor stuk zijn goedgekeurd.
Hij maakt er bijna een sport van om zijn gasten de meest heerlijke creaties voor te schotelen, die er ook nog eens prachtig uitzien. Het gemiddelde restaurant zou nog heel wat van hem kunnen leren. Daarbij vult René hem naadloos aan door de tafel prachtig te dekken waardoor er een geweldige sfeer en ambiance ontstaat. Ze hebben een assortiment servies, glazen, servetten en tafellakens waar ik jaloers op ben!
Dat de heren succes hebben met hun aanpak blijkt wel uit het feit dat ondanks dat Europa op een denkbeeldig schavot staat met de strop al om de nek en we overspoeld worden door kreten als: kredietcrisis, marktverstoring en recessie, "de Boys" hun target voor het komende jaar al hebben bereikt. Diverse emigranten in onze omgeving reizen regelmatig af naar NL om daar de broodnodige centen te verdienen om de winter te kunnen overleven, maar dit vooruitzicht blijft ze gelukkig bespaard.

Persoonlijk vind ik het heel knap wat ze tot nu toe hebben bereikt. Het is namelijk niet makkelijk om 't hoofd boven water te houden in een gebied als de Auvergne en zeker niet in de branche "kamertje verhuren". Chambres d'Hôtes is van oorsprong een nevenactiviteit en de meeste Fransen die een B&B exploiteren hebben er een fulltime baan naast.
Ik ben er dan ook van overtuigd dat je je moet onderscheiden van de grote hoop om iets te bereiken en je bedrijf "op de kaart" te zetten.
Wie meer wil weten en zien over Aire Les Biefs kan de Tros uitzending van Ik Vertrek nog eens bekijken: http://player.omroep.nl/?aflid=5919006 en anders kan je natuurlijk gewoon een kamer boeken en het met eigen ogen gaan bekijken en beleven!!!

foto: Imadia