maandag 23 december 2013

Père Noël

Het is echt een eeuwigheid geleden, en "dans un autre vie" maar ik voelde een ongelooflijke drang opkomen om weer eens een stukje te schrijven.
Het is maandag 23 december, en het is de dag voor "Le Reveillon" de vooravond aan kerstmis.
Zoals de afgelopen 10 jaar gewoonte is, pakken we cadeaus in voor de kinderen en mijn gedachten dwalen af naar voorgaande jaren.

We vierden kerstmis soms in NL, maar vaker in France. En dan meestal met goede vrienden. We werden ingeweid in de gebruiken en namen deze over. En nu we weer in Nederland zijn, nu dragen we deze over op onze kinderen, de pubers die nog weten hoe het was en ging, maar ook de peuters. En vooral deze laatsten horen ons aan en nemen de verhalen direct over.
Op Réveillon, kerstavond, 24 december, ben je samen met familie of als die niet in de buurt zijn, met goede vrienden. Je eet, eet, eet en drinkt en drinkt nog meer, en zo rond half twaalf, als alle kinderen vaak al een tukkie doen op de bank, op je schoot of in een ander z'n bed, maak je ze wakker en spoor je ze aan om de kerstman te gaan zoeken, want het is bijna middernacht.
Afhankelijk van de locatie en/of het gezelschap, maak je je op voor een wandeling met zaklampen of stap je in je 4x4 (volledig onverantwoord na alle alcohol die al genuttigd is, maar dat inzien komt pas later) om door de bossen te gaan rijden. De kids worden helemaal blij en opgefokt, want we zijn op zoek naar Père Noël!!! Natuurlijk wordt deze niet gevonden,.... dus keren ze rond 12 uur terug naar huis,...

Ondertussen heeft het achterblijvende gezelschap alle cadeaus onder de kerstboom gelegd en de "maaltijd" van Père Noël achterover geslagen. Want zoals je voor Sinterklaas een wortel, wat hooi en suikerklontjes klaarlegt, zo wil Père Noël graag een glaasje rode wijn, een mandarijn en misschien wel een bordje van de hoofdmaaltijd verorberen.
Als de kinderen terug komen treffen ze dus doorgaans ouders aan die tipsie zijn, een leeg wijnglas, mandarijnen schillen en een leeg bordje onder de "sapin". En,.... heel veel cadeaus!!!!
Iedereen zoekt, scheurt, schreeuwt en juicht, papier vliegt door de lucht, kinderen zijn blij, maar soms ook teleurgesteld, de tegenstellingen zijn soms groot. Niet iedereen krijgt wat hij/zij wil of verwacht.
En daarna wordt het weer even stil. Kinderen slapen verder en de ouders gaan verder met het hoofdgerecht, de kaas of het toetje, en de wijn natuulijk, of sterker spul, afhankelijk van met welke gang ze geëindigd zijn.
De volgende dag wordt er geslapen en daarna weer gegeten, gegeten en gedronken.
Aangezien een derde dag eten en drinken niet leuk meer is, bestaat Tweede Kerstdag niet in France, dus gaat iedereen gewoon weer aan het werk. Even een weekje doorbuffelen en dan is het Oudejaarsdag en kunnen ze het eten, eten, drinken en drinken weer een keer herhalen.
Pffff gelukkig is het maar 1x per jaar Kerst en Oud & Nieuw!!!


Demain Noël va revenir !
Ah ! Quel bonheur, ah ! Quel plaisir !
Demain Noël va revenir
Si je le vois je veux lui dire
Avec mon plus gentil sourire
Cher Noël, voici bien longtemps
Tout juste un an
Que je t'attends

donderdag 1 maart 2012

Het beste van,...

Het was enige dagen voor kerst, om precies te zijn, donderdag 22 december 2011. De dag dat wij een knoop doorhakten. We hadden er niet lang voor nodig gehad, het was binnen een avond besloten. We hadden al eens eerder met het idee rondgelopen, maar deze keer namen onze ideeën ook echt vorm aan en werden onze plannen ook echt omgevormd tot concrete plannen, ideeën en vooral beslissingen.
We gaan weer naar Nederland.
Om hele verschillende en uiteenlopende redenen, met als stip op nummer 1: onze kinderen.
Wij hebben het hier nog steeds naar onze zin, op onze berg, maar pubers, tenminste,.. onze pubers, hebben naast rust, ruimte, een zwembad, regelmatig bezoek en gezelligheid, ook behoefte aan vrijheid en zelfstandigheid. En op een berg in Frankrijk ben je altijd afhankelijk van de welwillendheid en beschikbaarheid van je ouders. Even op de fiets naar een vriendin, op zondagmiddag met vriendinnen naar de duinen en het strand, een middagje shoppen in Alkmaar, dichtbij oma's en tantes, kortom, het leven zoals ze dat kennen en meemaken in de periodes dat we in Nederland zijn, dat hebben ze in Frankrijk niet.
Want, laten we eerlijk zijn, wij hebben altijd de luxe gehad van een eigen huis in Nederland. Een huis dat we nooit konden verkopen en waar we nu de andere partij van hebben uitgekocht.
Nu we eenmaal deze beslissing hebben genomen zien we zelf ook wel veel voordelen van het weer gaan wonen in  Nederland. Egmond-Binnen is een prachtig dorp in de duinstreek. 3 km vanaf het strand en we lopen zo vanuit het dorp de het Noord-Hollands Duinreservaat in. De basisschool en de peuterspeelzaal zijn om de hoek, de supermarkt is aan het eind van de straat, Alkmaar is op 25 fietsminuten en voor een dagje Ikea hoef je niet eerst 2 uur in de auto te zitten, hahaa, als je tenminste geen file hebt.

Toch verlang ik stiekem nu al naar de zomer. Niet alleen om het mooie weer, maar ook omdat we dan waarschijnlijk een maand of twee weer in Châtel-Montagne zullen vertoeven om te werken voor L'Ancienne Colonie, want natuurlijk zal ik het leven van hier ook wel gaan missen.
Onze werkzaamheden en bedrijven hier in La Montagne Bourbonnaise zullen dus gewoon allemaal blijven bestaan, want als zelfstandige kun je zelf je planning maken. Jammer dus, voor degenen die nu van ons af dachten te zijn of zich al rijk rekenen met de gedachte een concurrent minder te hebben.
L'Ancienne Colonie en het chalet draaien gewoon door en ook het bouwbedrijf blijft gewoon "up and running". Er is zelfs weer een bedrijf bijgekomen: Metselbedrijf Swaag, en de eerste opdracht voor het metselen van een vrijstaand huis is binnen.

Tijdens het inpakken van de verhuisdozen en het vullen van vele vuilniszakken, flitsen er herinneringen van 7 jaar permanent in Châtel-Montagne aan me voorbij. Goede vrienden, geweldige feestjes, gezellige mensen, uitstapjes, vakanties, weekenden weg, leuke klanten, mooie projecten, de vele verbouwingen in ons eigen huis, het opgroeien van twee meisjes tot pubers, de geboortes van Nina en Dinand, maar ook afscheid van mensen, dingen, zaken en periodes.
Hoewel ik het nooit heb uitgesproken of er voor mezelf een echte voorstelling van had: ik heb nooit de gedachte of het gevoel gehad "hier ga ik oud worden" of "ik wil hier altijd blijven". En dus is het goed zo. Een mens is te complex om 50 jaar op dezelfde plek te blijven hangen, zonder eens een stap in een andere richting te doen. Je moet je grenzen zo nu en dan eens verleggen.
Dus, ook al gaan we nu "terug", het voelt als "we krijgen erbij". Want we gaan nu genieten van het beste uit twee werelden!!!

zaterdag 18 februari 2012

Wilt u korting?

Enkele weken geleden ging Mijn Lief naar Nederland, met de trein. Ruim een jaar terug was hij voor het laatst met de trein geweest toen we een dagje gingen stadten in Amsterdam. Ik had toen de kaartjes via internet gekocht en alles uitgezocht en het was een leuk familiedagje in de Grote Stad met cultuur, veel winkels, veel tassen en heel relaxed. Het gat tussen ons retourtje met de trein en de treinritten tijdens zijn schooljaren is een stuk groter, ruim 20 jaar. En hoewel hij vorig jaar nog een retourtje Amsterdam had gedaan, was het dus voor zijn gevoel heel lang geleden dat hij met de trein was geweest!!!
Ik kocht via internet een ticket voor het traject Vichy - Bercy en een ticket voor de Thalys van Gare du Nord naar Amsterdam. De trein vertrok even na zessen en rond negen uur stapte hij fris en fruitig in Bercy het perron op. Hij tackelde een taxi en was 20 minuten later aan de andere kant van Parijs. Mooi op tijd, want hij had ruim anderhalf overstaptijd tussen de twee stations.
In de Thalys zocht hij zijn eigen plaats op en er kwam een aardige Franse mademoiselle naast hem zitten. Halverwege de treinrit was de wagon ineens gevuld met een groep douaniers. Ze groepeerden zich rond Mijn Lief en begonnen hem te ondervragen. Wat 'ie in deze trein deed, waar hij naartoe ging, waar hij vandaan kwam, of hij verboden waren bij zich had en meer van dat soort vragen. Hmmm bijzonder, dacht Mijn Lief. Maar omdat hij dit soort grappen ook wel eens op TV had gezien, leek het hem toch wel verstandig op alles eerlijk antwoord te geven. Hij had immers niets te verbergen, dus zo moeilijk was dat nu ook weer niet. Toen kwam de vraag of hij contant geld bij zich had, en zoja, hoeveel,....... Tja, wat zou hij nu zeggen. Hij had immers contanten bij zich. En hij bedacht zich dat als hij gefouilleerd zou worden, ze dat natuurlijk meteen zouden vinden. Omdat hij niet alleen in de wagon was en geen zin had om bij aankomst in Amsterdam meteen aangevallen te worden door gespuis zei hij dat hij dat niet zo midden in de wagon wilde bespreken.
Toen moest hij dus met ze meekomen. Omdat het toch wel erg bizar was, nam hij voor de zekerheid toch ook maar zijn rugtas en jas mee, stel je voor dat hij hier niet meer zou terugkomen!!!
Hij beantwoordde alle vragen, liet de contanten zien, zei waar ze voor waren en werd toen toch nog gefouilleerd. Het zakmes dat hij altijd bij zich heeft zagen ze over het hoofd en gelukkig was er dus uiteindelijk niets aan de hand.
Eenmaal in Amsterdam aangekomen werd hij op het perron ingehaald door een andere reiziger die hem vroeg wat er nu allemaal aan de hand was geweest, want deze man reisde elke week met de Thalys en had dit nog nooit meegemaakt. Het blijft dus een raadsel waarom ze hem eruit pikten en hoe ze wisten dat hij contanten bij zich had,......
Maargoed, Mijn Lief stapte dus uit op het Centraal Station van Amsterdam en ging de stad in om wat te eten. Omdat zijn eindbestemming niet Amsterdam was maar Heiloo, moest hij nog even een kaartje kopen. Hij kwam zo'n kaartjes machine tegen, tikte zijn bestemming in en volgde de stappen. "Wilt u korting?" was één van de vragen. Ja natuurlijk, dacht Mijn Lief, en drukte op JA. Het apparaat gaf aan dat er € 3,70 betaald moest worden en hij voerde zijn pinpas in. Even later rolde er een keurig kaartje uit de machine. Zo, da's ook niet duur, dacht hij nog,.....
Eenmaal in de trein naar Heiloo zat hij er toch nog eens over na te denken, zou dit wel goed zijn gegaan zo?! Nouja, de trein reed, hij propte het kaartje bij zijn andere kaartjes en dacht er niet meer aan. 's Avonds deed hij op zijn logeeradres zijn verhaal en toen werd het hem duidelijk, want zijn schoonmoeder zei: "Maar Gaby jij hebt toch helemaal geen voordeeluren of andere kortingskaart?" Nee, maar ik ben een echte Hollander en als ze mij vragen of korting wil, zeg ik: "Ja natuurlijk wil ik korting!"

dinsdag 20 december 2011

Gewonnen!




Begin december kregen we via omwegen, vanwege verkeerde adressering, een brief bezorgt, gericht aan Xenya. Ik maakte hem eigenlijk routine gewijs open en las: "Suite au tirage de la souscription des PEP 03, nous avons le plaisir de vous informer que le billet n° 4212 en votre possession gagne un Vol initiation pour 1 pers. à Lapalisse"
Mijn eerste gedachten waren, in deze volgorde: Hé leuk, Xenya heeft een prijs gewonnen, Oh jee, waar is in hemelsnaam dat winnende lot? Wat is een initiation? Hoe komt ze aan dat lot, want ik heb toch niets gekocht?!
Ik probeerde de PEP 03 te bellen, maar deze namen niet op, wel hadden ze een antwoordapparaat dat meldde dat ik een mobiel nummer kon bellen. Nouja, dat kon later ook. Toen eerst maar school gebeld om te vragen of zij iets wisten.
Ja hoor, zij wisten dat Xenya een prijs had gewonnen, en het was een hele belangrijke!!! Ja maar, wat is een initiation dan??? (het woordenboek zei: een inwijding of inleiding dus dat schoot niet echt op)
Volgens de lerares aan de telefoon was het een rondvlucht in een klein vliegtuigje vanaf het vliegveld in Lapalisse.
Okee, ik was dus een stapje verder. Maar in de brief stond dat we de prijs moesten ophalen in Moulins (100 km verderop dus!!!) onder het genot van een hapje en drankje en met aanwezigheid van de pers!!! Hmmm, dat zag ik iets minder zitten, bovendien was het op een dinsdagavond om 18h00. Echt Frans in ieder geval.
Ik besloot het mobiele nummer maar eens te bellen. De dame die opnam wist er eigenlijk niet zoveel van en zei dat ik haar collega maar moest bellen, die twee dagen later pas weer aanwezig zou zijn.
Xenya kwam thuis van school en ik vertelde haar het blijde nieuws, maar stelde ook meteen de vraag: "Heb jij een geel lotto kaartje in je tas?" Want zonder het winnende kaartje, konden we de prijs niet ophalen!!! Xenya haalde haar schouders op. Mwa, 'k weet niet, maar ik durf toch niet in zo'n vliegtuig, dus wat heeft het voor zin?!
De brief verdween bij mij naar de achtergrond en een paar keer die week dacht ik nog: "Oh ja, ik moet nog steeds ff bellen voor die prijs." Maar verder kwam ik niet,......
Gisteren had ik de brief naast de telefoon klaar gelegd, om nu toch eindelijk eens te gaan bellen, en weer vergat ik het.
Tot het probleem zich vandaag vanzelf oploste!!! We kregen namelijk een tweede brief!!!
Ze schreven dat ondanks dat ze niet het plezier hadden gehad ons te ontmoeten, ze hierbij de prijs naar ons opstuurden.
Bij de brief zat een toegangskaartje voor "Diverti'Parc" en een biljet voor een rondvlucht voor 1 persoon t.w.v. € 50,-- vanaf het vliegveld van Lapalisse!!!
Heel leuk natuurlijk allemaal, maar wat nu?! Het Diverti'Parc ligt ruim anderhalf uur rijden bij ons vandaan en een rondvlucht in een vliegtuigje, in haar eentje, durft ze niet,.....
Hoewel het natuurlijk leuk is dat ze een prijs heeft gewonnen met een kaartje dat we niet meer kunnen terugvinden, maar gelukkig ook niet meer nodig hebben, is ze dus eigenlijk een beetje blij met een dooie mus.
Voorlopig bewaren we de vrijkaartjes netjes en wie weet dat we komende zomer gezellig een keer naar Diverti'Parc gaan en misschien iemand anders blij kunnen maken met het vrijkaartje voor de rondvlucht!!!

Vaches du monde à DivertiParc

dinsdag 22 november 2011

Kleurtje

Mijn Lief heeft elk jaar weer een herfstdip. Het is gelukkig niet zo erg dat hij met een mutsje op, op de bank gaat zitten en zichzelf zielig gaat zitten vinden. Daarvoor heeft hij te weinig "zitvlees", zoals mijn oma het altijd noemt, dat zit niet in hem. Hij blijft altijd bezig, onderweg en aan de gang. En laten we eerlijk zijn, vervelen hoeven we ons nooit. Er is altijd nog wel iets te doen, te bedenken, te plannen, te verbeteren of uit te werken. En als hij daar allemaal geen zin in heeft, bedenkt hij gewoon weer iets nieuws, iets leuks of iets anders. En zo kwam het dat hij vier weken terug bedacht dat het tijd werd voor een ander kleurtje. Hij was het zat en het was tijd voor weer wat verandering.
En ja, waarom ook niet :) Het was tenslotte alweer twee jaar geleden dat we de woonkamer voor het laatste geschilder hadden. Normaal gesproken hebben wij nooit langer dan twee jaar dezelfde kleur op de muur, dus het was wel weer tijd voor verandering. Maar ja, wat voor kleur moest het dan worden?!
Nu was het grijs, en de kleuren rood, zacht groen, geel, wit en licht blauw hadden we allemaal al gehad. Paars en bruin vielen af, dus bleef donker groen over. We hebben er nog geen 10 minuten over gedaan om dit beslissen, want we zijn het altijd snel met elkaar eens en knopen doorhakken duurt bij ons ook nooit lang.
De volgende dag gingen we naar Vichy om boodschappen te doen, verf te kopen en meteen maar een nieuw kastje te scoren, want mijn Lief was op zoek naar meer huiselijkheid en minder rommel.
Ik moet toegeven dat ik van verzamelen houd. Tijden lang stapelt en hoopt zich van alles op en eens in de zoveel tijd MOET alles ineens opgeruimd, weggegooid en geordend worden. Wel, het was ook daar inmiddels hoog tijd voor. Plus het feit dat sommige verzamelingen wel eens aan een opfrissertje toe waren.
Nog een doorn in zijn oog waren de twee oude kastjes bij de TV. Het ene was een oud nachtkastje dat daar eigenlijk vanzelf terecht was gekomen nadat we een ander kamertje hadden geruimd en het oude kastje van zijn oma dat dienst deed als stereo en decoder standplaats kon niet dicht omdat de stereotoren meer diepte nodig had dan het kastje bood. Dit was dus een leuk dreumes lokplaatsje geworden.
Nadat we onze ideeën hadden uitgesproken begon hij direct te timmeren aan een "nieuw" stereo/decoder meubel. Hij had nog wat sloophout, oude planken en andere meuk liggen en kon daar wel wat van fabriceren. Ik had boven nog wat manden, en zo hadden we een dag later een kast waar alle apparatuur naadloos in paste, waar Nina haar speelgoed in paste en wat er ook nog eens prima uitzag!!!
We moesten nog wel ff zorgen dat het ook IN huis op zijn plaats kwam te staan, want hij had het in de tuin getimmerd en het was natuurlijk niet meer te tillen.
Terwijl Caya en ik alle apparatuur weer op zijn plaats zetten en we het gevecht met alle kabels, snoeren, plugjes en antennes aangingen, pakten mijn Lief blik en kwast en toverde hij in een mum van tijd de woonkamer om in "sfeervol groen". Rond zessen besloten we dat het voor die dag genoeg was. De kleintjes werden bijna wakker en dan zou het gedaan zijn met de"rust" en we moesten natuurlijk ook nog koken, eten en opruimen.

De volgende dag schilderde hij in anderhalf uur de rest van de muren en konden we alles weer terug zetten en hangen. We zochten uit wat er nog mocht blijven en wat zou verhuizen naar een andere plek en waren zeer tevreden over het eindresultaat.
Het is nu weer knus, lekker opgeruimd en geordend. Het enige probleem is dat ik niet weet wat voor kleur het over twee jaar weer moet gaan worden. Maargoed, komt tijd, komt raad!!!

dinsdag 1 november 2011

Toussaint

Uit de oude doos, maar nu nogmaals gepubliceerd!

Vandaag is het Toussaint, oftewel, Allerheiligen. In Nederland leeft dit Christelijke gebruik niet meer en werd de vrije dag in 1960 afgeschaft.
In Frankrijk wordt deze dag nog steeds geëerd en dus hebben we vandaag een vrije dag.
Het woord zeg het al, het gaat om alle Heiligen die deze dag geëerd worden. Morgen is het Allerzielen,
Défunts
, de dag dat alle doden worden herdacht.
Heel Frankrijk sleept rond 1 november massaal met chrysanten heen en weer. Overal zie je oudjes met autootjes die volgeladen zijn met bolschrysanten, soms in de meest onwaarschijnlijke kleuren. Zo kweken ze hier in France ook bijvoorbeeld heide in de meest onnatuurlijke kleuren. De parkeerplaatsen van de kerkhoven zijn druk bezet en het kerkhof zelf ziet er reuze fleurig uit. Nu is het te hopen dat het niet direct gaat vriezen, want dan is die bloemenpracht in één keer een kledderige boel.
In Nederland is de chrysant een dankbaar bosje bloemen, dat het "zo lekker lang goed doet". Ze zijn niet duur en je kunt er weinig aan verknallen, veel water, weinig water, een dag geen water, de chrysant maalt er niet om. Als je mazzel hebt staat je bosje er wel 3 weken fleurig bij.
Hier kun je dat beter uit je hoofd laten. Let op: Geef NOOIT iemand een bosje chrysanten of een bolchrysant cadeau, al is het het laatste bloemetje bij de bloemist, je maakt er geen vrienden mee. Dan nog beter géén bloemen, maar zo'n "grafbossie" meenemen, dat nooit,....

dinsdag 11 oktober 2011

Website

Na een paar maanden ontdekken, knutselen, zoeken, uitproberen, schrijven en opslaan, is het dan eindelijk zover. Afgelopen weekend heb ik de nieuwe website voor het chalet kunnen uploaden.
In mei begon het te kriebelen toen ik de website eens flink onderhanden had genomen ten aanzien van de metatags, vindbaarheid door Google en dat soort zaken. Tijdens het optimaliseren werd het mij duidelijk dat websites met "frames" een beetje uit de mode zijn, dus het werd tijd voor vernieuwing en een andere techniek.
Aangezien ik een autodidact ben, nooit cursussen op dit gebied heb gevolgd en een jaar of 8 geleden gewoon maar in het diepe ben gesprongen met toentertijd nog Frontpage, was het dus eerst even wennen aan een andere opzet dan frames.
Inmiddels heb ik mijn illegale piratenversie van Frontpage vervangen door een legaal aangekocht programma: ExpressionWeb. Dit werkt fijn, maar is geheel in het Engels.
Ik ben eigenlijk gewoon maar uit het niets begonnen met de nieuwe site en heb heel wat gesurft en gegoogled om het te snappen en te vinden hoe het moest. Toen ik eenmaal de basis had, de achtergrond, de indeling, de navigatie, zaken als lettertype, kleuren en uitstraling, kon ik verder met het vullen.
Ook kwam het goed mijn met lang gekoesterde wens: ik vond het juiste script voor een "drop-down-menu". Natuurlijk was dit slechts een basisprincipe en moest ik het nog aanpassen naar de juiste grootte, uitstraling en positie, maar toen ook dat eindelijk was gelukt en het werkte heb ik even een vreugdedansje gemaakt.
Qua inhoud is er niet erg veel veranderd, die was gewoon al goed. Toch ben ik er best nog wel een tijd mee bezig geweest, onder andere door het feit dat ik er niet constant aan werken kon omdat er ondertussen een kindje bijgekomen is en de zomer ook behoorlijk druk is geweest met de kolonie en familiebezoek.
Maar nu is de site dus af en online!!!
De winter komt eraan, ik weet nu hoe het moet, dus ik denk dat ik binnenkort ook maar de site van L'Ancienne Colonie onder handen ga nemen.