Posts

Cancerversary

Afbeelding
En vandaag is het dan echt mijn cancerversary zoals dat zo mooi heet, oftewel mijn kankerverjaardag.
Vandaag 1 jaar geleden kreeg ik om klokslag 17:00 uur de diagnose te horen en veranderden de 3 woordjes: "U heeft borstkanker" voor eeuwig mijn (kijk op het) leven.Een taart met 1 kaarsje, maar eerlijk gezegd ben ik te misselijk om taart te eten.Vier het!
Zoals je rond de verjaardag van je kinderen altijd terugdenkt aan de die ene dag van hun geboorte en de dagen ervoor dat je nog met je mega dikke buik rondliep. Ik in ieder geval wel met kinderen die allemaal 9 ponders waren en Didi die alle records verbrak met zijn 11 pond.
Of zoals je je huwelijksdag herdenkt, of terugdenkt aan de dag dat je verkering kreeg, zo denk ik al een tijdje met buikpijn en een vreselijk gevoel terug aan vorig jaar. De dag dat ik écht en daadwerkelijk die 3 vreselijke woorden te horen kreeg die voor mij bestemd waren en die niet te negeren waren.Ik, die soms zo goed m'n kop in het zand kan steken …

Eén jaar later...

Afbeelding
Ik beleef deze week alsof ik weer een jaar terug in de tijd ben.
De selfie die ik exact een jaar geleden nam, in het trappenhuis op weg naar mijn oma, laat een getekend en zorgelijk gezicht zien. Mijn gevoel zei me toen al dat het niet goed zat...

Enkele dagen daarvoor had ik een knobbeltje ontdekt in mijn borst en ik had de huisarts ook al bezocht. Deze had mij doorverwezen voor een mammografie.
Ik bezocht mijn oma de dag voordat ik naar het ziekenhuis moest voor onderzoek en wist dus eigenlijk nog niets.
Behalve dan dat er een knobbeltje zat.

Mijn oma, die altijd van alles het positieve probeerde te zien en moeilijk dingen het liefst uit de weg ging, probeerde mij op te beuren en zei: "Wacht nou eerst maar af."

Ze vertelde mij dat zij ook ooit zoiets had meegemaakt, precies 44 jaar geleden, in 1975. Bij haar bleek het een goedaardige cyste te zijn en na 3 dagen ziekenhuis en een operatie had ze weer naar huis gemogen. Ze hield er een wond met 12 hechtingen aan over, recht ov…

Retteketet

Afbeelding
Vervolg op "Weer thuis"...Onze zomertijd in Frankrijk liep ten einde en ik besloot om de Borstkliniek te bellen. Ze hadden mij gezegd dat ik begin augustus kon bellen om een afspraak te maken voor oktober of november. Ik vond het allemaal vrij lang duren en wilde eigenlijk wel weten hoe ik er nu voor stond. Maar tegelijkertijd zag ik er ook tegenop.De afgelopen tijd lijkt de berg nog niet echt te willen dalen. Hopelijk heb ik de hoogste top nu weleens gehad, maar die ene berg blijkt een hele bergketen te zijn en steeds ligt er achter elke top weer een nieuw moeilijk pad dat niet vlekkeloos afdaalt.De Borstkliniek
Op één van de laatste dagen pakte ik dus mijn telefoon en belde ik de Borstkliniek in Alkmaar. De dame aan de andere kant was verbaasd dat ik belde, want ik had toch een brief gekregen?
Deze bleek vlak na ons vertrek naar Frankrijk te zijn aangekomen en lag dus ongeopend te wachten op mijn thuiskomst. 
Hoewel ik vreesde om mijn best te moeten doen om spoedig een afspr…

Weer thuis,…

Afbeelding
Na ruim 5 weken in Frankrijk te zijn geweest, zijn we weer thuis. 
Het was niet echt vakantie want er moest veel werk worden verzet. De eerste 9 dagen brachten we door met soppen, maaien, snoeien, wassen, bedden opmaken, ramen lappen en ook het zwembad moest leeg, schoongemaakt en weer gevuld worden.
Nadat we 6 huisjes en 8000m2 terrein weer helemaal op orde hadden, konden we de eerste gasten verwelkomen. We hadden de deadline gehaald en konden nu met een voldaan gevoel even bijkomen.

En hoe!! Want hierna werd ik door mijn Lief getrakteerd op 4 nachtjes vakantie in de Dordogne. Hij vond dat ik dat wel verdiend had, na het afgelopen jaar van ziekte en ellende.
Vanaf Châtel-Montagne rij je daar in 3 uur tijd naar toe en zo claimden wij maandags om 13h30 onze stacaravan voor een korte maar welverdiende vakantie. 
We vulden de dagen met sporten, een kasteel bezoek, een dag naar Rocamadour, een ochtendje luieren bij het zwembad en een dagje langs de rivier. Ook genoten we van streekproducten …

Ikea (4)

Afbeelding
Inmiddels heb ik al meerdere blogs over Ikea geschreven en dit is dus het 4e blog dat als onderwerp "Ikea" heeft...
Wat zou je in hemelsnaam nu weer kunnen vertellen over Ikea, zou je misschien denken. Wel, het zal je misschien niet meer verrassen, maar ik kan overal over schrijven :) dus ook 4 keer over Ikea.(Wil je de vorige 3 blogs over Ikea lezen? Klik hier)
Ik ben een redelijk honkvast vrouwtje.
Hoewel ik ondernemer ben en zeker niet achteruitdeins voor nieuw avontuur, blijf ik graag in mijn eigen vertrouwde omgeving. Ik doe bijna alles op de fiets en doe al mijn boodschappen in een zo klein mogelijke straal rondom mijn basis. Ik ben veel en vaak thuis en kan me daar prima vermaken. Maar soms zijn er dingen die je niet vanuit huis kan doen en dan is eropuit gaan de enige optie om voor elkaar te krijgen wat je graag wilt.
Verrassing En dus stapte ik vorig week in ons busje en reed ik naar Haarlem om een bezoekje te brengen aan Ikea. Omdat ik dus niet zo vaak op pad ben, ben i…

Getekend voor het leven

Afbeelding
Ruim 20 jaar geleden dacht ik er al serieus over na.
Maar toen durfde ik niet goed. Ik wist niet wat en op welke plek.
Wel wist ik zeker dat ik het ooit wilde: Een tatoeage...

Zo dichtbij en toch niet gelukt
Ik ging met vriendin Tilly mee, toen zijn het wel wist, en durfde en ook daadwerkelijk deed. Ik zat erbij en keek ernaar, bladerde in een boek met voorbeelden, want dat had je toen nog in de wereld zonder internet, en wist nog minder goed wat ik nou wilde.
Een extra tegenhouder op dat moment, 20 jaar geleden, was dat ik er apart een afspraak voor moest maken en dat de eerstvolgende mogelijkheid pas minimaal drie weken later zou zijn. Als ik het toen gelijk al samen met Tilly had kunnen doen, had ik het waarschijnlijk toen al gedaan.
Nooit ben ik er dichterbij geweest, als dat moment. Daarna werd het alleen maar meer een plan met veel uitstel, twijfel en gebrek aan inspiratie.
Mijn Lief liep ondertussen ook al jaren rond met een serieus plan, maar had daar ook nog nooit werk van gemaa…

Opstaan! Het is mooi weer vandaag!

Afbeelding
Een maand terug gaf ik schaamteloos toe dat het eigenlijk helemaal niet zo goed ging met mij. Dat ik me regelmatig zwaar k*t voelde en dat ik het allemaal echt niet zo leuk vond als dat het er aan de buitenkant uitzag.
Als het niet goed gaat en je dat ook durft toe te geven, kijken mensen je in eerste instantie vreemd aan, want aan de buitenkant is vaak niets te zien en het eerste wat men dan ook tegen mij zei was: "Ja maar, je ziet er wel goed uit." Alsof dat eigenlijk niet samen kan gaan. Alsof je er meteen als een zombie in een vuilniszak bij moet lopen. Mijn standaard antwoord is dan ook altijd: "Daar doe ik ook mijn best voor." En daar is niets aan gelogen, want dat doe ik ook echt.
Ik las een tijdje terug een quote van Omdenken, die ik alleen maar kan beamen: "Toegeven dat het niet goed gaat, is ook een vorm van sterk zijn"
Medeleven of aandacht?
Op het moment dat je namelijk kan toegeven aan jezelf dat het niet goed gaat, en aan de buitenwereld laat me…

Birthday Bitch viert het leven

Afbeelding
Hieperdepiep voor mij, want vandaag is mijn verjaardag.
Gisteren voelde als een soort oudejaarsavond en overzag ik mijn afgelopen jaar. Ik vroeg me af of ik vandaag mijn 46e jaar zou gaan vieren of mijn 45e + 1.
Toen ik me, later in bed, tegen mijn Lief aan vleide en dit hardop overdacht kon ik niet voorkomen dat er stiekem wat tranen uit mijn ogen drupten.
Als ik eerlijk ben was mijn 45e levensjaar geen jaar wat ik nogmaals over zou willen doen.
Een jaar met een hoop gedoe, ellende, ziekte en dood.Het zat tegen
Hoewel mijn leven absoluut niet zorgeloos is en er genoeg “dingetjes” lopen die mij 's nachts wakker houden, begon mijn 45e jaar met een fijne lente en hadden we een leuke zomer. Die eindigde minder leuk toen mijn Lief in de laatste week van onze vakantie in Frankrijk, in het ziekenhuis belandde en we een aantal weken worstelden met zorgelijke medische vraagstukken.
Gelukkig liep dat uiteindelijk allemaal goed af, maar kort daarop kwam de volgende kuil in mijn pad: Ik ontdekte …

Gecrasht

Afbeelding
Ik had zo nu en dan al een paar alarmbelletjes genegeerd, wat lichtjes over het hoofd gezien en knipperende knopjes totaal geblokkeerd. 
Er stond met koeienletters error op mijn bedieningspaneel, maar ik dacht gewoon nogmaals op reset te kunnen drukken.
Eigenlijk voelde ik dus al een tijd dat het eraan zat te komen. Toch kwam het totaal onverwacht.
Ik dacht dat het misschien vanzelf over zou gaan en niet zo erg was als dat het nu blijkt te zijn.
Dat het kwam omdat mijn oma net dood is gegaan aan corona en ik haar mis, of omdat onze dochter totaal onverwacht weer bij ons in is getrokken met de nodige bijkomende emoties.
Kwam het omdat we in een rare periode zitten vanwege corona, waarin iedereen ineens thuis is en op elkaar zit, en niets gaat zoals het ging.  Of misschien wel omdat we afgelopen tijd serie 4 van La Casa de Papel hebben gekeken en ik daardoor steeds moest terugdenken aan begin september 2019, de periode dat we deel 3 keken.
Toen ontde…

Eddepet

Afbeelding
Ik heb het al eens eerder geschreven: Soms kom je mensen tegen in je leven die je nooit zal vergeten en waar je vanaf momento UNO direct een klik mee hebt.
Mensen die je tot de categorie échte vrienden kunt rekenen, omdat je gewoon weet dat ook al zie je elkaar heel lang niet, je deze mensen altijd midden de nacht uit bed kunt bellen als je in de shit zit.Afgelopen week dobberden wij in een slootje ergens in de gemeente Bergen. Er kwam een kajak aan peddelen. Jongedame mét zwanger buikje, hondje, koelbox en een peddelende jongeman. Niets bijzonders zou je zeggen. Mensen op het water hebben dezelfde gewoontes als motorrijders: Ze groeten elkaar allemaal in het voorbijgaan. En zo zeiden wij ook in het stel in de kajak gedag. En zij ons.Totdat mijn Lief zei: Was dat niet Ed?!
Ik keek hem vragend aan, en nog eens achterom. En hij zei nog eens: Ja, echt wel, dat was ‘m hoor!!Eddepet
Ik draaide me nog eens om en riep: Ed?!! En de jongeman riep meteen terug: Ja!! Zie je wel!!
En hij peddelde …