C'est la vie!

En nu is het grote wachten aangebroken.  Helaas ben ik daar niet zo goed in,.... Het is niet zo dat ik ongeduldig ben, maar ik word gewoon zenuwachtig als er iets te gebeuren staat waar ik naar toe moet plannen. Lees het blogje vakantiestress er nog maar eens op na  :) Alle onderzoeken en voorbereidingen in het ziekenhuis zijn inmiddels getroffen, en tot 08/10 verandert er niets en kan ik gewoon door zoals ik altijd gedaan heb. Maar op de een of andere manier voelt dat niet zo. Ik voel me opgejaagd, heb bij tijd en wijle last van hartkloppingen en een soort van paniekaanvallen. Ook vergeet ik regelmatig van alles. Zo stond ík deze week voor mijn winkel, en stonden mijn sleutels nog thuis in het slot. Lekker slim. Gelukkig ben ik niet meer zo emotioneel als in de eerste 48-uur na "het" nieuws. Hoewel ik afgelopen weekend, na een paar wijntjes en een borrel, opeens hand in hand met een vriend, samen met hem zat te janken aan de bar bij Tervoort. Ach, het hoort erbij, ...

Als ik begin met schrijven is het dinsdag 10 september en weet ik nog niet hoe dit gaat aflopen. Je kunt nu dus als een gek naar beneden scrollen om te zien of het goed of slecht afloopt, maar je kunt het verhaal ook rustig uitlezen,.... Het ene moment lig je nog gezellig in bed, en dan zomaar opeens zit je in de rats,.... Dat overkwam mij afgelopen week. Zomaar, uit het niets, voelde ik een knobbeltje in mijn borst. Als een vergeten erwtje op een bord. Het zat vast aan iets groters, en dieper gelegen stuk weefsel. En ik had geen idee of dit nu normaal was of niet. Ietwat verontrust ging ik slapen met het plan om de volgende morgen meteen een afspraak te maken bij de huisarts. En zo zat ik de volgende middag bij de dokter. Zij voelde ook wat ik had gevoeld en verwees mij door naar het ziekenhuis voor een mammografie, want ook zij kon natuurlijk niet door mijn borst heen kijken, en wist niet wat het was. De volgende dag, op vrijdag, werd ik opgebeld door het ziekenhuis en kreeg...

De titel doet denken aan een nieuwe romantische uitgave van de Bouquetreeks, maar die kant gaat het niet op :) Heel soms kom je mensen tegen, waar je gewoon meteen een klik mee hebt. Mensen die je iets doen, bij je losmaken of je heel lang bijblijven. Zo ontmoette ik 8 jaar geleden Sandrine. Het hele verhaal vind je hier , maar kort samengevat: Toen Dinand net geboren was (in Vichy), moest hij voor een hartfilmpje naar een ander ziekenhuis, helemaal in Clermont-Ferrand. Een rit van 75 km, en natuurlijk weer terug naar Vichy, met een medische taxi, bestuurd door Sandrine. We zijn dus een hele middag met elkaar op pad geweest en zij is me altijd bijgebleven. Hoewel ik nog regelmatig aan haar terug gedacht heb, heb ik haar nooit meer gezien of ontmoet. Tot de laatste dag van onze vakantie,..... Op zaterdag 24 augustus werd de IronMan 70.3 van Vichy gehouden. Een slopende halve triatlon, waar de volgende dag de "echte" IronMan op volgt, namelijk de héle marathon. Er w...

Tegenwoordig heeft iedereen heel wat ballen hoog te houden en veel verantwoordelijkheden. Je gezin, je baan, je bedrijf, je sport, je lijf, je gezondheid en ga zo maar door. Doen we het onszelf aan? Nemen we opgelegde taken of aangenomen opdrachten te serieus?  Of hebben we toch ergens gewoon verplichtingen om na te komen. Aan de degenen die we trouw zworen, aan onze opdrachtgevers, werkgevers of klanten die graag willen ontvangen waar ze voor betalen, aan onszelf omdat we willen blijven wie we denken dat we zijn of willen worden, aan onze kinderen om ze de wereld en mogelijkheden te geven die we ze gunnen. Maar wat als je op de vingers wordt getikt, of als wij iemand anders erop wijzen dat het niet ging zoals het de bedoeling was,…… Dan is er opeens niemand thuis, wordt alles afgeschoven, wordt er naar anderen gewezen en is het iedereen z’n schuld, behalve natuurlijk die van de schuldige of de verantwoordelijke. Degene die er meestal voor opdraait in de hedendaagse maatscha...

Het was in de lente van 2002 dat wij ons eerste huis in Châtel-Montagne kochten. Sindsdien verbleven we daar om te klussen, voor vakanties, we woonden er lange tijd permanent, keerden weer terug naar Nederland en het werd weer opnieuw onze “tweede plek”. En tijdens al die tijden van klussen, vakantie en wonen, keek ik eigenlijk nooit verder om me heen, als mijn eigen gedoetje. Ik had (en heb) het altijd druk en voor zaken als wandelen en sporten maakte ik geen tijd. Aan sporten had ik écht een hekel en wandelen deden we heel sporadisch, meestal alleen als er familie op bezoek was. Natuurlijk hoorde ik de verhalen over de meest geweldige weggetjes, boerderijtjes, uitzichten, bergen en dalen, maar verder als een simpel rondje om mijn eigen berg, kwam ik niet. Tot ruim anderhalf jaar terug,…. Ik was in Nederland inmiddels een tijdje actief aan het sporten (fietsen) en toen ik vorig jaar ook nog ging hardlopen, en in Châtel-Montagne begon met wandelen en hardlopen, begon ik de omgeving...

In Nederland zijn er, helaas, geen regels meer die bepalen wat je wanneer, hoe lang en hoe vaak mag verkopen onder de adviesprijs. Het resultaat hiervan is dat supermarkten prijzenoorlogen voeren om de klant naar de winkel te lokken met de meest lage prijzen en dat ook producenten, voornamelijk van verse producten volledig worden uitgebuit. Wij als consument profiteren hier natuurlijk geweldig van mee. We hebben bier-apps om het goedkoopste kratje van ons favoriete merk te kunnen traceren, wekelijks een flink pak papier op de mat met van elke supermarkt of drogistrij een reeks aanbiedingen, lokkertjes of knallers. En natuurlijk doen we daar allemaal aan mee, want iedereen denkt met zijn/haar eigen portemonnee. Zelfs ik. Toch kan het zo nu en dan heel frustrerend zijn, zeker als ondernemer zijnde, als je merkt dat jouw zorgvuldig ingekochte non-food handelswaar, opeens voor een grabbelprijs bij Kruidvat, Van Haren of Scapino in de schappen ligt. Of,…. Iets dat erop erg lijkt,…. Want...

Niet normaal!! Druk druk, drukte en nog drukker. Raar woord eigenlijk als je het vaak zegt of typt,.. Maargoed, het laatste verhaal is alweer even terug, ik had het dus druk 😜 Zoals de gemiddelde volger nu wel weet, zullen wij ook deze zomervakantie grotendeels in Châtel-Montagne doorbrengen, om onze gasten te verwelkomen, huisjes schoon te maken, bedden te verschonen, wasjes te draaien en het terrein bij te houden. Fijn en vertrouwd met alles bij de hand, want we hebben ons eigen optrekje dat voorzien is van alles wat je maar nodig kunt hebben in 4 weken tijd. Ik hoef dus amper na te denken of koffers te pakken voordat we daarheen gaan. Mijn Lief doet het sowieso altijd zelf, daar hoef ik niets aan te doen, behalve zorgen voor schone kleren in de kast. Voor de kindjes pak ik een tas voor elk, kleertjes, ondergoed en sokken. En voor mezelf mik ik daags voor we gaan voornamelijk ondergoed, sokken en een paar setjes "nette" kleren in een tas, want ter plekke hebben we ee...

Hmmm, heel bizar, maar afgelopen week is mijn "voorgeprogrammeerde" blog niet in de e-mail verschenen van degenen die deze blog automatisch ontvangen. Ik had de blog "klaar gezet" om deze op dinsdag 21 mei om 09:00 uur te publiceren, maar dit gebeurde niet. Toen ik uiteindelijk de blog handmatig woensdag in de namiddag online zette, verscheen deze niet in de e-mail van degenen die ik heb uitverkoren om deze blogs automatisch te ontvangen. Hoe het zit met de mensen die zichzelf, via de blog, met hun e-mail adres hebben ingeschreven om mijn blogs te ontvangen, weet ik niet, want deze adressen / personen zijn mij niet bekend. Dit kun je dus anoniem doen ;) Heb je dus (via Instagram of Facebook) nog niet gezien dat ik een nieuwe blog heb geschreven en wil je niks missen, check dan even zélf mijn blog om het laatste verhaal te lezen: Uniek . En als je écht als eerste op de hoogte wilt zijn van ALLES wat ik publiceer, schrijf je dan even in. Dit gaat heel makkelijk...

Als mijn vader nog geleefd had, zouden mijn ouders nu bijna 50 jaar getrouwd zijn geweest. Begin 2005, 14 jaar geleden dus, overleed hij onderweg in zijn auto, aan een fatale hartstilstand en dat vind ik nog steeds het ergste wat er ooit in mijn leven gebeurd is. Een tijdje na zijn dood ging mijn moeder een beetje opruimen, weggooien en weggeven. Zo had hij bijvoorbeeld een flinke collectie luchtjes (goh van wie zou ik het toch hebben) die werd verdeeld tussen de schoonzoons, een verzameling antiek glaswerk uit het café van zijn opa, kookboeken en koksmessen uit zijn periode dat hij bij L'Europe in Amsterdam als kok werkte en nog veel meer dat gewoon in de zak-van-Max belandde of bij de kringloop. Maar hij had ook sieraden. Omdat ik toen in Frankrijk woonde en dus minimaal in Nederland was, hielp mijn zusje mijn moeder met dit soort opruim klusjes en zo had zij vaak eerste keus. Wat ik overigens prima vond. Mijn vader had een mooie gouden ring met een tijgeroog steen , di...

De gemiddelde Nederlander zal er niet snel mee te maken krijgen. Maar iedereen die graag naar buitenlandse zenders kijkt die niet in het standaard aanbod zitten, in een buitengebied woont óf een buitenlands verblijf heeft zal dit ongetwijfeld herkennen. Want als je in den vreemde of in the middle-of-nowhere graag televisie kijkt, ben je aangewezen op een schotelantenne en komt het televisie signaal niet vanuit je meterkast, je huis in ploppen. En het is allemachtig prachtig dat het zomaar kan!! Televisie in je woonkamer, via een soort van wokpan op je dak. Het klinkt zo simpel. En dat is het ook, mits alles goed geïnstalleerd is en het ook goed blijft werken. Een storm kan je beeld volledig uit balans brengen, en ook sneeuw of zware onweersbuien kunnen het kijkplezier verstieren, maar dat is dan tijdelijk. De schotel moet uitgericht zijn richting de satelliet die je wilt ontvangen. Welke satelliet dat is, hangt weer af van welke zenders je wilt bekijken en het abonnement dat je he...