C'est la vie!

De meiden gaan nu officieel met de schoolbus naar school. Eigenlijk gaan ze sinds half januari al mee met de car (op z'n Frans [kààr]). Ik was het op dat moment zo zat met een aantal personen/ouders op school en in het dorp dat ik geen zin meer had om elke dag "leuk en aardig" tegen deze mensen te moeten doen. De Conseil Générale was snel gebeld en na het invullen van wat formulieren mochten ze daags daarna meteen mee. Toen de meiden hier net naar school gingen vond ik het belangrijk voor de sociale contacten en het contact met de juffen om elke dag op school te komen. Nu heb ik contacten genoeg en met de meiden gaat het zo goed dat ik eigenlijk nooit meer voor uitleg naar de juf moet. Eigenlijk was het dus ook onzin om elke dag 20 km te rijden terwijl het allemaal gratis en veel makkelijker kan!!! Toen het nog niet officieel was moesten de meiden in- en uitstappen op Charguéraud, 1,5 km bij ons vandaan. 's Ochtends gingen we met de auto en 's middags was het go...

Mijn moeder zou een weekje komen. Gezellig! "Ik kom om 14h15 aan op Clermont-Fd, wie komt me halen???" We hadden besloten gezellig samen te komen. We zouden ruim op tijd weer in Châtel-Montagne kunnen zijn om de meiden uit school te halen en zo konden we het mooi combineren met bezoeken aan diverse groothandels en de wekelijkse boodschappen. Om 13h30 ging de telefoon van Gaby, we zouden juist vanuit Vichy weg gaan en de reis voortzetten naar Clermont. "Oh, da's niet zo mooi, oké dan, nou ik hoor het wel." hoorde ik mijn lief zeggen, en hij hing weer op. "Wat is er aan de hand???" vroeg ik. "Je moeder staat nog op Schiphol, ze belt ons later over hoe en wat, zij weet ook niet wat er aan de hand is." Later volgde er nog wat sms-jes. De vlucht van A'dam naar Clermont-Fd was geannuleerd. Alle pasagiers werden in een busje gepropt, want ze hadden ondertussen al een tijdje in het vliegtuig gezeten dat aan de grond bleef staan, zonder tekst of u...

Op zondag wordt er tot een uur of één doorgewerkt. Daarna een douche, apéro en gezellig eten. Dikwijls is dat met of bij vrienden maar lekker onderuit gezakt op de bank voor de TV komt ook dikwijls voor. Maar nu is het weer zover, de voorjaars klassiekers worden weer gereden. En er is maar 1 sport waar Gaby als het even kan voor thuisblijft en dat is wielrennen. De Tour de France vind ik leuk, zeker nadat ze afgelopen zomer bij ons passeerden. (zie berichten Tour de France) Maar die grauwe voorjaarswedstrijden, in de regen, over Waalse keitjes, blubber, gladheid en valpartijen, mist en kou stralen bijna door het TV-scherm onze warme woonkamer in, nee, die kunnen mij niet zo bekoren. Daarbij komt dat ik persoonlijk niet zoveel op heb met Mart Smeets. En aangezien Mart zo'n beetje de Godfather van het wielrennen is, tettert hij dus de hele zondagmiddag door de kamer, want op de een of andere manier kun je wielrennen alleen kijken als het geluid heel hard staat. Maargoed, mijn lief v...

Van de week zag ik bij " De Wereld Draait Door " dat de "Dikvoormekaarshow" waarschijnlijk weer terugkomt. De meningen zijn verschillend. De een denkt dat het nooit meer zo leuk kan worden alsdat het was en de ander ziet weer nieuwe mogelijkheden. Mij brengt het terug naar vroegere tijden. Ik was een jaar of 5, misschien 6 en we woonden nog "op de flat" in Alkmaar. Elke zaterdagmiddag, ik geloof zo tussen 1 en 2, zaten mijn ouders aan de radio gekluisterd. Voor mijn zusje en mij was het een beproeving, want we mochten tijdens deze radiouitzendingen GEEN geluid maken. Mijn ouders wilden namelijk niets missen van de grappen, stemmetjes en typetjes van André van Duin, Ferry de Groot en Corry van Gorp. Terwijl mijn ouders, vooral mijn vader, gierend van de lach in hun stoel zaten, liep ook de bandrecorder. Vele uitzendingen en dan vooral de liedjes werden opgenomen. Voor degene die niet weten wat een bandrecorder is, heb ik maar even een plaatje opgezocht . Te...

Onze kinderen zijn gezegend met een kantine op school. In Frankrijk is er eigenlijk op alle scholen de mogelijkheid om in een kantine te eten, maar de kwaliteiten zijn zeker niet allemaal gelijk. De grote scholen hebben vaak massale kantines waar je de "kleffe hap" aantreft, weinig variatie en een hoog vet en "flupjes" gehalte. In Châtel-Montagne is het zo gek nog niet. Er is een kokkin, Jacqueline, in dienst van de gemeente, die elke schooldag een verse 4-gangen maaltijd kookt. Er worden 1x in de week boodschappen gedaan bij de supermarkt in een nabij gelegen dorp en er wordt gekookt volgens de "schijf van 5". Er komen de lekkerste dingen op tafel, tenminste, dat vinden mijn kinderen, en Jacqueline vindt het ook belangrijk dat de kinderen alles leren eten en ook kennis maken met streeksproducten of traditionele Franse gerechten. Dit houdt in dat de kinderen ALLES moeten proeven en dat er ook bepaalde opvoedkundige aspecten bij komen kijken zoals bijvoorbe...

Oud en Nieuw ging dit jaar anders als verwacht. Voorgaande jaren hadden we vrienden over de vloer of gingen wij naar vrienden toe, om samen met elkaar te eten en te drinken en meestal pas vroeg in de ochtend te eindigen met de belofte, na een paar uurtjes slaap weer lekker verder te gaan om alle restjes op te maken. Dit jaar werd dit alles bruut verstoord door een fikse griep. Kerst hadden we in NL doorgebracht en daar had Gaby al een het grootste gedeelte van de week in bed doorgebracht met een flinke buikgriep. Ergens tussen NL en FR voelde ik dat mijn zware verkoudheid begon om te slaan in een zeurend en kouwelijk gevoel. Maandag werd ik wakker en wist ik het zeker. Dit zou niet met 1 Panadolletje over zijn. De diagnose: angina, oftewel keelontsteking. En hoewel ik het natuurlijk heel jammer vond dat de verrukkelijke oesters, slakken, garnalen, champagne en oliebollen aan mij voorbij zouden gaan dit jaar, als je angina hebt, is dat het laatste waar je je druk om kunt maken. Het enig...

Afgelopen zaterdag was de intocht van Sinterklaas. Xenya had het er al een paar keer over gehad nadat ze "het nieuws" van ons had gehoord (zie ook het bericht: Sinterklaas) , maar nu weten we het zeker: Ze heeft het nog niet helemaal gesnapt. Of beter gezegd, ze is gewoon Oost-Indisch doof en wil niet van ons aannemen dat de Sint slechts een verklede man is. De hele dag heeft ze gevraagd of ze die avond haar schoen mocht zetten, de Sint had het immers gezegd. Ons antwoord bleef de hele dag ongewijzigd: "Natuurlijk mag je je schoen zetten, dat mag elke dag. We weten alleen niet of er ook iets inkomt." Rond de middag kwamen de potloden en een hagelwit papier tevoorschijn. Binnen mum van tijd had ze een prachtige zwarte piet getekend met alles erop en eraan. Er ging een lintje omheen en er kwam een briefje aan te hangen met daarop: Voor de Sint. "Zo, die kan vanavond in m'n schoen" zei ze heel tevreden. Toen kwamen de vragen: Xenya: "Wat deden jullie...

Vroeger wisten wij niet beter: 11 november is de dag, dat mijn lichtje, dat mijn lichtje, 11 november is de dag, dat mijn lichtje branden mag. Oftewel Sint Maarten. Het schijnt, als ik de reclames zie op de NLse TV, dat dit Noord-Hollandse gebruik dit jaar landelijk is. Sinds wij in Frankrijk wonen is 11 november een vrije dag. Een nationale vrije dag, wel te verstaan. Op deze dag wordt de wapenstilstand van de eerste wereldoorlog herdacht. Een oorlog waarin meer dan 9 miljoen doden zijn gevallen. Dit jaar is het de eerste keer dat Frankrijk de ceremonies houdt zonder dat er nog "poilus" bij aanwezig zijn. Poilu is de bijnaam voor een soldaat die in WO I heeft gestreden. De laatste "officiële" poilu, Lazare Ponticelli, is dit jaar op 12 maart overleden. Hij was 110 jaar. Enkele weken daarvoor, op 20 januari, stierf de op één na laatste Franse poilu: Louis de Cazenave, eveneens op 110 jarige leeftijd. Er zijn nog 10 strijders, die gevochten hebben in WO I, in leven. ...

Ik heb een vriendin en hij heet Rudolf. Rudolf runt samen met René, Aire Les Biefs en we hebben elkaar in eerste instantie zakelijk leren kennen. Swaag En France heeft een deel van de renovatie van hun oude vakantiekolonie uitgevoerd en zo hebben wij , gedurende de afgelopen twee jaar, hun bedrijf zien uitgroeien tot een zeer goed lopende Chambres et Table d'Hôtes. Als ik Rudolf aan de telefoon heb, wat toch wel zeer regelmatig gebeurt, kunnen we heerlijk kletsen over van alles en nog wat, maar er is toch wel één grote passie die we delen en dat is: Koken. Afgelopen vrijdag waren we te gast bij Rudolf en René om "voor te proeven". Net als vorig jaar, gaan we ook dit jaar weer ons eindejaarsfeest van Swaag En France, bij hen vieren en daarvoor moet natuurlijk een menu worden samengesteld. Rudolf had het een en ander bedacht en heeft ons verwend met heerlijke gerechten, die stuk voor stuk zijn goedgekeurd. Hij maakt er bijna een sport van om zijn gasten de meest heerlijke c...

Het mag op het lijstje "memorabele weersomstandigheden", want vandaag, op 30 oktober 2008, sneeuwt het. Vorig weekend genoten we van het mooiste herfstweer dat je je maar kunt bedenken. Volop zon, strak blauwe lucht, lekker warm, 2 dagen de BBQ aan, tuin opgeruimd, gesnoeid, verplant, noem maar op, we genoten. Maar dat lijkt nu een eeuwigheid geleden. 5 km verderop, en 200 meter lager, in het dorp, is geen vlok te bekennen, maar hier op onze berg is de wereld even wit. Waarschijnlijk niet voor lang, maar aangezien de weermannen de afgelopen dagen de weersvoorspellingen al meerdere keren drastisch hebben gewijzigd, kijk ik nergens meer van op. We hebben dus twee kansen, het wordt weer BBQ-en van het weekend, of sneeuwballen gooien.