C'est la vie!

Langzaam ben ik aan het landen en eigenlijk gaat dat best wel goed. Ik werk nog niet fulltime, maar achter de schermen ben ik erg druk met allerlei nieuwe ideeën, het inkopen van nieuwe collecties en natuurlijk ben ik ook regelmatig in de winkel. Mijn eerder voorgenomen rustperiode schuif ik steeds verder voor me uit en ik hou mezelf steeds meer voor dat ik die winterslaap helemaal niet nodig heb. Ik ben meer mezelf als ik druk ben en tijd te kort kom. Tevens ben ik ook bang dat als ik wel toegeef, dat ik dan instort of op een andere manier een klap krijg. Dus hoe gaat het dan nu "in het écht"?? Wel, ik sport weer een paar keer in de week. Helaas heb ik nog niet mijn oude conditie en uithoudingsvermogen terug zoals voor de operatie, maar zelfs na een klein griepje tussendoor, mag ik eigenlijk niet klagen. Ook gaat het met mijn bestraalde huid, bijbehorende jeuk en pijnlijke steken, steeds beter. Het begint zowaar weer op een redelijk normale borst te lijken, ook al bli...

En zo ging het verhaal verder,..... We reden naar Egmond aan Zee, om bij het PostNL punt de auto over te schrijven. Ik meldde aan de balie waar we voor kwamen en de computer werd op het juiste programma ingesteld. Ik legde de benodigde spulletjes neer en toen kwam de legitimatie van Barry tevoorschijn. Helaas, de verblijfsvergunningspas van Barry was niet bruikbaar hiervoor. Tenminste, niet bij dit loket. Wél bij de RDW in Amsterdam, maar niet hier bij dit agentschap. Er volgde discussie, over waarom niet, en waarom anderen dan wel, en hoe het dan wel moest en waar dat dan moest. De discussie ging tussen de medewerkers van de balie, mij en Barry en zijn vrienden. Het werd een kleurrijke tweetalige discussie waar op het eind niemand meer iets aan vast kon knopen. De vriend van Barry probeerde het ook nog maar eens, met zijn verblijfsvergunningspas wat natuurlijk ook niet ging want die was hetzelfde als van Barry. Toen met zijn rijbewijs, maar dat was geen Nederlands rijbewijs en ...

Op de één of andere manier gaat het tussen mij en auto's altijd verkeerd. Tot nu toe heb ik in ieder geval nog weinig mazzel gehad. Ik kocht eens een piepklein, maar oh zo'n mooi autootje met prachtige lichtbruine leren bekleding en een schuifdak. Het bleek een rampenbak, waar van alles aan mankeerde en wat natuurlijk verholpen moest worden, omdat ik er anders ook niks meer zou kunnen. Vlak daarna kreeg dit sjeesbakkie last van lekkage en raakte de auto totaal van de kaart. Water en elektronica gaan niet lekker samen. Tijd om 'm weg te doen dus. Daarna dacht ik een puike bak te hebben van Duitse degelijkheid te hebben die als bijnaam "De Ster" kreeg. Hier zou ik toch wel zeker nog 10 jaar in rond kunnen crossen?! Nou mooi niet dus. Om de haverklap kwamen er dingetjes naar boven die niet genegeerd konden worden, dus bracht ik de Ster weer braaf bij de garage om daarna met pijn in m'n portemonnee weer verder te tuffen. Oké, het waren geen onoverkomelijke...

Afgelopen zaterdag gingen we naar de Stereophonics die speelden in Afas Live te Amsterdam. Een geweldige band die ik al 20 jaar volg en fan van ben en waar ik al menig ander in meegetrokken heb. Sommige nummers hebben een heftig "doe je haar met een gitaar" gehalte, maar over het algemeen zijn het echte "Welsh good guys", maken ze heerlijke muziek en zijn frontman Kelly Jones en gitarist Adam Zindani de "mooi-boys" van de band. Zaterdag 1 februari was dé dag, maar er was een periode dat ik serieus vreesde dat ik niet heen kon gaan, in verband met de toen nog in optie zijnde chemotherapie. Op het moment dat ik van Ticketmaster het mailtje ontving dat de Stereophonics naar Nederland zouden komen, zat ik met vriendin Helga in het ziekenhuis te bekomen van een vreselijke punctie. Ik las het bericht aan haar voor (zij is namelijk door mij ook fan geworden) en zo besloten we dat we samen heen zouden gaan. Dat "samen" werd uiteindelijk een clubje v...

En daar sta ik dan, een beetje beduusd om me heen te kijken terwijl de stofwolken om me heen langzaam optrekken. Ik ben op een verlaten perron zonder borden of wijzers en de trein waar ik net uitgestapt ben, rijdt alweer een stuk verderop en verdwijnt langzaam uit het zicht.  Als ik dan rondkijk en besef dat ik de helse rit overleeft heb, zie ik in de verte opeens een pracht mooi en open landschap voor me. Ongerept, onbebouwd, fris en volledig naar wens in te vullen. Ja!! Dáár wil ik heen!! Als een soort welkom en aanmoediging begint de zon voorzichtig te schijnen en breekt de lente aan. Het nieuwe land is blijkbaar klaar om zich weer te herstellen na een lange, sombere en uitzichtloze winter. En het roept mij.  Ik kan vanaf hier niet zien hoe ver de reis zal zijn, maar ik zie het begin van een pad dat ik besluit te volgen. Het gaat niet in een rechte lijn op het nieuwe land af en heeft veel bochten. Er is geen vangrail, en ik kom langs angstaanjagende afgronden en steile ro...

En toen werd het eindelijk 30 december, de dag dat ik de laatste bestraling kreeg. Ik had er inmiddels 21 achter de rug, en met de laatste, werd de 22x volgemaakt. Deze keer gingen Nina en Dinand ook mee en kregen ze een rondleiding, zodat ze een beeld hadden bij waar ik elke keer naartoe geweest was en hoe het allemaal in z'n werk ging. Nina had zich bijvoorbeeld voorgesteld dat ik elke keer als een soort tosti tussen een dubbele zonnebank geklemd lag. En Dinand vond het sowieso erg spannend om het een keer allemaal te zien. Na afloop maakten we een strandwandeling en gingen we lekker lunchen bij Nautilus, om dit heugelijk af te sluiten. Ik had me eigenlijk voorgenomen om daarna echt helemaal niets meer te doen, te plannen of af te spreken. Ik wilde na ruim een maand bestralingen en de druk van elke dag naar het ziekenhuis, even geen planning, geen moeten, geen tijdsdruk en vooral even los zijn van alles. Ik was/ben hard toe aan een winterslaap, maar op de een of andere ma...

En na eindeloos wachten, zo voelde het tenminste, was dé dag aangebroken dat ik zou gaan horen hoe het verder zou gaan. Mijn geduld werd nog een half uurtje langer op de proef gesteld en eindelijk mochten wij de spreekkamer van de oncoloog binnen. Ze viel direct met de deur in huis: De uitslag van de Mammaprint geeft "Low Risk" aan. Zo dat was er maar alvast uit, zei ze letterlijk. Hierna volgde nog een hele uitleg van wat het precies allemaal inhoudt. De uitslag "Low Risk" betekent dat ik een lage kans heb op uitzaaiingen. Het DNA van mijn tumor is onderzocht en nu de eigenschappen van die specifieke tumor bekent zijn, kunnen ze voorspellen hoe deze zich gedraagt en eventueel uitzaait. Het risico op uitzaaiingen blijkt dus laag te zijn, wat op zich natuurlijk heel goed nieuw is!! De Mammaprint is ontwikkelt om overbehandeling met chemotherapie tegen te gaan en wordt in discutabele gevallen toegepast als men twijfelt of chemo écht nodig is of dat het missch...

Toen eind november de Mammaprint ter sprake kwam zorgde dit bij mij voor veel verwarring. Na een ongepland en dus ook onvoorbereid gesprek op 29/11 bleek dat de communicatie naar mij toe ook niet geheel correct was geweest en dus werd de onduidelijkheid alleen maar groter. Ik koos heel bewust voor de Mammaprint, maar had eigenlijk ook mijn eigen beslissing hierin al genomen. Toen de Mammaprint vertraging opliep en de uitslag dus niet op 09/12 besproken kon worden, besloten we de afspraak toch door te laten gaan, want ik had teveel vragen waar ik niet nog eens twee weken mee door wilde lopen. Ik heb de oncoloog die middag uitgebreid verteld over wat er allemaal niet goed was gegaan in mijn optiek. Dat ik niet direct alle informatie had gekregen over het pathologisch rapport, dat er éénzijdige beslissingen waren genomen die nu weer bijgesteld moesten worden, en dat dit dan gebeurde nadat ze al met mij besproken waren. Beter was geweest dat ze het eerst met elkaar eens waren gewo...

Ik tel af, of eigenlijk beter gezegd: ik tel op. Van 1 naar 22x bestralen en 30/12 is mijn laatste keer. De dagen stralen voorbij, maar ik straal steeds iets minder, want het is dodelijk vermoeiend. Mijn paniekgevoel na de bestralingen zoals ik de eerste anderhalve week ervoer, is gelukkig minder, maar het blijven stressvolle weken. Elke dag op de fiets naar het ziekenhuis, en nooit op hetzelfde tijdstip, geeft sowieso veel onrust in m'n hoofd. En nu, na dik 3 weken bestralen, beginnen ook de lichamelijk ongemakken op te spelen. De huid van en rond m'n borst begint te verkleuren alsof ik plaatselijk onder de zonnebank heb gelegen, soms steekt het van binnen en m'n schouder en oksel gaan zeer doen. M'n borst is constant warmer als de rest van m'n lichaam en licht opgezet. Ook m'n conditie gaat hard achteruit (ondanks het vele fietsen) en door m'n verminderde weerstand heb ik ook een verkoudheid met hoestje te pakken, die er harder in hakt als anders. ...

De radiotherapie oftewel het bestralen is begonnen en eigenlijk gaat dat best wel goed, op zich,.. Ik meld bij door mijn afspraken kaart met streepjescode te scannen, haal een koffie en een water uit de automaat en neem plaats in de grote wachtruimte. Ik ben altijd ruimschoots op tijd (jajaa ik kán het wel) en wacht totdat ze mijn naam roepen. Met de verpleegster loop ik door naar de kleedkamers, er zijn er twee bij elk bestralingsapparaat, en ik trek mijn blouse/shirt en beha uit. Mijn topje hou ik aan, want dan hoef ik niet bloot door de gangen te lopen. Dan word ik opgehaald uit de kleedkamer en lopen we door een lange gang naar het apparaat. Daar doe ik mijn schoenen uit en laat ik de bandjes van mijn topje zakken en ga ik op het apparaat liggen. Iedere keer in precies dezelfde houding. De verpleegsters leggen mij precies zo neer dat de lijnen op mijn lichaam matchen met de infrarood lijnen van het apparaat. Als het nodig is tekenen ze de lijnen nog even bij, omdat die na een ...