C'est la vie!

Gewonnen!

2011-12-20T21:12:00.001+01:00

Begin december kregen we via omwegen, vanwege verkeerde adressering, een brief bezorgt, gericht aan Xenya. Ik maakte hem eigenlijk routine gewijs open en las: "Suite au tirage de la souscription des PEP 03, nous avons le plaisir de vous informer que le billet n° 4212 en votre possession gagne un Vol initiation pour 1 pers. à Lapalisse"
Mijn eerste gedachten waren, in deze volgorde: Hé leuk, Xenya heeft een prijs gewonnen, Oh jee, waar is in hemelsnaam dat winnende lot? Wat is een initiation? Hoe komt ze aan dat lot, want ik heb toch niets gekocht?!
Ik probeerde de PEP 03 te bellen, maar deze namen niet op, wel hadden ze een antwoordapparaat dat meldde dat ik een mobiel nummer kon bellen. Nouja, dat kon later ook. Toen eerst maar school gebeld om te vragen of zij iets wisten.
Ja hoor, zij wisten dat Xenya een prijs had gewonnen, en het was een hele belangrijke!!! Ja maar, wat is een initiation dan??? (het woordenboek zei: een inwijding of inleiding dus dat schoot niet echt op)
Volgens de lerares aan de telefoon was het een rondvlucht in een klein vliegtuigje vanaf het vliegveld in Lapalisse.
Okee, ik was dus een stapje verder. Maar in de brief stond dat we de prijs moesten ophalen in Moulins (100 km verderop dus!!!) onder het genot van een hapje en drankje en met aanwezigheid van de pers!!! Hmmm, dat zag ik iets minder zitten, bovendien was het op een dinsdagavond om 18h00. Echt Frans in ieder geval.
Ik besloot het mobiele nummer maar eens te bellen. De dame die opnam wist er eigenlijk niet zoveel van en zei dat ik haar collega maar moest bellen, die twee dagen later pas weer aanwezig zou zijn.
Xenya kwam thuis van school en ik vertelde haar het blijde nieuws, maar stelde ook meteen de vraag: "Heb jij een geel lotto kaartje in je tas?" Want zonder het winnende kaartje, konden we de prijs niet ophalen!!! Xenya haalde haar schouders op. Mwa, 'k weet niet, maar ik durf toch niet in zo'n vliegtuig, dus wat heeft het voor zin?!
De brief verdween bij mij naar de achtergrond en een paar keer die week dacht ik nog: "Oh ja, ik moet nog steeds ff bellen voor die prijs." Maar verder kwam ik niet,......
Gisteren had ik de brief naast de telefoon klaar gelegd, om nu toch eindelijk eens te gaan bellen, en weer vergat ik het.
Tot het probleem zich vandaag vanzelf oploste!!! We kregen namelijk een tweede brief!!!
Ze schreven dat ondanks dat ze niet het plezier hadden gehad ons te ontmoeten, ze hierbij de prijs naar ons opstuurden.
Bij de brief zat een toegangskaartje voor "Diverti'Parc" en een biljet voor een rondvlucht voor 1 persoon t.w.v. € 50,-- vanaf het vliegveld van Lapalisse!!!
Heel leuk natuurlijk allemaal, maar wat nu?! Het Diverti'Parc ligt ruim anderhalf uur rijden bij ons vandaan en een rondvlucht in een vliegtuigje, in haar eentje, durft ze niet,.....
Hoewel het natuurlijk leuk is dat ze een prijs heeft gewonnen met een kaartje dat we niet meer kunnen terugvinden, maar gelukkig ook niet meer nodig hebben, is ze dus eigenlijk een beetje blij met een dooie mus.
Voorlopig bewaren we de vrijkaartjes netjes en wie weet dat we komende zomer gezellig een keer naar Diverti'Parc gaan en misschien iemand anders blij kunnen maken met het vrijkaartje voor de rondvlucht!!!

Kleurtje

2011-11-22T21:04:00.001+01:00

Mijn Lief heeft elk jaar weer eenherfstdip. Het is gelukkig niet zo erg dat hij met een mutsje op, op de bankgaat zitten en zichzelf zielig gaat zitten vinden. Daarvoor heeft hij te weinig"zitvlees", zoals mijn oma het altijd noemt, dat zit niet in hem. Hij blijftaltijd bezig, onderweg en aan de gang. En laten we eerlijk zijn, vervelenhoeven we ons nooit. Er is altijd nog wel iets te doen, te bedenken, teplannen, te verbeteren of uit te werken. En als hij daar allemaal geen zin inheeft, bedenkt hij gewoon weer iets nieuws, iets leuks of iets anders. En zo kwam het dat hij vier wekenterug bedacht dat het tijd werd voor een ander kleurtje. Hij was het zat en hetwas tijd voor weer wat verandering.
En ja, waarom ook niet :) Het was tenslotte alweer twee jaar geleden dat we dewoonkamer voor het laatste geschilder hadden. Normaal gesproken hebben wijnooit langer dan twee jaar dezelfde kleur op de muur, dus het was wel weer tijdvoor verandering. Maar ja, wat voor kleur moest het dan worden?!
Nu was het grijs, en de kleuren rood, zacht groen, geel, wit en licht blauwhadden we allemaal al gehad. Paars en bruin vielen af, dus bleef donker groenover. We hebben er nog geen 10 minuten over gedaan om dit beslissen, want wezijn het altijd snel met elkaar eens en knopen doorhakken duurt bij ons ooknooit lang.
De volgende dag gingen we naar Vichy om boodschappen te doen, verf te kopen enmeteen maar een nieuw kastje te scoren, want mijn Lief was op zoek naar meerhuiselijkheid en minder rommel.
Ik moet toegeven dat ik van verzamelen houd. Tijden lang stapelt en hoopt zichvan alles op en eens in de zoveel tijd MOET alles ineens opgeruimd, weggegooiden geordend worden. Wel, het was ook daar inmiddels hoog tijd voor. Plus hetfeit dat sommige verzamelingen wel eens aan een opfrissertje toe waren.
Nog een doorn in zijn oog waren de twee oude kastjes bij de TV. Het ene was eenoud nachtkastje dat daar eigenlijk vanzelf terecht was gekomen nadat we eenander kamertje hadden geruimd en het oude kastje van zijn oma dat dienst deedals stereo en decoder standplaats kon niet dicht omdat de stereotoren meerdiepte nodig had dan het kastje bood. Dit was dus een leuk dreumes lokplaatsjegeworden.
Nadat we onze ideeën hadden uitgesproken begon hij direct te timmeren aan een"nieuw" stereo/decoder meubel. Hij had nog wat sloophout, oudeplanken en andere meuk liggen en kon daar wel wat van fabriceren. Ik had bovennog wat manden, en zo hadden we een dag later een kast waar alle apparatuurnaadloos in paste, waar Nina haar speelgoed in paste en wat er ook nog eensprima uitzag!!!
We moesten nog wel ff zorgen dat het ook IN huis op zijn plaats kwam te staan,want hij had het in de tuin getimmerd en het was natuurlijk niet meer tetillen.
Terwijl Caya en ik alle apparatuur weer op zijn plaats zetten en we het gevechtmet alle kabels, snoeren, plugjes en antennes aangingen, pakten mijn Lief bliken kwast en toverde hij in een mum van tijd de woonkamer om in "sfeervol groen". Rond zessenbesloten we dat het voor die dag genoeg was. De kleintjes werden bijna wakkeren dan zou het gedaan zijn met de"rust" en we moesten natuurlijk ooknog koken, eten en opruimen.

De volgende dag schilderde hij in anderhalf uur de rest van de muren en kondenwe alles weer terug zetten en hangen. We zochten uit wat er nog mocht blijvenen wat zou verhuizen naar een andere plek en waren zeer tevreden over heteindresultaat.
Het is nu weer knus, lekker opgeruimd en geordend. Het enige probleem is dat ikniet weet wat voor kleur het over twee jaar weer moet gaan worden. Maargoed,komt tijd, komt raad!!!

Toussaint

2011-11-01T21:01:00.000+01:00

Uit de oude doos, maar nu nogmaals gepubliceerd!

Vandaag is het Toussaint, oftewel, Allerheiligen. In Nederlandleeft dit Christelijke gebruik niet meer en werd de vrije dag in 1960afgeschaft.
In Frankrijk wordt deze dag nog steeds geëerd en dus hebben we vandaag eenvrije dag.
Het woord zeg het al, het gaat om alle Heiligen die deze dag geëerd worden.Morgen is het Allerzielen, Défunts, de dagdat alle doden worden herdacht.
Heel Frankrijk sleept rond 1 november massaal met chrysanten heen en weer.Overal zie je oudjes met autootjes die volgeladen zijn met bolschrysanten, somsin de meest onwaarschijnlijke kleuren. Zo kweken ze hier in France ookbijvoorbeeld heide in de meest onnatuurlijke kleuren. De parkeerplaatsen van dekerkhoven zijn druk bezet en het kerkhof zelf ziet er reuze fleurig uit. Nu ishet te hopen dat het niet direct gaat vriezen, want dan is die bloemenpracht inéén keer een kledderige boel.
In Nederland is de chrysant een dankbaar bosje bloemen, dat het "zo lekkerlang goed doet". Ze zijn niet duur en je kunt er weinig aan verknallen,veel water, weinig water, een dag geen water, de chrysant maalt er niet om. Alsje mazzel hebt staat je bosje er wel 3 weken fleurig bij.
Hier kun je dat beter uit je hoofd laten. Let op: Geef NOOIT iemand een bosjechrysanten of een bolchrysant cadeau, al is het het laatste bloemetje bij debloemist, je maakt er geen vrienden mee. Dan nog beter géén bloemen, maar zo'n"grafbossie" meenemen, dat nooit,....

Website

2011-10-11T11:21:00.000+02:00

Na een paar maanden ontdekken, knutselen, zoeken, uitproberen, schrijven en opslaan, is het dan eindelijk zover. Afgelopen weekend heb ik de nieuwe website voor het chalet kunnen uploaden.
In mei begon het te kriebelen toen ik de website eens flink onderhanden had genomen ten aanzien van de metatags, vindbaarheid door Google en dat soort zaken. Tijdens het optimaliseren werd het mij duidelijk dat websites met "frames" een beetje uit de mode zijn, dus het werd tijd voor vernieuwing en een andere techniek.
Aangezien ik een autodidact ben, nooit cursussen op dit gebied heb gevolgd en een jaar of 8 geleden gewoon maar in het diepe ben gesprongen met toentertijd nog Frontpage, was het dus eerst even wennen aan een andere opzet dan frames.
Inmiddels heb ik mijn illegale piratenversie van Frontpage vervangen door een legaal aangekocht programma: ExpressionWeb. Dit werkt fijn, maar is geheel in het Engels.
Ik ben eigenlijk gewoon maar uit het niets begonnen met de nieuwe site en heb heel wat gesurft en gegoogled om het te snappen en te vinden hoe het moest. Toen ik eenmaal de basis had, de achtergrond, de indeling, de navigatie, zaken als lettertype, kleuren en uitstraling, kon ik verder met het vullen.
Ook kwam het goed mijn met lang gekoesterde wens: ik vond het juiste script voor een "drop-down-menu". Natuurlijk was dit slechts een basisprincipe en moest ik het nog aanpassen naar de juiste grootte, uitstraling en positie, maar toen ook dat eindelijk was gelukt en het werkte heb ik even een vreugdedansje gemaakt.
Qua inhoud is er niet erg veel veranderd, die was gewoon al goed. Toch ben ik er best nog wel een tijd mee bezig geweest, onder andere door het feit dat ik er niet constant aan werken kon omdat er ondertussen een kindje bijgekomen is en de zomer ook behoorlijk druk is geweest met de kolonie en familiebezoek.
Maar nu is de site dus af en online!!!
De winter komt eraan, ik weet nu hoe het moet, dus ik denk dat ik binnenkort ook maar de site van L'Ancienne Colonie onder handen ga nemen.

www.chatel-montagne.nl

Cardioloog

2011-09-26T14:15:00.000+02:00

Vanaf de dag dat Dinand geboren was, hadden ze (kinderarts enverpleegsters) al gezegd dat hij naar de cardioloog moest voor een hartecho. Ditomdat er vanwege de zwangerschapsdiabetes sprake kon zijn van een vergroot hartdoor de extreme groei vanwege de grote opname van suikers.
Wel, hij is dus op maandag geboren en elke dag kreeg ik op mijn vraag of er aleen afspraak gepland stond, een negatief antwoord. Uiteindelijk werd hetdonderdagavond en was er nog steeds geen afspraak, maar de hoofdverpleegkundigevan Neonat beloofde mij het aan te kaarten bij de chef Pédiatrie, dr. Goumy,die donderdagavond overleg zou hebben met de rest van de staf en hier en daarenige druk kon uitoefenen.
Toen ik vrijdagochtend op de afdeling kwam voor de voeding van 09h00, was ernog steeds geen duidelijkheid. In principe mocht ik zaterdag naar huis, maar ikwilde niet zonder kind het ziekenhuis verlaten en de afspraak met de cardiomoest hebben plaatsgevonden, anders zouden ze Dinand niet naar huis laten gaan.En er moest ook nog een hersenscan plaatsvinden. Ondertussen werd ik toch welwat wanhopig, want de maandag daarop was het 15 augustus en hier in France eennationale vrije dag, dus een zondag, dus dan zouden al deze onderzoeken nietplaats kunnen vinden. Als alles zou worden uitgesteld naar bijv. dinsdag, danzou ik pas ruim na het weekend naar huis kunnen, en ondertussen wilde ik zooooograag naar huis, MET kind!!!
Vrijdagochtend, kwam zoals elke ochtend de kinderarts op de afdeling om allebaby's te onderzoeken. Dinand lag sinds de dag daarvoor op een kamer met eenChineesje, die de dag na hem was geboren en die ons record van 5310 gram had verslagen. HetChineesje woog namelijk 20 gram meer. Maar, het Chineesje wachtte dus net als wijook sinds zijn dag van geboorte op een RDV met de cardioloog en had ook nogsteeds niets gehoord.
Toen de kinderarts dus zijn onderzoeken had gedaan, riep hij zomaar, uit hetniets (het was een zeer onplezierige man, van Arabische afkomst die zeergebrekkig en onduidelijk Frans sprak) dat we misschien naar Clermont Ferrandmoesten voor de hartecho. De moeder van het Chineesje en ik keken elkaar aan enuit onze blikken sprak onbegrip en paniek. Naar Clermont-Ferrand?! Dat is ruimeen uur rijden verderop!!! Zijn er geen cardiologen hier in het ziekenhuis vanVichy?! Ja, die zijn er wel, maar die hebben geen tijd! Vakantie, extra zondag,bla bla bla.
Even later hoorde ik de verpleegster van de balie echter een afspraak bij decardio van Vichy afzeggen omdat er reeds een RDV in Clermont was!!! Ik vroeghaar of ik het goed had begrepen dat de gewilde afspraak in Vichy nu weerongedaan werd gemaakt om toch naar Clermont te gaan. Ik was namelijk lievergewoon ter plaatse gebleven, en... het was toch niet mogelijk in Vichy vanwegevakantie, extra zondag etc.?! Ze draaiden er een punt aan onder het mom van:"In Clermont zijn ze beter gespecialiseerd in baby's,.... Oké, we moestendus naar Clermont, Dinand en ik, maar ook het Chineesje en zijn ouders.
We moesten om 15h00 klaarstaan op de afdeling en zouden om 15h15 vertrekkennaar Clermont-Ferrand, de afspraak stond gepland om 16h30. We zouden gebrachtworden door een VSL (soort medische taxi)
Ondertussen kreeg het Chineesje de hersenscan en Dinand niet. Er was namelijkmaar plek voor 1 kind die dag en onder het mom van "als de cardio echogoed is hoeft Dinand niet" kreeg de Chinees voorrang. Ik was alleen maarbang wat voor gevolgen het zou kunnen hebben voor onze datum van vertrek, maardat leek niemand te interesseren.
Uiteindelijk vertrokken we pas tegen vieren naar Clmt-Fd en gelukkig was decardioloog ook uitgelopen en waren we dus niet te laat, want we waren pas dikna vijven in het mega grote ziekenhuis van Clermont. Gelukkig had ik een supertaxichauffeuse die me echt onwijs hielp, want het was tenslotte pas vier dagenna de keizersnede en ik moest met Dinand, in een maxi-cosi het halve ziekenhuisdoorkruisen. De chauffeuse heeft 'm overal naartoe gedragen, alle lokettenopgezocht, me overal aangemeld, papieren geregeld etc.; Echt top!!!
We waren met 5 minuten al klaar bij de cardioloog en alles was prima in orde,gelukkig!!! Daarna konden we weer terug naar Vichy en daar kwamen we na 19h00aan.
Zo was ik dus van 15h00 tot na 19h00 onderweg geweest en ik was kapot!!! Ik hebDinand weer op de kinderafdeling gedropt en ben met een pijnstiller in m'n bedgeploft, met m'n dienblad met eten en een wekkertje, want tegen 21h00 moest ikweer voeden.

Ik was blij dat alles goed was, maar het bleef natuurlijk kolder dat ik al eenaantal dagen strijd aan het voeren was omdat ik m'n kind bij me wil hebben (opde kraamafdeling) en dat dat niet mocht, want hij MOEST op de afdeling Neonatologieblijven. Maar aan de andere kant trappen ze je zo in een taxi naarClermont-Ferrand zonder medisch personeel, ondersteuning of wat dan ook,terwijl je 4 dagen daarvoor een operatie hebt ondergaan en je een pasgeborenbaby hebt die zogenaamd niet zonder de medische zorg van de kinderafdelingkan!!! Alles rondom de medische zorg is hier prima geregeld, maar dit wasgewoon Franse autoriteit ten top!!!

Madame La Présidente

2011-09-17T16:10:00.000+02:00

Sinds een jaar of 3 was ik voorzitter van de vereniging van de kantine, oftewel: l'Assosation de cantine de l'école de Châtel-Montagne. Ja, tis een hele mond vol.
Aangezien ik nu geen kinderen meer heb op de école primaire van Châtel-Montagne, zou ik aftreden.
Er was een algemene vergadering gepland en alle ouders hadden een uitnodiging ontvangen om een aantal zaken te bespreken, waaronder het aftreden van het voltallige bestuur en over het eventuele vervolg. Alle andere leden traden af omdat ook zij sinds dit schooljaar geen kinderen meer op school hadden.
De opkomst was zoals gewoonlijk om te huilen. Aangezien er dit schooljaar nog maar 12 kinderen in Châtel-Montagne naar school gaan, waarvan er slechts 6 in de kantine eten, waren er maar weinig geïnteresseerden en slechts enkele ouders hadden de moeite genomen om op te komen dagen.
Het belangrijkste wat beslist moest worden, was of er vanaf nu gekozen zou gaan worden voor kant-en-klare maaltijden via een soort "tafeltje dekje" dienst of dat er door zou worden gegaan met de werkneemster van de gemeente die de maaltijden op school kookt.
Maar,... als er gekozen zou worden voor de werkneemster van de gemeente zou er ook een nieuw bestuur gevormd moeten worden en zouden de leden van de vereniging met zijn alle weer moeten gaan zorgdragen voor het functioneren van de kantine.
De meeste ouders die op waren komen dagen, zijn nieuwelingen en voor hen was dit allemaal nieuw. Zij hadden geen enkel benul van wat zich al die jaren achter de schermen had afgespeeld.
De taken van de vereniging en de participerende ouders bestaan namelijk onder andere uit het maken van de menu's, het doen van de boodschappen, het versturen van de facturen en het innen daarvan, het bijhouden van de kas en bankrekening, etc. Daarbij is er ook nog eens een hele waslijst reglementen waar men zich aan moet houden.
Zo mag vlees niet worden ingevroren, vacuüm bewaren mag eventueel wel, mits voorzien van een houdbaarheidsdatum. Er moet een speciale koelbox worden gebruikt tijdens het boodschappen doen en vervoeren daarvan. Er wordt boodschappen gedaan op donderdag omdat de punten dan dubbel tellen bij de Intermarché en zo kan er weer gespaard worden voor het kerstdiner. Er moet geprofiteerd worden van aanbiedingen, anders komt men niet uit met het budget van € 1,83 per kind en natuurlijk moet de maaltijd ook uitgebalanceerd zijn volgens de schijf van 5.
Het duurde anderhalf uur voordat we in de richting van een beslissing kwamen, want Fransen zijn dol op discussiëren. En toen kwam er iemand op het geniale idee om niet alleen te kiezen voor de optie vereniging en werkneemster, maar ook nog eens om het dan anders te gaan doen, namelijk: BIO!!!
Ja hoor, daar zat ik al een tijdje op te wachten, op een idee zoals dit!!! Mijn vriendinnetje naast mij keek mij met een veelbetekenende blik aan en toen ze op een bepaald moment allemaal luid door elkaar aan het praten waren, siste ze me toe: "Bio, hmm, laat ze eerst bij zichzelf thuis maar eens wat fatsoenlijks op tafel zetten, in plaats van hier over bio te beginnen." En daar heeft ze helemaal gelijk in, want ik weet dat er in een hoop gezinnen 's avonds vaak een ratjetoe, een kliekje, een tosti of iets anders makkelijks geserveerd wordt, onder het mom van "in de kantine hebben ze toch al goed gegeten". De burgemeester deed er ook nog een serieus schepje bovenop, want hij zei dat men dan wel goed moest bedenken dat de kids in de winter dan alleen maar wortels, prei, kool en aardappelen eten, want haricot verts worden dan niet verbouwd of geoogst,..... En gepaneerde vis uit de diepvries, is ook niet echt bio.
Maar goed, als de nieuwe garde het op de biologische manier wil aanpakken, prima!!! Het zal niet makkelijk worden in een regio als deze om 100% bio te gaan inkopen en koken, zeker niet met inachtneming van alle wetten, eisen en regels. En dit alles voor 6 kinderen,.... ik geef het ze te doen.
Ze hebben vanaf nu nog een week of drie om het allemaal op poten te zetten, tot dan wordt er gebruik gemaakt van de maaltijdservice. Bij de stemming onder 5 aanwezige ouders waren er 2 die maar beperkt kunnen helpen en 1 die niet wil/kan deelnemen aan het bestuur of de te verdelen taken. Mocht het niet lukken of slagen dan kan er altijd nog worden teruggevallen op de maaltijdservice, zo heeft de burgemeester beloofd. Mijn taak zit er in ieder geval op, ik heb het stokje overgedragen en ben niet langer Madame La Présidente!!!

Adieu

2011-09-14T11:22:00.000+02:00

Afgelopen week maakte ik voor het eerst een Franse begrafenis mee. Ik heb nog niet zoveel begrafenissen bijgewoond in mijn leven, gelukkig, maar nu kan ik dus ook een Franse aan mijn ervaringen toevoegen, al had ik deze liever nog even uitgesteld.

Deze begrafenis vond plaats in Vichy en begon de in kerk "Saint Louis" die in midden in het centrum staat, rue Clémenceau. De bouw van de kerk startte in 1861 in opdracht van Napoléon III en in 1865 werd de kerk voltooid. De gehele constructie werd geleid door de architect Jean Lefaure.
Het Aubertin orgel, geplaatst in 1991, is zeer indrukwekkend en geplaatst op de meest prominente plaats in de kerk: de West gallerij.
Aangezien ik nog nooit een Franse begrafenis had meegemaakt, informeerde ik eerst even bij een vriendin hoe een en ander eraan toeging, om niet voor verrassingen te komen te staan.
Allereerst viel het mij op, in tegenstelling tot Nederland, dat er in de rouwadvertentie geen geboorte- en sterfdatum werd vermeld.
Mijn vriendin reed met ons mee naar Vichy en we haalden eerst de bestelde bloemen op bij de bloemist. Het is hier gebruikelijk dat iedereen planten of bloemen meeneemt. In de rouwadvertentie was gevraagd om "plantes naturelles" dus dit hadden wij ook aan de bloemist opgegeven.
Bij aankomst bij de kerk gaven we het bloemstuk af aan één van de werknemers van de begrafenisondernemer. De trap van de kerk stond inmiddels al behoorlijk vol met bloemstukken. Ook het plein voor de kerk stond al vol met mensen.
We waren er ongeveer een kwartier van te voren en er waren veel dorpelingen en oude bekenden aanwezig. Vlak voor tijd kwam de familie in auto's aan die ook op het plein parkeerden, de mensenmassa moest dus even plaats maken. De pastoor kwam naar buiten en wijdde eerst de kist voordat deze naar binnen werd gedragen. De familie ging de kerk in en daarna mochten alle andere mensen de kerk betreden.
De dienst was katholiek en protestant, omdat er binnen de familie zowel katholeiken als protestanten waren. Het was een volledige mis en hij duurde erg lang, anderhalf uur. Er werd twee keer een klein stukje voorgedragen door naaste familie en een vriendin van de familie las een gebed op. Verder was het een traditionele (in mijn beleving overwegend katholieke) dienst. Er werd niet echt gezongen en ook waren er geen kerkboekjes of een speciaal voor deze dienst gemaakt boekje.
Verder vond ik het opvallend dat er maar zo weinig mensen daadwerkelijk deelnamen aan de communie. Frankrijk wordt toch beschouwd als een overwegend katholiek land.
Aan het eind kon er een gang gemaakt worden langs de kist en de gelovigen konden een laatste groet doen aan de overledene met wijwater, door het slaan van een kruis.
De begrafenisondernemer leidde dit en het was de bedoeling dat eerst de familie zou gaan en weer zou gaan zitten en dat daarna de rest van de twee middenbanken zou gaan en als deze waren geweest (van voor tot achter) de zijgangen zouden gaan. Op de weg terug, zou men dan de kerk kunnen verlaten. Helaas was er een aantal mensen die dit niet begrepen hadden, haast hadden of negeerden en daardoor ging het een beetje rommelig.
Dinand was met ons mee en die heeft zich anderhalf uur lang voorbeeldig gedragen. Het laatste half uur moest ik wel even m'n best doen om hem stil te houden met zijn speentje, maar het is gelukt hij heeft geen kik gegeven.
De laatste gang, maakte ik met hem op mijn arm, want ik was bang dat hij zou gaan huilen als ik in de rij zou staan, hij alleen in zijn wagen lag en niemand z'n speentje terug kon doen in z'n mondje. Eigenlijk moest ie nodig gevoed worden, maar dat vond ik toch wel wat gênant in de kerk.
Na de laatste gang was het dus afgelopen en ging iedereen naar buiten.
De teraardebesteding was besloten, dus wij gingen alvast richting de auto en hebben niet gewacht tot de kerk helemaal leeg was. Dinand had nu echt honger, dus we konden maar beter gaan, voordat hij alles bij elkaar zou brullen.
Dit alles betrof de begrafenis van een vriendin, die veel te vroeg uit het leven is gerukt. Maar, zoals één van de sprekers zo treffend zei: "Geheel in de stijl van haar leven en haar karakter: zonder poespas, omwegen of aarzelingen, abrupt, recht door zee en altijd met een glimlach." En dat waren nu precies de kenmerken waarop ik haar zo graag mocht. Ze belazerde je nooit, zei waar het op stond, nam geen blad voor de mond, was altijd vrolijk en had goede humor. Alles kwam bij haar recht uit het hart. Helaas, ze leeft nu nog slechts voort in onze herinneringen, mooie herinneringen, dat wel!!!

In Memoriam

La Rentrée

2011-09-13T12:32:00.002+02:00

Vorige week begonnen de scholen weer.
Xenya moet nu in Le Mayet-deMontagne naar school, want de klas waarin ze vorig jaar zat (CM1) en de klas waarin ze dit jaar zit (CM2), zijn sinds dit jaar gesloten in Châtel-Montagne.
Er zitten te weinig kinderen op school in Châtel-Montagne en dus moest er 1 klas sluiten. Voorheen werden alle niveaus over 2 klassen verdeeld, maar dit jaar zitten alle overblijvende niveaus dus bij elkaar in 1 klas. Dit alles is besloten vanaf hogere hand, door de schoolinspectie en de Conseil Générale, ouders, leraren en zelf de gemeente hadden hierin dus nagenoeg niets te zeggen.
Voor Xenya is het een leuke verbetering. Ze zit nu in een klas van 24 leerlingen die allemaal tegelijk dezelde lesstof krijgen en dat is wel zo fijn voor onze droomster. Ze hoeft nu alleen nog maar te doen wat de rest van de klas ook doet en hoeft niet meer zelfstandig te werken terwijl een ander deel van de klas andere lesstof krijgt. Want het is natuurlijk heel verleidelijk om dan toch naar de juf te gaan zitten luisteren, maar dan komt je eigen werk niet af.
Daarbij is het natuurlijk ook veel leuker om leeftijdgenootjes om je heen te hebben en vriendinnen, want in Châtel had ze maar één klasgenoot die even oud was als zij en op hetzelfde niveau zat.
Hoewel ze elke dag een uur eerder naar school moet en ruim een uur later pas thuis is als voorheen, heeft ze daar geen moeite mee en gaat ze sinds tijden weer met plezier naar school.
Soms ziet ze zelfs haar grote zus nog in het voorbij gaan, want de kinderen van de école primaire, eten in de kantine van het collège. Bij de Mairie van Mayet moeten we tickets kopen, en die moet ze 1x in de week inleveren bij haar juf.
Héél bizar, maar o zo Frans, de kinderen van de école primaire eten minder, maar betalen meer voor een maaltijd als de kinderen van het collège, ondanks dat het dezelfde kantine en dezelfde maaltijd is.
Dit komt omdat de kinderen van het collège gesubsidieerd worden door de Conseil Générale en de kinderen van de école primaire niet.
We zijn dus een stuk duurder uit als voorheen toen ze in de kantine van Châtel at voor € 1,83 per dag. Tegenwoordig zijn we € 3,60 kwijt aan de kantine en € 1,38 per dag voor de opvang, want de bus komt al rond 8 uur aan op school, maar school begint pas om 8h50. Maar misschien dat hier nog een compensatie voor komt vanuit de gemeente.
Xenya moest zich afgelopen maandag weer op school melden, maar voor Caya, die dit jaar in de 4ème zit, begon alles pas weer op dinsdag. Dit zodat de "brugpiepers" (6ème) de eerste schooldag kunnen wennen en een rustige introductie hebben. Ook zij is inmiddels weer helemaal in het ritme, de boeken zijn gekaft, stickers geplakt, schooltas ingericht en nu dus elke dag samen met haar zusje in de bus.

Geboren:

2011-08-08T08:58:00.001+02:00

Dinand Joannes

Vichy, 08-08-2011 om 8h58

Gewicht: 5310 gram

Lengte: 52cm

Tour de France

2011-07-24T17:24:00.001+02:00

Niet alleen voor mij de laatste loodjes, maar ook vandaag voor de renners van de Tour de France en natuurlijk Mijn Lief, die al drie weken lang, bijna elke dag geniet.
Zo kijkt 'ie met z'n ogen open, en twee tellen later kijkt 'ie met z'n ogen dicht. Jaa, de Tour is zeer ontspannend!!!
Het hoort bij de zomer en ik kan me er niet zo aan storen. Elk jaar leer ik meer over truien, knechten, bussen, chasse patate, kopgroepen, sponsors, klassementen en noem maar op.
Maar er is ook iets nieuws dit jaar: Tour du Jour, elke dag op RTL7.
En dat is leuk!!! Vanaf dag 1 schalt de begintune van Danny Vera op het maximale volume hier door de woonkamer en zelfs onze pubers kijken geamuseerd mee en stellen tussendoor allerlei "wieler" vragen, die ik ondertussen, nadat ik ze zelf jaren heb gesteld, ook kan beantwoorden.
Dat het geheel gepresenteerd wordt door Wilfred Gené neem ik op de koop toe. Alles, maar dan ook alles is beter dan die vreselijke Mart Smeets. Wat een geweldig nieuws dat die man volgend jaar met pensioen gaat!!!
Tour du Jour is eigenlijk alleen maar héél leuk door Gert Jacobs, die met zijn vrolijke pretoogjes, z'n accent, z'n kennis en smeuïge verhalen, van dit programma echt iets leuks maakt. De gasten die komen zijn ook bijna allemaal oké, Danny Vera en z'n band zorgen voor de vrolijke noot tussendoor en Dries Roelvink is elke avond de hekkensluiter.
Ik heb dit jaar dan ook extra veel geleerd tijdens de tour!!! Over Van Poppel, Raas, hoe het zit met de verdeling van de hotels, hoe de catering is geregeld, wat de renners eten, wanneer en waarom, en ook hoe krom het soms allemaal is. Hoe er met twee maten wordt gemeten, chauvinisme, belangverstrengeling, maten naaierij, voortrekken, achterstellen en nog veel meer. Nee, om het fietsen en de fietser gaat het allang niet meer,....
Toch was het ook dit jaar weer leuk, en volgend jaar wordt 't nog leuker!!! Als Mart Smeets écht van de buis is verdwenen!!!

Vakantie!

2011-07-01T22:55:00.001+02:00

Officieel hebben de meisjes vanaf vandaag vakantie. Ik met klem "officieel", want onze vakantie zit er alweer op!!! Vanmiddag hebben alle Franse kinderen vrij gekregen tot 5 september, want dan moeten ze pas weer naar school. Snel gerekend hebben ze dus 2 volle maanden vrij (!!!).
Vanwege onze activiteiten in het toerisme (L'Ancienne Colonie en het Chalet) kunnen we niet tijdens de zomervakantie op vakantie, en aangezien we in augustus ook nog een baby verwachten, wordt het aan het einde van het seizoen ook moeilijk om weg te gaan.
Caya moest al een week van te voren haar boeken inleveren en voor Xenya stonden er ook niet veel schokkende leerprocessen meer op de agenda, dus dit laatste "fun" weekje konden ze wel missen. Er heeft tenminste geen enkele leraar bezwaar gemaakt tegen hun aangekondigde afwezigheid!!!
En zo gingen wij dus voor een bescheiden vakantie van 6 dagen naar de Jura, om precies te zijn Clairvaux-Les-Lacs. We troffen het heel erg met het weer, pikten nog een hittegolfje mee en konden daarna tijdens 1 dag regen weer heerlijk afkoelen. De meiden vermaakten zich prima in het zwembad en Mijn Lief en ik hielden het bij "Morgen weer zo'n dag" en "Even de caravan opruimen" geheel volgens de reclame slogans van de camping organisatie. Nina paste zich aan alles en iedereen aan en deed braaf haar slaapjes, hapjes en stapjes. Het grote meer vond ze geweldig en zo hadden wij, met haar, ook elke middag een uitje.
Maar oh, oh, oh, wat is het weer heerlijk om thuis te zijn. Na 6 dagen met 5 personen op 28m² ga je je eigen huis weer zò erg waarderen!!! Heerlijk, die ruimte, puur genot!!!
Inmiddels wappert de 5de was aan de lijn en liggen de eerste 2 al opgevouwen in de kast. We hebben voor de verandering maar eens geen friet gegeten vanavond en straks ga ik heerlijk in ons 180 cm brede bed slapen, waar ik me (met megabuik) weer gewoon kan omdraaien, want morgen moet ik weer fris en fruitig zijn.
Dan barst het zomerseizoen los en komt de grote meute aan op L'Ancienne Colonie en gaan we een periode van ontvangen, informeren, schoonmaken, regelen en verzorgen tegemoet.
Vakantie is heerlijk, maar nog steeds vind ik het een verwennerij om weer thuis te zijn en lekker aan het werk te kunnen. En het motto "Morgen weer zo'n dag" houden we er gewoon lekker in!!!

Ze zijn er weer!!!

2011-05-24T10:21:00.000+02:00

Even eentje uit de oude doos, want sinds een aantal dagen zijn ze er weer: De knutten, oftewel zandvliegen of op z'n Frans: Les Moucherons. Zoals reeds eerder hier en daar vemeld, loopt de natuur een aantal weken voor op haar jaarlijkse "planning" en zo zijn ook les moucherons eerder actief als voorheen. Vanaf een uur of 7 in de avond tot zeker een uur of 8 in de ochtend is het niet fijn om buiten te zijn, als het windstil is. Knutten kunnen namelijk alleen hun prooi vinden als het niet waait, want door hun geringe gewicht "waaien" ze als het ware met de wind mee en kunnen ze er niet tegenin vliegen. 's Avonds is het ook zeer verstandig om ramen en deuren te sluiten, want anders word je alsnog lek geprikt terwijl je binnen TV zit te kijken. Ik hoop dat het "zandvliegen-seizoen" dit jaar door de droogte niet al te lang duurt, want dit is geen pretje!!!

Les Moucherons (Ceratopogonidae)
Het is weer zover!!! Les moucherons sont arrivé!!! Moucherons (in het Nederlands "knutten" en het Engels "sandfly's") zijn miniscuul kleine insecten. Ze zijn 2,5 tot 3 mm lang, doorzichtig en hebben 2 vleugeltje. Het lijken vliegjes, maar in werkelijkheid zijn het mugachtigen. En ja, ze steken dus!!! En gemeen ook!!! Je krijgt er kleine harde bultjes van die wel een dag of 3 kunnen blijven jeuken en branden. Men zegt dat ze de hele maand juni van zonsondergang tot zonsopgang actief zijn. Echter met het druilerige weer van dit moment, zijn ze zo brutaal om ook overdag lekker te prikken en steken. Het buitenleven is op dit moment dus een stuk minder aangenaam en de pessimisten voorspellen dat we pas met de kerst weer kunnen BBQ-en en gezellig buiten kunnen leven.

Wetenschappelijke feiten:Het zijn de vrouwtjes van het soort Culicoides die mensen steken en bloed nodig hebben om hun eitjes te kunnen laten rijpen, waarna ze ze kunnen leggen. De eitjes worden in water gelegd en na 3 tot 11 dagen komen de eitjes uit. De larven leven 7 maanden om dan na het overwinteren zich in te poppen en na 2 tot 5 dagen uit te vliegen. En het feest begint dan weer van voren af aan.

Behalve dat het vervelend is, ze niet te vangen zijn en slechts met een muggenmiddel met DEET of afstand zijn te houden, kunnen ze ook de ziekte Leishmania verspreiden. Vooral voor honden is dit een gevaarlijke ziekte, maar ook voor mensen met Aids. Ze komen vooral voor in de Mediterrane gebieden rond de Middellandse Zee en Latijns-Amerika, maar dus ook inmiddels tot aan Midden-Frankrijk. Tot nu toe zijn er nog niet veel gevallen van besmetting bij mensen bekend en zijn er ook nog geen vaccinaties of goede medicijnen te verkrijgen.
Meer weten over deze beestjes? Klik hier

Un garçon

2011-05-19T15:04:00.001+02:00

Stiekum tel ik zo nu dan al af, want ik heb nog zo'n 12 weken te gaan omdat de geboorte bij 38 weken staat gepland. De eerste blauwe kleertjes zijn gekocht en al het roze is uitgezocht en apart gelegd. Ook het wiegje is al tevoorschijn gehaald en eigenlijk moeten we alleen de roze lamp voor een blauwe verwisselen. Deze keer gelukkig geen ingrijpende verbouwingen of andere klussen binnenshuis die gedaan moeten worden voordat de baby komt. Ik hoef me deze zomer dus alleen maar bezig te houden met uitbuiken, ons eigen gezin, het bouwbedrijf, het chalet en de 7 gîtes.

Gisteren was het weer tijd voor een bezoekje aan de "sage femme" oftewel de vroedvrouw. 10 uur stond de RDV gepland, maar we moesten vroeg de deur uit, want ik moest ook nog langs het laboratorium voor een "prise de sang" (bloedprikken) En aangezien ik me nuchter moest melden was het wel zo fijn dit voor het bezoek aan het ziekenhuis te doen. Ik zou ook de wijkverpleegkundige kunnen bellen, maar dat kost me weer extra aan reiskosten die je eerst moet betalen en later wel weer terugkrijgt, maar daar gaat een tijdje overheen. Ook vind ik het vervelend dat je via de "infirmière à domicile" de resultaten zelf moet ophalen bij de pharmacie in Le Mayet-de-Montagne, want daar kom ik niet zo vaak. En als ik naar het lab in Cusset ga, liggen ze daags erna in de brievenbus, wel zo handig dus.
Eigenlijk heel raar: de wijkverpleegkundige komt bij je omdat je afgelegen woont en niet zelf naar een lab kan, maar de resultaten moet je ophalen,..... Nouja, ik ben dus lekker naar Cusset gegaan en krijg een kopie van resulaten morgen opgestuurd!!!Na een bezoek aan het laboratorium ging ik dus door naar het ziekenhuis. Ik was deze keer ruim op tijd, maar moest nog zeker 20 minuten wachten voordat de sage femme er eindelijk was. Ze nam er uitgebreid de tijd voor en had later ook nog ruzie met haar computer en de printer. Nadat ze de recepten maar met de hand had uitgeschreven waren we weer ruim een half uur verder.
Alles was prima. Het hartje bonkte lekker, bloeddruk was keurig en verder waren er geen bijzonderheden.
De RAI (irregulaire bloedwaarde, in mijn geval anti-Kell) was de afgelopen keer negatief, maar kan ook zo weer veranderen in positief. Ik word nu gewoon definitief als RAI positief genoteerd, want men redeneert: eens RAI = altijd RAI. Toch wordt er wel elke maand speciaal bloed voor geprikt.

Natuurlijk stelde de vroedvrouw tijdens haar onderzoekjes DE vraag:" wat heb je al en wat krijg je?!" en ik gaf haar het verlossende antwoord. Het feit dat er na 3 meisjes, nu een jongetje aankomt, doet iedere Fransman/vrouw direct vervallen in euforie. Oh, oh, oh, wat zal je man blij zijn, eindelijk een jongetje, een stamhouder en ga zo maar door. Maar ook meteen daarop volgend: en wat zal 'ie het zwaar krijgen met 3 zussen. Hier had de sage femme echter meteen een oplossing voor: hierna moest er nog maar eentje bijkomen, en dan natuurlijk wel weer een jongetje!!!
Soms vraag ik me af waarom iedereen toch zo graag voor je wil regelen hoeveel kinderen je "moet" krijgen en van welk geslacht. Met 4 meisjes waren we net zo blij geweest. Maar op de één of andere manier denken een heleboel mensen daar anders over of ze geloven je gewoon niet.
Nouja, het is nu een feit, er komt een jongetje bij en dat scheelt een hoop discussie, aanwijzingen, tips, truukjes en aanmoedingen.
Nu is mijn Lief in ieders ogen helemaal het mannetje en heeft hij een super prestatie geleverd. Hahaa, en Gaby neemt al deze complimenten, grapjes, schouderklopjes en uitnodingen om dit te vieren natuurlijk met een grote glimlach aan, want ergens is 'ie natuurlijk best trots dat 't hem nu wél gelukt is!!!

Voor meer blogjes over dit onderwerp: http://bbenfrance.blogspot.com

Brilletje

2011-05-16T13:41:00.000+02:00

Xenya is altijd overal en nergens, doet van alles tegelijk maar weet ondertussen niet waar ze mee bezig is en is vooral heel sociaal, creatief, muzikaal en humoristisch. Een heerlijk kind, maar helaas geven ze op school geen cijfers voor al deze eigenschappen. Op school moet je presteren, opletten, goede cijfers halen en je best doen. Dat laatste doet ze ook zeker wel, alleen heeft het niet altijd een top resultaat.
Een tijdje terug moest ik al eens bij de juf langskomen en kregen we te horen dat Xenya toch écht iets harder en serieuzer moet gaan werken, anders gaat het volgend jaar fout,.... De boodschap was duidelijk en ook niet ongegrond. Maar vlak voor de vakantie deden we een "ontdekking".
Voor de zoveelste keer had Xenya er een zootje van gemaakt in haar schrift. Hetgeen wat zij had opgeschreven, klopte van geen kant met wat er op het bord stond. Juf zei: "Kun je het eigenlijk wel goed zien?" Tijdens de pauze probeerde ze de bril van een klasgenootje en zag ze opeens verbluffend veel beter!!!
Vrijdagmiddag voor de vakantie kwam ze dan ook thuis met de mededeling: "Mam, ik moet een bril!" De eerst volgende werkdag belden we naar het optische centrum in Cusset en we konden de volgende dag al terecht voor een afspraak! Razend snel dus, ik had al rekening gehouden met een wachttijd van een paar weken. De volgende dag bij de ophtalmo deed ze verschillende oogtesten. Ik kon meelezen en hoorde haar de letters opnoemen. Dit klopte totaal niet!!! De K zag ze voor een X, D voor O, F voor E, P voor R, U voor V en ga zo maar door. Tja, het was dus niet zo gek dat ze bij het dictee en het overschrijven van de lessen zoveel fouten maakte!!! Na drie kwartier stonden we buiten met een recept en konden we meteen door naar de opticien. We gingen direct naar Optic 2000 omdat we daar goede ervaringen hadden. Xenya zocht een kekke bril uit en mocht nog een tweede bril voor € 1,-- erbij uitzoeken. Alles werd vergoed door de aanvullende ziektekosten verzekering, dus dat was ook erg fijn. Drie dagen later konden we de bril halen en sindsdien is er een wereld voor haar open gegaan. Binnenkort zal ik juf eens polsen of het op school nu ook beter gaat.

Chou chou

2011-04-25T15:04:00.001+02:00

Vanaf onze eerste zomer als permanente bewoners van ons huis, nu alweer ruim 6 jaar geleden hebben we een vriend. We ontmoetten elkaar op het eerste schoolfeest en het klikte meteen. Hij was een paar maanden na ons in Châtel-Montagne komen wonen met zijn gezin en kwam uit L'Hérault (34). Net als Mijn Lief is ook hij van huis uit metselaar, dus ze hadden meteen een klik. Een aantal jaar trokken we heel intens met elkaar op. Elk weekend was het feest en we deelden lief en leed met elkaar. We leerden door hen beter Frans spreken, beleefden avonturen, vierden feestdagen met elkaar zoals Kerstmis en Oud&Nieuw en leerden de Franse gebruiken. Het was echt een top tijd!!!
Helaas kwam er een kink in de kabel, want hij en zijn vrouw gingen scheiden en hij zag het niet zitten om alleen verder te gaan in een dorp dat zijn thuis niet was. Daarbij had 'ie in het zuiden meer werk, dus de keus was snel gemaakt. Richard vertrok naar L'Hérault, maar liet bij ons toch wel een behoorlijke leegte achter. Want op de één of andere manier staat "Richard" gelijk aan vrolijkheid, plezier, lol en een goed humeur, hoe diep hij ook in de shit zit. Zijn leven is gewoon één groot feest. We hebben altijd contact gehouden, soms intens, soms tijden niet, maar zodra we elkaar weer spreken of zien is het direct goed en hebben we elkaar weer van alles te vertellen.
Toen Nina was geboren belde hij als één van de eersten op om te feliciteren en beloofde een pakketje te sturen. Omdat 'ie even daarna verhuisde is het er nooit van gekomen het pakketje te versturen en waren we even bang dat 'ie ons vergeten was. Maar nee, afgelopen week ging de telefoon: het was Richard of zoals wij elkaar altijd noemen: Chou chou. Of hij langs mocht komen voor een avondje en nachtje, want Paaszondag zou hij zijn zoon ophalen om de vakantie bij hem door te brengen in L'Hérault. Natuurlijk was dat goed en wij zorgden voor een frisse logeerkamer en troffen bereidingen voor zijn favoriete menu: gigot d'agneau, tarte au broccoli en aardappel gratin.
Rond 19h00 kwam 'ie aan met zijn vriendin Laure en het was alsof 'ie nooit was weggeweest. We kusten elkaar, ja, ook de mannen en vroegen het gebruikelijke "ça va?" En het antwoord was zoals gewoonlijk: "Un peu fatiguée". We moesten lachen. Tja, Richard is eigenlijk altijd moe, want hij leeft van het ene feestje naar het volgende apéro, gaat altijd laat naar bed, drinkt rosé als 'ie dorst heeft alsof het limonade is en een apéro telt niet mee als 'ie geen whiskey heeft gehad. Daarbij rookt 'ie ook nog eens als een ketter. Maar hij is goudeerlijk, een harde werker en zijn hart zit op de juiste plaats. Ze hadden cadeautjes mee en wijn van de plantages van zijn vrienden. We dronken en aten, praatten over van alles. Tegen drieën werden de verhalen vager of juist duidelijker omdat we ze ondertussen voor de 4de keer hoorden en Richard was steeds moeilijker te verstaan. Na de 5de Armagnac (ik dus niet, maar de mannen wel) gingen we dan eindelijk naar bed,....
De volgende ochtend verscheen Chou chou met een maffe ijsmuts, die de even gekke Edouard oftewel "Kenny" bij ons had laten liggen, op zijn hoofd aan de ontbijttafel en keek 'ie weer fris uit zijn helderblauwe ogen. Koffie en een pain au chocolat en ze konden beginnen aan hun terugreis naar het zuiden, met als eerste tussenstop Le Mayet-de-Montagne waar ze zijn zoon nog gingen halen.
Mijn Lief sliep later op de dag zijn roes uit en terwijl ik dit schrijf kijk ik met een licht gevoel van heimwee terug op een super gezellige avond, die ongetwijfeld een vervolg krijgt, want we hebben moeten beloven dat we nu toch écht snel een keer bij hem komen. En natuurlijk wordt het dan weer "fête"!!!

Frelons / Hoornaars

2011-04-21T08:43:00.002+02:00

Afgelopen zomer werden we verrast door heel grote wespen (dachten we) in huis. Het aparte was dat ze alleen 's avonds op kunstlicht afkwamen. Als er dan een raam openstond kwamen ze naar binnen en bleven ze rond de lampen zoemen. Ik had al een paar keer een dood exemplaar gevonden en deze bestudeerd. Ze zagen er namelijk best apart uit. Groot en ze hun bovenlijf had een aparte bruinrode kleur.
Als ik de was aan het ophangen was zag ik ze ook vliegen, ze zoemden hard en het was een laag, diep brommend geluid. Ze zaten in het oude nest van de gewone wespen, die we twee jaar daarvoor hadden gehad in de buitenmuur. Die waren toen echter zo ver doorgedrongen in de oude muur dat ze in m'n kantoor, onder de plafondplint door, er weer uitkwamen. Ik hoopte dat deze grote jongens zo ver niet zouden komen. Op een dag vond ik weer zo'n grote rakker en heb ik 'm in een jampot gestopt. Ik ben er mee naar de pharmacie gegaan en daar vertelden ze me dat het een frelon oftewel hoornaar was. Weliswaar een kleine, maar goed, even gevaarlijk. Na wat googlen was ik wijzer. De frelon is een wespachtige en een vleesetend insect. Dat verklaart ook waarom ze op kunstlicht afkomen, want het zijn jagers en overleven door andere insecten op te eten. De verhalen zijn soms tegenstrijdig. De één beweert dat de steek van een frelon dodelijk kan zijn, de ander beweert dat deze net zo on- of gevaarlijk is als de steek van een gewone wesp of bij. Het hangt af van de gevoeligheid of allergie die de persoon heeft die gestoken wordt. Eén ding is zeker, het zijn insecten om bang van te worden. Je zorgt wel dat je uit hun buurt blijft!!! Binnen een straal van 5 meter rond hun nest kunnen ze agressief zijn, daarbuiten hoef je ze in principe niet te vrezen.
Maar, ik vond het toch geen top idee, om ze in die muur te laten zitten, met de wetenschap dat de wespen die daar voorheen zaten op een gegeven moment door de muur heen naar binnen kwamen. En ze kwamen 's avonds steeds naar binnen, wat ook zeer onplezierig was.
Het bleek dat de pompiers (brandweer) tegenwoordig niets meer doen tegen bijen, wespen of frelons en dat je zelf een verdelger moet benaderen en betalen. Zo gezegd, zo gedaan. Aangezien we bij het chalet ook een wespennest hadden, kon dat ook meteen worden weggehaald. De verdelger kwam, haalde het wespennest weg, dat overigens best klein was, en ging toen mee naar ons huis. Een ladder kwam erbij en nu trok 'ie toch ook maar zijn beschermende pak aan, want dit waren gevaarlijke jongens!!! Hij spoot een behoorlijke hoeveelheid gif in de muur en de frelons werden helemaal gek. Ze vlogen angstaanjagend in het rond en in de muur hoorde ik het gonzen en zoemen. Het leek wel of ze door de muur heen zouden komen!!!
Voor de zekerheid werd er binnen ook nog wat gif gespoten en werd de plint losgehaald. Boven kwamen er een paar door de muur bij de oude schoorsteen naar binnen. Ze waren al enigszins versuft door het gif en vlogen richting het raam. Hier en daar mepten we er een paar dood en een paar uur later was het zoemen minder geworden. De volgende dag was er niets meer.
Ik ben blij dat we het nest hebben laten verdelgen en hoop dat ze dit jaar niet terugkomen.
Meer over hoornaars is hier te lezen.

Livebox

2011-04-16T13:19:00.002+02:00

Hoe hebben de Fransen dit woord kunnen bedenken?! Het is mij een raadsel. Volgens mij weet niemand buiten Frankrijk wat in hemelsnaam een "Livebox" is, maar is het een heel Frans ding, met toch een hele on-Franse naam.
Wel, eerst maar even een kleine uitleg: Een Livebox is een soort van router die wordt gedistribueerd door France Telecom, tegenwoordig Orange, en die het mogelijk maakt verbinding te maken met het internet. Je kunt de Livebox, door de Fransen ook wel "La Live" genoemd kopen of huren op het moment dat je besluit een abonnement op internet te nemen.
Ik raad iedereen aan om het apparaat te huren, want als de Livebox het op een dag niet meer doet, kun je zo naar de Orange winkel om het apparaat om te ruilen voor een nieuwe. Als je er eentje hebt gekocht is het verder jouw probleem en zul je een nieuwe moeten kopen of alsnog een huurcontract moeten afsluiten. En aangezien het niet ondenkbaar is dat La Live het op een dag niet meer doet omdat bijvoorbeeld het onweer er in is geslagen, ben je dus beter af met een huurapparaat. Ter info: Kopen kost circa 100 euro en huren 3 euro per maand.
Okee, nu weet iedereen dus wat een Livebox is.
Wij hadden de onze alweer ruim 6 jaar, en, laten we het afkloppen, hij was nog nooit stuk gegaan en bewees dus al die tijd al trouwe dienst. Maar de afgelopen tijd ergerde ik me aan het feit dat we niet overal in huis evengoed bereik hadden, want de Livebox heeft natuurlijk wel een WiFi functie!!!
Als Nina ligt te slapen is het niet altijd handig om boven achter de computer te zitten, want door het gekraak van de zolder is ze dan zo weer wakker, wat natuurlijk niet de bedoeling is. En aangezien de laptop zo mee naar beneden is genomen is de eettafel een goede vervanger voor het bureau. Echter, we werden gek van het geschuif en gedraai om precies op dat ene plekje te zitten waar een beetje bereik was. Een paar centimeter ernaast en het bereik was weer weg. Erg ergerlijk dus.
Ik ben gaan surfen en zoeken op internet naar oplossingen. Zo heb je CPL oplossingen, kun je extra routers bijplaatsen, kun je met kabels aan de slag en nog veel meer. Maar ik werd er niet echt vrolijk van. Ik besloot een berichtje te posten op het forum van Wonen en Leven in Frankrijk, waar ik mijn probleem uit de doeken heb gedaan. Allerlei tips, trucs en links kwamen er voorbij, maar nog niet echt eentje waar ik van stond te juichen.
Omdat Orange zelf ook iets aanbood, namelijk de "WiFi extender" (ook weer zo'n on-Frans woord), maar de pagina waarop deze werd aangeboden onbereikbaar is op hun site, ben ik de site van Orange maar eens gaan uitpluizen. Ik kon het niet uitstaan dat ik niet kon vinden wat ik zocht.
En toen stuitte ik op een heel simpel berichtje. Er stond in piepkleine lettertjes, ergens onderaan een pagina, dat als je nog beschikte over een "oude" Livebox, je deze gratis kon omruilen voor een recente nieuwe versie!!! Kijk, daar werd ik blij van, vooral omdat de specificaties aangaven dat de nieuwe versie een beter en sterker WiFi signaal verzond als de oude versie.
Toevallig moesten we dezelfde dag ook in Vichy zijn, dus de Livebox werd afgekoppeld en meegenomen. Hoewel een bezoek aan de Orange winkel een kwelling is voor lichaam en geest, kwam ik na 20 minuten ergernis, hitte, klantonvriendelijk beleid en snobisme, tòch blij naar buiten, want ik had een nieuwe Livebox!!! Eenmaal thuis aangekomen heb ik 'm natuurlijk direct aangesloten en het resultaat is verbluffend!!! We hebben nu overal goed bereik en niet geheel onbelangrijk: gratis en zonder gedoe, snoeren, apparaatjes of andere dure toepassingen.

Staking

2011-04-13T12:48:00.005+02:00

Ze had het vorige week al tegen me gezegd, maar het was me eigenlijk niet meer bijgebleven. Maandagavond was ik dus eigenlijk verrast bij de melding: "En voor mij is het weer weekend!". Xenya had dinsdag blijkbaar geen school en aangezien de woensdag altijd al een vrije dag is, had ze daardoor twee dagen achter elkaar vrij. Het gebeurt zeer zelden dat de directrice en tevens juf van Xenya meedoet aan stakingen, maar deze dinsdag deed ze dus wel mee en was er geen school. In haar schrift zat een keurig briefje geplakt met tekst en uitleg over het wat en waarom.
Ik had er via een vriendinnetje die adjoint Maire is al het één en ander over gehoord, maar nu bleek het dus toch wel erg dichtbij te komen. Al jaren wordt er gesproken over de eventuele sluiting of verkleining van de school. Tot nu toe hebben heeft de gemeente elk jaar nog net genoeg kinderen bij elkaar kunnen krijgen om op het gewenste aantal te blijven zodat er twee klassen kunnen blijven bestaan. Maar dat gaat dit jaar niet lukken. Volgend schooljaar gaan er 6 kinderen naar het collège, er verhuist er één, twee gaan bijzonder onderwijs volgen en de ouders van 4 kinderen dreigen hun kinderen in een andere commune naar school te laten gaan. Zo blijven er van de huidige +/- 26 kinderen weinig over. En er komen, zover nu bekend is, ook geen nieuwe kinderen bij, het volgende schooljaar.
Omdat ook het onderwijs door hogerhand bepaald en geleid wordt, heeft de commune hier niet veel bij in te brengen. Alles wordt bepaald op niveau van de Conseil Générale en Conseil Départementale, plus dat ook de schoolinspectie nog het nodige in de melk te brokkelen heeft.
Het is nu zo goed als zeker (nog niet officieel bevestigd, maar wel al gehoord) dat er volgend jaar nog maar één klas zal zijn en dat niet alle niveaus meer onderwezen zullen worden. Wat dat voor consequenties zal hebben voor de kantine, de onderwijs assistente en natuurlijk het aantal leerkrachten is nog niet bekend.
Voor ons betekent dat, dat Xenya haar laatste jaar van de basisschool, niveau CM2, op een andere school zal moeten volgen. In plaats van elke dag rond half negen met de bus naar Châtel-Montagne (5 km), zal ze dan naar Le Mayet-de-Montagne (11 km) moeten en moet ze met de bus mee die ook naar het collège gaat. Deze bus vertrekt een uur eerder, om half acht, en 's avonds is ze dan pas rond zessen thuis, in plaats van rond half vijf. Dat worden dus lange dagen voor een meisje van 10. De schooltijden zijn wel ongeveer zoals ze nu zijn, dus voor en na de lessen zal ze naar een soort buitenschoolse opvang moeten. Voordeel is wel dat ze daar dan alvast haar huiswerk kan maken. Ook gaat ze dan naar een klas waar alleen kinderen van haar niveau zitten en geeft de leerkracht alleen les aan deze groep. Nu is ze samen met een ander jongetje de enige in haar niveau en zit ze in een klas waar nog 3 andere niveaus worden onderwezen. Ik hoop maar dat het wat rust geeft voor ons dromertje en dat ze wat meer vriendinnen krijgt van haar eigen leeftijd.
Het staken heeft in ieder geval niet geholpen,....

Bekrompenheid (2)

2011-03-18T11:49:00.001+01:00

Vlak voor de voorjaarsvakantie zou Xenya op schoolkamp gaan. Ze hadden al een paar weken voorbereiding achter de rug en iedereen had er reuze zin in. Ze zouden 3 dagen en 2 nachten weg zijn, naar Bully, hier 50 km vandaan. Woensdagochtend weg en vrijdagavond weer terug.
In de nacht van dinsdag op woensdag werd Xenya behoorlijk ziek. Ze had een flinke, plotselinge buikgriep. Vanaf een uur of 4 in de nacht had ze ernstige verkering met de toiletpot, had ze buikpijn en voelde ze zich gewoon echt doodziek. Daarbij had ze er natuurlijk ook zwaar de kolere in, want zo kon ze niet mee op schoolreisje. 's Ochtends om half 8 belden we de juf om te melden dat Xenya zo niet mee kon.
Juf vond het ook jammer, maar zei: "We maken wel foto's". Alsof een kind daar blij van wordt, dacht ik nog, die wil gewoon mee!!!
"Als ze morgen beter is, kan ik haar dan alsnog langsbrengen???"
"Nee, dat mag niet, in verband met de verantwoordelijkheid"
Ik nam afscheid van de juf en hing op. Maar later dacht ik bij mezelf "verantwoordelijkheid" waar slaat dat nou weer op?!?!?! Xenya was er sowieso al klaar mee, dus die interesseerde het niets meer of ze nou wel of niet meer mee mocht, maar ik vond het toch raar.
Ik heb het later nog eens nagevraagd aan een vriendinnetje, die het overigens ook raar vond, en zij legde me uit dat het zoveel inhoud als: Op het moment dat de kids op schoolreisje gaan zijn de juffen verantwoordelijk en mag er gedurende het reisje geen lijfelijk of persoonlijk contact meer zijn met ouders. Als ik dan zou komen om Xenya te brengen, dan zouden andere kinderen mij kunnen zien, en dat mag dus niet.
Yeah, right,..... En dat bedoel ik dus met bekrompenheid!!!
Want,.... als Xenya mee was gegaan en de volgende dag ziek was geworden, hadden ze me opgebeld om te zeggen dat ik moest komen om haar op te halen,......

Bekrompenheid

2011-03-15T11:48:00.000+01:00

Soms ben ik de Franse bekrompenheid zo zat!!! Het is Europa en men spreekt zelfs over "één Europa", maar voor mijn gevoel leven we hier soms in een bananenrepubliek!!!
De betutteling, de bureaucratie, het onmogelijke, het ontbreken van enig initiatief, het onvermogen om logisch na te denken, het niet stimuleren tot zelfstandigheid, maar vooral het slappe gedrag, geen ruggegraat hebben en het achter de kudde aanhobbelen.
Frankrijk is een prachtig land, met mooi oude gebruiken, prachtige natuur, cultuur en nog veel meer, maar dan moet je eigenlijk met niemand wat te maken moeten hebben, nergens afhankelijk van zijn en ongestoord je eigen leven kunnen leiden of alleen maar vakantie kunnen vieren,....
Caya wil graag op woensdagmiddag op school sporten. Leuk initiatief van school, kost bijna niets, je kunt je per week inschrijven en er zijn zeer wisselende activiteiten met soms een toernooi. Erg leuk dus!!! Ze had het inschrijfformulier mee naar huis genomen, we hadden het ingevuld en er een chèque bij gedaan. Tot zover, niets aan de hand. Onderaan stond iets over of er medische bezwaren waren en een ruimte voor de stempel van de huisarts. Ik zei: "Joh, neem mee, je hebt niets, lever het maar in!" Nou, mooi niet dus!!! Gisteren kwam ze thuis, met het formulier en de chèque, want zonder stempel van de huisarts mag ze niet meedoen.
Nouja, nog steeds geen man over boord, dacht ik nog naief. Ik bel gewoon de huisarts, fax het formulier, die zet er even een stempel op, faxt het terug en klaar!!!
Maar zo makkelijk ging het niet,..... We moeten van de week langskomen op consult komen voor een "examen sportive" oftewel een sportieve medische keuring en pas dan krijgen we de felbegeerde stempel en mag ze sporten,......
Ik denk dat ik nog wel 30 van dit soort voorbeelden heb, en ik word er af en toe zo moe van!!!
In Nederland zal het misschien niet veel beter zijn en wij hebben ervoor gekozen hier te wonen, dus dan moet je dat allemaal maar accepteren en je aanpassen. Maar wennen doet het nooit, omdat het gewoon te veel tegen onze natuurlijke aard in is,.....

Bomen (foto 2)

2011-02-11T15:59:00.000+01:00

De helling is kaal en bijna al het hout ligt nu klaar om getransporteerd te worden. Vorige week vrijdag ging de laatste boom om en afgelopen week heeft een shovel alle stammen naar beneden gesleept en gestapeld. Er ligt nu dus een enorme stapel stammen voor onze deur:

Bomen (filmpjes)

2011-02-05T16:56:00.000+01:00

De vorige heb ik gewist, kwaliteit was wel erg slecht. Deze zijns beter :)
Op het tweede filmpje is het heel erg mistig, maar daar kon ik dus niets aan doen.
Inmiddels dus ook al wat "voor" en "tijdens" foto's. Ja, ik vind dit erg boeiend, kan er wel de hele dag naar kijken. Zo staat er een bos en als je even een half dagje boodschappen bent wezen doen, is alles zomaar weg!!! Erg imponerend. Maargoed, een ander vindt er misschien geen bal aan,...

Bomen (foto's)

2011-02-04T17:23:00.000+01:00

Dit zagen wij vanuit onze voordeur,....

De bosmachine,....

De helling na twee dagen kappen,....
Wordt vervolgd!!!

Bomen

2011-02-03T11:47:00.000+01:00

Al jaren wens ik dat de bomen die tegenover ons huis staan, haast in de greppel en op het taluut, eens lekker worden gekapt. Ze worden elk jaar een beetje hoger, zwiepen bij wind gevaarlijk heen en weer en elk jaar zorgen ze weer voor veel vallend blad in de herfst. In het voorjaar ploppen er talloze nieuwe boompjes uit de grond van de kersenachtige zaden die ze laten vallen. Maar vooral nemen ze heel veel licht en vooral in het voor- en najaar, net die paar uurtjes zon in de namiddag, die zo lekker zacht zijn. Een stuk achter deze bomen begint het echte bos, het dennenbos. Daar staan dennen die al meer dan 40 jaar geleden geplant zijn en die nu gigantische hoogtes en diktes hebben aangenomen. Blijkbaar is nu de tijd gekomen dat ze gekapt kunnen worden
Gistermiddag zag ik opeens mannetjes langs de weg lopen en even later stond er een mega trekker/bomenzager/ripper in het voormalige groentetuintje en boomgaardje tegenover ons huis. Alle percelen tegenover ons huis, aan de andere kant van de weg zijn van M. Biguet. De oude baas is inmiddels 88 jaar oud en omdat 'ie inmiddels aan een rolstoel zit gekluisterd, komt er van tuinen niet veel meer terecht. Maar de oude man heeft z'n zaakjes blijkbaar nog goed in de hand, want vandaag begint men met kappen. ALLES gaat weg, zegt de jongeman die ik spreek. En ja, yes yes, joepie, ook de rij bomen die in de loop der jaren in de greppel en op het taluut zijn gegroeid. Anders zouden ze namelijk makkelijk om kunnen waaien als de dennen eenmaal weg zijn, want dan staan ze vol op de wind. Al het werk wordt uitgevoerd door de broers Mondière uit Lavoine. De zagerij waar wij in het begin van onze carrière in LMB ook al ons hout kochten.
Gisteren hebben ze voor de show de boomgaard gerooid, maar vandaag gaan ze voor het echte werk. Vòòr de middag zijn alle bomen tegenover ons huis weg. Omdat ze zo dicht langs de weg zijn is hier een andere taktiek voor nodig als voor het echte werk.
De machinist houdt met zijn mega machine de boom ergens op een meter of 8 hoog vast en de jongeman zaagt met een kettingzaag de boom bij de grond af. Dan maakt 'ie dat 'ie wegkomt omdat de bomenripper dan in aktie komt. Alsof hij een chrysantje van z'n blaadjes ontdoet, zo glijdt de boom door de zaagkop en vallen alle takken er spontaan af. Ergens richting de kruin als de boom niet dik genoeg meer is, knijpt 'ie het laatste stuk eraf en wordt het laatste eindje een beetje verhakseld en op een berg gedump. Klaar voor de volgende boom. Het is gebeurd in een paar minuutjes tijd.
Als ze klaar zijn met het taluut is het tijd voor de lunch, maar na de lunch begint het echte werk. Vanuit mijn huiskamer zie ik elke paar minuten, alsof het een spelletje mikado is, de dennenbomen vallen, de takken vliegen en hoor ik het gekraak. Het gaat echt in een gigantisch tempo!!!
Nu is het een continu geluid van kettingzagen, machines, dieselmotoren en de zaagkop van het bosapparaat. De mannen werken gestaag door en zien er klein uit tussen die reuzen van bomen. Niemand draagt gehoor beschermers, oogkleppen, beschermende kleding, helmen of handschoenen. Nee hoor, gewoon in hun wollen trui en een enkeling heeft een oranje hesje aan.
Binnen twee weken zal de hele berg kaal zijn en dan komen de vrachtwagens om de gigantische stammen te vervoeren. De stammen worden dan op opleggers geladen en vervoerd naar de zagerij. De gigantische hoeveelheden takken en ander klein hout blijven allemaal achter. Er worden rijen van geschoven alsof het een net omgeploegde akker is en klaar voor het nieuwe zaaigoed. Er blijft een kale helling over met allemaal roven van hout. En volgend jaar zal de helling helemaal vol staan met bremmen, die als onkruid omhoog komen en in het late voorjaar alles geel kleuren. Ik weet niet of ze weer gaan herplanten, maar als ze dat gaan doen, moet dat binnen twee jaar gebeuren en zal de helling in 40 jaar tijd weer veranderen in een gigantisch bos.

La Chandeleur

2011-02-02T10:39:00.000+01:00

Eentje uit de "oude doos" maar vandaag weer helemaal actueel!!!

Het laatste feest dat thuishoort in de "kerstkring"is: "La Présentation du Seigneur". (zie ook uitleg in het stukje "Drie Koningen van 6 januari)
In Nederland heet dit feest "Maria Lichtmis". Het wordt altijd gevierd op 2 februari, 40 dagen na Kerstmis en er wordt herdacht dat Maria naar de tempel ging om het zuiveringsoffer te brengen, 40 dagen na de geboorte van Jezus.
In Frankrijk, waar nog steeds veel waarde wordt gehecht aan oude gebruiken en tradities, wordt deze dag nog steeds gevierd.
Zowel in Nederland als in Frankrijk gaat Maria Lichtmis/La Chandeleur samen met het eten van pannenkoeken.
Dit ritueel is in de 5de eeuw na Christus ontstaan toen paus Gélase de Eerste, het heidense feest "La Chandeleur" verbond met het feest van "La Présentation du Seigneur". Deze paus had tevens als gewoonte om aan de pelgrims die aankwamen in Rome pannenkoeken uit te delen.
De heidense kijk op de pannenkoek was dat deze rond en goudkleurig is, net als de zon, en zo aan het eind van de winter de kou verdrijft en lente verwelkomt. Maar ook heeft het te maken met het feit dat in deze periode het graan weer geplant werd en aangezien pannekoeken van graan worden gemaakt, werd het planten van graan op deze manier gevierd.

En zo is 2 februari verbonden aan "La Chandeleur" en pannenkoeken.
Op de radio wordt reclame gemaakt voor Nutella (dat smeren de Fransen op hun pannenkoek) en in de supermarkten zijn overal pannenkoekenpannen, koekenpannen, wafelapparaten en allerlei zoetigheden in de aanbieding.
In de restaurants worden vandaag menu's met pannenkoeken aangeboden en de kinderen eten zeker weten pannenkoeken in de kantine.
Er zijn natuurlijk ook diverse gezegdes en gebruiken.
Want als je op 2 februari met een goud- of muntstuk in je hand een pannenkoek opgooit en deze heel en omgekeerd in je pan opvangt, heb je een heel jaar geld en geluk.

Si la chandelle est belle et claire,
nous avons l'hiver derrière.
Si le ciel n'est ni clair ni beau,
nous aurons plus de vin que d'eau

Palen

2011-02-01T17:45:00.000+01:00

Van de ene op de andere dag werden we verrast met een paal naast onze poort,....
Ruim een week waren er al "mannetjes" bezig geweest langs de weg. Ze hadden het bos tussen ons en Charguéraud flink aangepakt. Alle overhangende takken, oud hout en dode bomen waren onder handen genomen. Het bos was lekker opgefrist. Een ander mannetje was ruim een dag bezig geweest om met een groene spuitbus cijfers en strepen op de weg te spuiten en daags daarop kwam er een hoogwerker om palen in de grond te hengsten. Kosten nog moeite werden er gespaard. Busjes, stoplichten, waarschuwingsborden, een ruim aantal "mannetjes" en natuurlijk zeer aangename werktijden. En dit alles gedurende ruim 2 weken, het moet een kapitaal gekost hebben.
Ze begonnen elke dag rond half tien en waren rond 5-en weer klaar. Ze aten tussen de middag met z'n allen in een busje en aan het eind van de middag gingen ze het hout dat ze gekapt hadden, verrijden naar de eigenaar van het bos. Da's mooi geregeld!!! Het onderhoud door de overheid laten doen en toch het hout kant en klaar afgeleverd krijgen. Dat truukje moeten we onthouden.
Al zo'n jaar of 10 is het "palen-verhaal" een mooi verkoop praatje van makelaars. Menig kavel is er verkocht met de belofte dat "binnenkort" alle bovengrondse kabels verdwijnen en men dus weer van een vrij uitzicht kan genieten. Alles zou ondergronds worden, binnen een afzienbare tijd.
Inmiddels ben ik daar niet meer zo zeker van. De windmolens ploppen hier als paddestoelen uit de grond en waar hier bij ons, de telefoon- en internetkabel keurig netjes ondergronds liep, hebben ze nu dus over een afstand van 2 km alles weer bovengronds gemaakt!!!
Toen de nieuwe palen allemaal stonden hebben ze de nieuwekabel gespannen en eenmaal bij ons huis aangekomen zijn er aan de bestaande Siega palen (stroom) nieuwe afstandhouders gemaakt en zijn ze vrolijk verder gegaan met bekabelen. We hebben nu dus vanaf de Siega paal een dubbele draad hangen.
We waren een goede dag verstoken van internet, maar nu doet alles het weer en ik merk geen verschil. Zouden ze zo slim zijn geweest om er meteen glasvezelkabels aan te hangen???

Tuigje

2010-12-20T15:02:00.039+01:00

Onze bébé wordt groter en groter. Zo groot dat ze zich in haar kinderstoel nu ook met haar voetje kan afzetten op het voetenplankje en dan omhoog komt, van haar zitting af. Nog even en ze zou zo een koprol kunnen maken naar voren en uit haar stoel vallen. Het werd dus tijd voor een tuigje, alleen hadden we dat niet op voorraad. Gelukkig kwamen we de volgende dag al in "de stad", dus gingen we even langs bij de nieuwe baby winkel in Cusset, vlakbij de grote Carrefour. Mooie winkel, fijne service, altijd volk in de zaak, kortom een stuk beter als de suffe "Bébé-9" die verderop zit.
Ik zocht alle rekken af, maar kon zo 1-2-3 geen tuigje ontdekken, dus ik was vers voer voor de verkoopster.
Aangezien ik natuurlijk vergeten was om het woord "tuigje" op te zoeken, moest de verkoopster het met mijn uitleg doen, wat neerkwam op: Ik zoek iets om mijn bébé in de kinderstoel (chaise-haut) vast te maken (attacher). Ze keek me bedenkelijk aan en ik hoorde het in haar hoofd zoemen "je baby vastbinden in de kinderstoel?!"
Ze kwam daarop met een stoelverkleiner aan, met daaraan vast een riempje tussen de benen en aan de voorkant om de taille. Nee, dat bedoelde ik niet.
Toen liet ze me iets anders zien. Het kwam neer op een tuigje, het was zelfs van het bekende merk Chicco,
maar in plaats van twee lussen aan iedere zijkant die je aan de kinderstoel vast kan maken, zat hier één grote band aan. Het was een tuigje om je kind niet kwijt te raken in een pretpark ofzo. Ze zei er nog bij "handig voor als je naar Disney gaat". Ja, zoiets bedoelde ik, maar dan met twee van die banden, om aan de stoel vast te maken. Nee, helaas, dàt mag in Frankrijk niet verkocht worden, dat was niet "homologué" (officieel erkend/toegestaan). Toen zoemde het even in mijn hoofd,.... je mag je kind dus wel aan een tuigje, als een hondje, door Disney laten wandelen, maar je mag niet voorkomen dat 't een schedelbasisfractuur oploopt omdat 't uit de kinderstoel kukelt.
Omdat de verkoopster het ondertussen al uit de verpakking had gefrunnikt, onderzocht ik het tuigje vluchtig en zag in een oogopslag dat als ik de grote band doorknipte, ik er twee prachtige lussen van kon maken.
De verkoopster keek me vragend aan en ik zei dat het goed was, ik zou deze nemen. Omdat ze me vragend aan bleef kijken, voegde ik er maar aan toe dat ik deze wel kon vermaken en ik kon het niet laten erbij te zeggen dat het in Nederland héél gewoon was om je kind vast te maken met een tuigje, in de kinderstoel en dat die tuigjes dan ook overal verkrijgbaar zijn. Maar zij was Frans, dus zij wilde natuurlijk het laatste woord hebben en ook nog eens gelijk, dus probeerde ze het nog eens met "Oh, wat vreemd dat dat zomaar mag, in Frankrijk is het niet homologué hoor!!!" Ik ging de discussie echter niet aan en betaalde € 12,95 en zij ging er gelukkig ook niet op door.
Het is dan wel niet "goedgekeurd", oftewel homologué, maar nadat ik één knip met de schaar had gezet en de uiteindjes even had geschroeid met een aansteker, heeft Nina nu een super tuigje en kan ze niet meer uit haar stoel klimmen.

Roken

2010-12-17T11:06:00.003+01:00

Ongeveer een kwart van de Franse bevolking rookt en per jaar steken ze zo'n 12 miljard sigaretten op. Het horeca verbod is hier niet met open armen ontvangen en men is blij als het weer "terrasjes weer" is. Ga voor de gein eens een kwartier bij de uitgang van de supermarkt staan en turf hoeveel mensen direct een sigaret opsteken als ze één voet buiten zetten. Het is haast lachwekkend. Op feestjes waar binnen niet gerookt mag worden is het buiten bij de deur meestal gezelliger als binnen, want iedereen staat buiten.
De boete voor het opsteken van een sigaret, waar dit niet is toegestaan, is 63 euro en de prijs van het gemiddelde pakje sigaretten is 6 euro.
Ongeveer 1 op de 5 rokers koopt z'n sigaratten over de grens. In België scheelt het ongeveer één euro per pakje en heb je aan de grens mini Las Vegas achtige dorpjes waar voorheen nooit iemand kwam, maar waar tegenwoordig hele blokken met "sigaretten supermarkten" zijn, speciaal voor de Franse rooktoeristen. In Spanje zijn de sigaretten nog goedkoper, zo'n 2 euro minder duur per pakje.
Frankrijk is er fel op tegen dat de sigarettenverkoop in sommige omliggende Europese landen vrij is en niet zoals in Frankrijk gebonden aan een vergunningsstelsel. Maar aangezien de EU staat voor vrije handel tussen personen en goederen kunnen ze hier niets aan veranderen. De Fransen pleiten dan ook voor een Europees belastingstelsel voor tabak, want nu zijn de verschillen in accijns reuze groot.
Hoewel wij nooit echte rokers zijn geweest, kan ik me er niet heel erg aan storen. Soms, op bepaalde momenten, vind ik de lucht van een sigaret zelfs lekker. Laatst op een feestje heb ik van iemand een haaltje genomen, maar het smaakte me niet. Ik werd er een beetje naar van. Bijkomstig nadeel, je wordt twee keer zo snel dronken als je rookt en drinkt tegelijk, tenminste, ik wel, dus het is maar beter zo.

Toch zijn we onlang begonnen met roken. Het begon als een opwelling. Ik had wat gelezen, ging wat surfen, sprak mijn wensen uit tegen mijn Lief en zo ontstond het.
Het leek mij zo leuk en lekker, het roken van etenswaren.
Mijn Lief pakte het meteen groots aan. Hij vond het gedoe met een soort afgesloten bakblik dat je op je fornuis zet maar kneuterig en ik moest eigenlijk wel toegeven dat dat mij ook niet helemaal trok. Zeker niet nadat ik hier en daar gelezen had dat je huis nog een week naar rook stinkt, nadat je je visje hebt klaargemaakt. Ook een petroleum stelletje buiten, met een omgebouwde braadpan, aluminium folie en chemische turf en molm, was nou niet echt dé oplossing. Terwijl ik nog mijmerde, zocht naar oplossingen en niet al te dure opties, had mijn Lief zijn plan al getrokken.
Een uurtje later was 'ie klaar en had 'ie met behulp van wat oude meuk een geweldige rookton gefabriceerd. Een paar houtblokken, aanmaakhout en de fik erin. Ondertussen dronken wij een apéro en anderhalf uur later toen er alleen nog een smeulende massa over was strooide hij er wat eikenhouten spaanders op, die tussen het haardhout zitten. Het begon geweldig te roken. De kipfilet kon op het rooster, deksel erop en na een half uurtje hadden we heerlijke malse gerookte kip bij de salade!!! Een week later hebben we hetzelfde truukje met verse makreel gedaan. Ook dit resultaat was niet te versmaden, zò lekker. En het leukste, het heeft ons geen euro gekost.

Het is wit met zwart en het stinkt, RaRaRa?!

2010-11-15T16:31:00.099+01:00

Het was een heerlijke dag geweest, herfstig, licht zonnig, in de ochtend een beetje mistig en ik had lekker gewerkt. Gewassen, een vriezer ontdooid en ook nog wat administratie gedaan. Ik was voldaan en tevreden en was lekker aan het koken. Tijdens het koken, greep ik mis naar de kaas in de koelkast, dus ik moest nog even naar de kelder. Dus, buitenlicht aan, het was inmiddels al donker, en naar de kelder. Kon ik ook meteen even m'n was uit de droger halen. De kelder deur stond nog open (ivm de droger) en ik knipte in het donker het licht aan. En,... schrok ik me echt de pleuris!!! Ik deed een stap achteruit, slaakte een gil en riep daar meteen achteraan mijn Lief. Die zat ergens boven, dus kwam niet direct aanstormen, maar had me wel gehoord. Toen hij na een tweede keer roepen nog steeds niet kwam, besloot ik maar weer terug te lopen naar de keuken. In huis aangekomen kwam mijn Lief op z'n pantoffels aanlopen en keek hij mij vragend aan. "Is er iets?" En ik antwoordde, inmiddels weer heel rustig: "Er staat een bok in de kelder".

"Een bok???" "Ja, en hij stinkt als de hel!!!"
Het was niet zozeer dat een bok angstaanjagend is, maar je verwacht niet bij het aandoen van het licht dat je bijna oog in oog staat met een bok!!! Daarbij bleef de bok heerlijk rustig staan waar 'ie stond, zelfs na mijn gil, en zag hij er niet gevaarlijk uit. Gewapend met een zaklamp en m'n fototoestel togen we weer terug naar de kelder.

Hij stond er nog braaf zoals 'ie er even daarvoor ook had gestaan. Hij was vast bllij dat 'ie eindelijk een droge beschutte plek had gevonden, maar wij vonden dit niet de ideale plek voor hem. Caya en ik hielden de kelder deur open en mijn Lief liep om de tafel, die in de kelder staat, heen, om de bok vanaf de andere kant op te kunnen jagen, de kelder uit. Dit lukte en met klapperende hoefjes rende de bok de tuin in en verdween hij in het donker. Opgelost, dachten we,.... Want de de volgende dag was de bok er weer, of misschien wel nog steeds. Zodra we buiten kwamen wisten we het al, want hij verspreidde een ongelooflijke geur, die je echt overal bovenuit rook. Dinsdag heeft 'ie nog de hele dag om huis gehangen en werd 'ie dikke maatjes met Rockie, die het wel erg interessant vond. Ik belde een vriendinnetje om te vragen of zij wist wie zijn bok kwijt was, maar zij wist van niets. Ook een paar telefoontjes naar buren en boeren leverden niets op.

Mijn Lief heeft het vermoeden dat 'ie van een buurman verderop is. Deze heeft zijn huis verkocht en de volgende eigenaren willen zijn beestenboel niet overnemen. De makkelijkste "oplossing" is dus: loslaten. De bok heeft geen oormerk, dus ook geen aanwijsbare eigenaar die eventueel aansprakelijk gesteld kan worden. Dat is de campagne.
De meiden opperden of hem misschien konden houden. Het was verleidelijk geweest als het een pittig dwerggeitje was geweest, maar deze stinkbok, néé, geen denken aan!!!
Na de bok herhaaldelijk weggejaagd te hebben is 'ie uiteindelijk weggebleven. Hij is verder de berg op gegaan want van diverse buren en klasgenoten van Caya hoorden we dat 'ie daar ook was aan komen lopen. En ook dat iedereen hetzelfde zei: "Wat stinkt dat beest!!!"
De kelder heeft nog een dag of 5 naar de bok gestonken en de geitenkaas smaakte ons ineens niet meer, bij elke hap proefden we bok!!!

Daar gaan we weer,....

2010-11-03T16:11:00.040+01:00

De herfstvakantie was echt leuk geweest. We waren voor ruim een week naar Nederland en zoals gewoonlijk vloog de tijd voorbij. De agenda was meer dan vol en omdat we zo nu en dan echt even gas terug moesten nemen en rekening moesten houden met Nina, kwamen we toch nog aan onze wel verdiende rust toe.
Toen we de onze montagne opreden reed toevallig het vriendinnetje dat onze katten verzorgde achter ons. We stopten even vlak voor de afslag waar zij eraf moest en konden zo meteen melden dat we weer thuis waren. Zij had ook nog een mededeling voor ons: de rode kater was dood. 1 november leefde hij nog, en vandaag, 2 november lag 'ie dood in de greppel. Hij was afgelopen nacht doodgereden.
Wat een prachtige datum om dood te gaan, de nacht dat Allerzielen in Allerheiligen overgaat.
Rambo was onze 8ste kat (en de 7de die dood is gereden). Gelukkig hebben we Rockie (kat N°7) nog.

Herfst

2010-09-28T15:47:00.000+02:00

Officieel begint de herfst op 21 september, maar astronomisch gezien pas op 23 september, als de dag en de nacht beiden even lang zijn. Het weer heeft zich sinds de 23ste ook verbazingwekkend aangepast. Donderdagmiddag verzamelde zich grote onweerswolken en vrijdag stortte het van de lucht. De kachels branden weer op volle toeren en gelukkig hebben we vorige maand al de gigantische hoeveelheid van 40 stèrre haardhout veilig gesteld. Nee, wij hoeven het deze winter niet koud te hebben, noch onze gasten.
Blaadjes kleuren, de walnoten beginnen te vallen, paddestoelen schieten uit de grond, de jacht is weer begonnen, de kinderen hebben de eerste verkoudheid van het seizoen te pakken, mist, regen, koude ochtenden en ik hoop op mooie zonnige middagen later deze week.
Dit weer vraagt om stoofpotjes op het vuur, de truien winnen het van de shirtjes en ook de bergschoenen, winterjassen en kekke laarzen komen weer uit de kast vandaan.
Mijmerend denken we aan de mooie zomer die achter ons ligt en we drinken weer rode wijn in plaats van rosé.
Het is mooi, de overgang van de seizoenen. Fijn dat het gewoon iets is wat gebeurt en waar wij mensen geen invloed op uit kunnen oefenen. De tijd gaat verder en zomaar, is het opeens een ander jaargetij.
Het laat je beseffen dat je leeft, dat de tijd verder gaat, dat stil blijven staan geen optie is, dat er weer 3 maanden voorbij zijn.
Tijd voor nieuwe inmpressies, andere activiteiten en prioriteiten, eigenlijk een soort van oergevoel wat zomaar weer wakker geschud wordt. Alsof er een klein eekhoorntje in m'n hersenpan zit die me aanspoort om nootjes te gaan zoeken, appels te gaan rapen, de laatste bramen te gaan plukken en oja, ook nog de bossen in voor paddestoelen. Vergeet ook vooral niet een afspraak te maken voor de nieuwe winterbanden, het zwembad leeg te laten lopen, het winterdekbed te wassen, de kachelpijpen te laten raggen, de waterleiding te isoleren, de vriezer te vullen, en, en, en,... Ohhh, ik hoop dat ik het allmaal red voordat het op 22 december écht winter wordt, want die drie maanden zijn om voordat je het weet!!!

Staken

2010-09-23T11:32:00.002+02:00

Het is vandaag weer zover. Er wordt gestaakt. Waar men in Nederland door de FNV opgeroepen wordt om het werk 65 minuten neer te leggen uit protest tegen de pensioenverhogingen van 65 naar 67 jaar, daar doen ze er in Frankrijk nog een schepje bovenop. Twee weken terug, toen de scholen nog maar net 2 dagen begonnen waren was de eerste staking tegen de verhoging van de pensioengerechtigede leeftijd en vandaag zijn er maar liefst 5,3 miljoen Franse ambtenaren opgeroepen om te staken. Naar de verwachtingen zullen er zo'n 3 miljoen gehoor geven aan deze oproep en het werk neerleggen. Naar de NLse maatstaven hebben de Fransen nog maar weinig te klagen. De Assemblée Nationale heeft de verhoging van 60 naar 62 jaar al goedgekeurd. De Senaat kan nog enige versoepelingen doorvoeren en de minister van Arbeid heeft al toezeggingen gedaan voor de invaliden en de oudere werklozen. De Fransen hebben de laagste pensioengerechtigde leeftijd van heel Europa en ook de meeste vrije dagen, namelijk 37 per jaar. Een gewone werkweek beslaat slechts 35,5 uur en de mooiste regeling waar ik tot nu toe van heb gehoord is deze: Vrouwen die 3 kinderen hebben en vervolgens 15 jaar als ambtenaar hebben gewerkt, mogen na die 15 jaar met pensioen, ongeacht hun leeftijd!!! Als je er een beetje op tijd bij bent, kan je dus met je 40ste met pensioen. Deze regeling willen ze trouwens ergens in 2012 gaan afschaffen, dus daar zal tegen die tijd vast nog wel een staking aan te pas komen om dit te verhinderen.
Maar,... tot 1981 was de Franse pensioengerechtigde leeftijd ook 65 jaar, het was president Mitterand die hem verlaagde naar 60 jaar. De Fransen hebben dus eigenlijk al bijna 30 jaar mazzel!!!
Wat feiten over het staken op zich: Sinds 1789 wordt staken wel beschouwd als essentieel onderdeel van de openbare vrijheden en is het opgenomen in de "déclaration des Droits de l'homme", maar pas sinds 28 oktober 1946 is het stakingsrecht opgenomen in de grondwet.
Een staking moet 5 dagen van te voren worden gepland en bekend gemaakt, zodat de politiemacht de tijd heeft om zich paraat te maken en de onderneming de tijd heeft om vervanging te regelen voor het personeel dat gaat staken. Overigens mag een arbeidscontract nooit worden verbroken met een staking als motief. En een staking in de vorm van bezetting van een terrein mag nooit het vrije verkeer van de onderneming belemmeren. Er mag alleen in de maanden september t/m juni worden gestaakt en de meest stakingsgevoelige maand is de maand september. Waarom mag er in de maanden juli en augustus dan niet gestaakt worden??? Wel, logische verklaring: Omdat men dan vakantie heeft!!!
Wil je op de hoogte blijven van geplande stakingen??? Raadpleeg dan deze kalender.

Verloren tijd

2010-09-21T12:48:00.001+02:00

Ziek zijn is helaas niet te plannen. Het overkomt je en het enige wat er dan nog opzit is je eraan overgeven en dan maar hopen dat je snel weer beter bent.
De afgelopen weken kan ik met gemak uit m'n agenda scheuren, want er is niets memorabels gebeurd.
Op de dag dat de meiden weer naar school moesten en ik het voornemen had om weer eens lekker aan de gang te gaan werd ik overvallen. De vorige avond was Caya niet lekker geweest, buikpijn, spugen, diarree, nouja, niet zeuren, morgen de eerste schooldag, het zullen de spanningen wel zijn. Het wekkertje ging weer om half zeven en nadat ook Xenya weer vrolijk in de schoolbus was gestapt, begon het normale leven weer. Chalet schoonmaken, afspraak met een ongediertebestrijder voor een wespennest en een hoornaarnest, nieuwe gasten ontvangen in het chalet en de kolonie, wassen, stofzuigen en aan het eind van de middag nog een afspraak met klanten van het bouwbedrijf. Ik was er klaar voor en had er weer zin in. Gaby z'n dag (en de rest van het weekend) was ook gevuld want de houtboer zou in de loop van vrijdag en zaterdag in totaal 40 stèrre (= een gestapelde kuub) haardhout brengen en dat moest wel "even" allemaal netjes weer in de daarvoor bestemde overdekte opslagplaatsen worden gestapeld.
In de loop van de middag begon m'n buik te borrelen en een paar uur later moest ik me eraan overgeven. Ik had koorts, was misselijk, had diarree en wilde nog maar één ding: naar bed.
Caya was ondertussen, nog steeds ziek, uit school gekomen en naar bed gegaan, Nina d'r dag was ook om, die lag met een vol buikje in bed, dus Xenya en mijn Lief moesten zich samen redden.
De daarop volgende dagen zijn als een roes voorbij gegaan. Zo ziek was ik nog nooit geweest. Mijn moeder was zondagavond aangekomen voor een bezoek van een week, maar jammer genoeg heb ik er weinig van kunnen genieten. Het was wel erg fijn dat zij bij kon springen, Nina verzorgen en gezellig kon doen met Xenya, die thuis was omdat de juf ging staken. Dinsdag gingen we toch maar even naar de huisarts, want er zat nog geen enkele verbetering in. We bleken inmiddels uitdroging verschijnselen te hebben en kregen een behoorlijke tas poeders en pillen mee. Tegen het weekend knapte Caya op, maar ik was nog steeds als een gompie. De dinsdag daarop nog maar weer een keer terug naar de huisarts en daar werd vastgesteld dat ik een resistente bacterie had. Ik kreeg toen maar weer een nieuwe tas met pillen, dit keer een ander soort en vanaf toen ging het beter.
Totaal ben ik 13 dagen ziek geweest en niet in staat ook maar iets te doen. Gelukkig kon mijn Lief op alle fronten inspringen. Hij kookte, was gastheer, ontving bezoek en nieuwe gasten, maakte alle gîtes en het chalet schoon, hielp de kinderen naar school en deed tussendoor ook nog zijn eigen werk.
Ik heb ondertussen de draad weer opgepakt en kan nu eindelijk beginnen aan alle plannen die ik tijdens de vakantie gemaakt heb. Zoals altijd heb ik tijd tekort, maarja, ik heb dan ook twee weken in te halen!!!

Inspiratie (2)

2010-08-17T17:27:00.001+02:00

Velen hebben het me al gezegd: "Je moet er iets mee doen!", maar zo makkelijk is het nu ook weer niet. Vaak heb ik ook gedacht: "Wie zit daar nu op te wachten?"
Toch begon het na twee jaar dit soort opmerkingen te hebben gehoord, te broeien en heb ik nagedacht, over het hoe, waarover en wanneer. Mijn Lief zegt het namelijk ook al tijden. Terwijl hij het zegt, ziet hij zichzelf drijvend in een blauw zwembad met een mochito in z'n hand en z'n telefoon aan zijn oor om te horen hoe hoog de verkoopcijfers zijn. Nou, zover zijn we nog niet hoor schatje!!!
Gisteren, terwijl Mijn Lief de lekkerste mosselen die ik ooit heb gegeten klaarmaakte, kwam het idee mijn brein binnen. Ik zal niet zeggen dat het uniek is, maar de start is gemaakt, en het is goed.
In mijn hoofd is het al af, alhoewel ik nog wel even werk heb aan het bijschaven en perfectioneren, maar dat is bijzaak. Ik moet alleen nog even op zoek naar een uitgever,.....

Geen keus

2010-08-14T17:02:00.000+02:00

Ietwat triest nadat we Whitney en Kenny hadden uitgezwaaid, lieten we ons op de bank ploffen. Het was even na 19h00. We aten nog een klein hapje, keken een filmpje en doken daarna ons bed in. We hadden de afgelopen dagen het werk even opzij gezet en hadden onbeschaamd vakantie gevierd. De voorgaande 3 avonden hadden we ons kussen niet voor drie uur 's nachts geroken en de laatste avond, onder het mom van: vanavond gaan we het niet zo laat maken, was het zomaar ineens half zes. We waren dwars af en een lange nacht slapen zou ons goed doen.
Rond 3 uur 's nachts ging de telefoon. Het was Whitney. De waterpomp van de auto had het begeven en zij en Kenny zaten op dat moment in een sleepwagen maar snapten niet wat de chauffeur zei, waar ze naartoe werden gebracht en wat er daarna zou gebeuren. Of ik dus ff wilde tolken. Ik was direct klaar wakker.
De telefoon werd doorgegeven en ik kreeg de chauffeur van de "service dépannage" aan de lijn. Er volgenden een aantal gesprekken, er doken nieuwe problemen op en ook daar werden weer oplossingen voor gevonden. Uiteindelijk, werd de auto naar de dichtsbijzijnde dealer gesleept en Whitney & Kenny zouden bij een hotel worden afgezet. Ze hadden geen keus, want andere opties waren er niet.
De volgende ochtend, toen het licht werd en ze zich een beetje bewust werden van waar ze waren, bleek dat de garage zich tegenover het hotel bevond. De service dépannage had Whitney & Kenny bij het Kyriad hotel gedumpt en daarna, linea recta, de Mercedes op het terrein van de dealer gelost.
Maar, wat nu??? Whitney & Kenny spraken geen Frans, dus werd ik weer ingeschakeld om te regelen, te bellen en te tolken.
Via het kantoor van de service dépannage kreeg ik het telefoonnummer van de Mercedes garage. Aangezien ze om 09h00 nog niet de telefoon van het atelier opnamen, moest ik een kwartier later weer terugbellen. Uiteindelijk kreeg ik de chef van het atelier aan de lijn en deze wist mij te vertellen dat de auto van Kennie op het parkeerterrein stond en dat ze vanmiddag wel zouden kijken wat er precies aan markeerde,.... Whitney en Kenny zijn in de loop van de ochtend maar eens poolshoogte gaan nemen bij de garage en zagen dat de chef werkplaats bezig was een offerte te maken, ze hadden er dus eerder naar kunnen kijken. Na een kwartier belde hij me op om te bevestigen dat de waterpomp stuk was en het totaalbedrag van de reparatie door te geven. Nadat ik was bijgekomen en van de beademing af was, vroeg ik hem het bedrag te specificeren. Wel, dat was dan 378 euro voor het wegslepen vanaf de autoroute, 169 euro voor het vervoeren van de auto door de garage van terrein van de "service dépannage" naar het terrein van de garage plus de "sta kosten" van 1 nacht op het terrein van de garage en de rest van de 1391 euro was voor het plaatsen van de nieuwe waterpomp, een slordige 800 euro dus. Mijn eerste gedachten waren: "ik ga ook een enteprise de dépannage beginnen!" (Later bleken Whitney en Kenny dezelfde ingeving te hebben gehad)
Nu moest ik alles nog doorbellen aan Whitney & Kenny. Ondertussen bedacht Mijn Lief allerlei mogelijkheden om geld te besparen.
Hij kon ze bijvoorbeeld met z'n auto-ambulance ophalen uit Compiegne (of all places, let wel, even boven Parijs, dus 454 km bij ons vandaan) en de auto daarna afleveren bij onze garage. Maar, klein probleem, die draaiden hun laatste dag, want zaterdag de 14de was hun eerste vakantie dag.
Toen de Mercedes dealer in Vichy gebeld, wat het daar zou kosten: 235 euro ex BTW voor de pomp en tussen de 200 en 250 euro inclusief BTW voor de manuren. We kwamen op een besparing van een kleine 300 euro, maar daar stonden natuurlijk wel weer dieselkosten van een ritje heen en weer naar Compiegne tegenover. Hoewel die weer gelijk stonden aan een hotelovernachting die dan kon worden uitbespaard, maar dan zaten Whitney en Kenny wel weer terug bij af in de Montagne Bourbonnaise, ipv 460 km vanaf Nederland. Dilemma.
Whitney zei: "Weet nie" en Kenny zei: "Ken nie woat anders bedenken?"
Helaas, er waren geen 63 andere oplossingen en wederom hadden ze geen keus.
Ik heb de chef van het atelier gebeld en hem gezegd nog even op kantoor te blijven, het was inmiddels namelijk 11h56, want Whitney & Kenny waren op weg naar hem toe om de offerte voor akkoord te tekenen. Klein detail: er moesten namelijk ook nog onderdelen besteld worden, en wel zo snel mogelijk, want dat hadden ze natuurlijk "nie" op voorraad en de auto moest wel de volgende dag klaar zijn. Ook maakte ik van de gelegenheid gebruik hem te zeggen dat ik de offerte wel erg hoog vond. In Vichy deden ze het voor ruim 300 euro minder. Zijn antwoord was een inkoppertje en had ik al verwacht: "dan moeten ze het daar laten doen". "Meneer, u weet heel goed dat ze geen keus hebben en het is gewoon heel veel geld." We namen afscheid en hingen op. Meteen daarna ging de telefoon en het was weer de chef van het atelier die toch nog even kwijt moest dat de prijs zoveel hoger was vanwege de concurrentie en de hoge uurlonen in Ile de France, rondom Parijs. Ook moest er nog een ringetje zus, een nippeltje zo, een fles dit en natuurlijk een filtertje dat, worden vervangen. En ja, dan kom je dus, tezamen met de idioot hoge sleepkosten, op bijna 1400 euro.
En wederom: je hebt geen keus. Want je sprak geen Frans, het was middenin de nacht, je MOEST van de autoroute af, ze brachten je naar de duurste garage in de buurt en je kreeg ook nog eens een kamer die de helft meer kostte alsdat ze op internet aanbieden. Je had geen tijd om te shoppen op het net, een knappe offerte aan te vragen of te kijken of het ook anders kon. Nee, typisch geval van jammerrr en bovenal, geen keus.
En als je het mij vraagt dan is dit monopoli gedrag, vriendjes politiek en pure oplichterij, maar,.... blijkbaar mag dat allemaal. Ik vind het alleen niet gek dat er steeds meer mensen zijn die de pleuris aan de Fransen hebben en dat Frankrijk geen consumentenbond kent!!!

Ps. De volgende dag was de auto klaar en nadat er afgerekend was reden Whitney en Kenny even na 14h00 Compiegne uit met het voornemen om daar nooit meer naar terug te keren.
Na ongeveer 200 km werden ze echter nog één keer op de proef gesteld: het lichtje op het dashboard ging weer brangen. Whitney riep: "dah ken nie!!!" en Kennie zei: "Weet nie". Het bleek dat dit keer de koelvloeistof gewoon bijgevuld kon worden en het niet weer met dezelfde vaart de greppel in liep. De garage had namelijk maar 1 liter koelvloeistof in het 4 liter grote reservoir gedaan,....

N° 8

2010-07-31T16:12:00.000+02:00

Jaja, het is zover, N° 8 is ook aangekomen in huize Swaag. Het duurde even voordat het RDV tot stand kwam, maar uiteindelijk konden we de agenda's schikken en togen we richting Le Pouthier om onze rooie kater te scoren. En rood is 'ie!!! We hebben 'm Rambo gedoopt, dat vonden we wel goed bij Rocky passen.
Rambo is een echte boerderij kat. Hij is jonger als Rocky, maar behoorlijk wat groter en veel brutaler. Het spreekwoord zegt: "dit is geen katje om zonder handschoentjes aan te pakken". Nou, voor onze Rambo moet je je komplete skipak van zolder halen!!! Toen we Rocky ophaalden vouwden we hem zonder problemen in een kartonnen doosje en ging 'ie braaf mee naar huis. Rambo kregen we eerst al amper in het doosje en daarna kwam er nog een rol tape aan te pas om te zorgen dat 'ie in het doosje bleef, want hij worstelde zich door elke kiertje of spleetje. Ik was zelfs bang dat 'ie tijdens de rit naar huis door het luchtgaatje naar buiten zou kruipen en door de auto zou stuiteren.
Eenmaal thuis aangekomen heeft 'ie eerst anderhalve dag doorgebracht in het oude hondenhok, en toen kwam zijn ware aard naar boven. Hij was bang en miauwde de hele dag door. Heel schuchter zat 'ie achterin het hok en kwam alleen naar voren als ik z'n etensbakje had gevuld en weer uit beeld was.
Na twee nachtjes haalden we 'm naar binnen en lieten we 'm kennis maken met Rocky. Toen was alles goed. Het waren direct dikke maatjes en samen rolden ze zich op voor een lekker tukkie in het zonnetje.
Nu is Rambo lekker gewend en struint 'ie, altijd op zoek naar wat te eten, door de tuin. Het is een felle rakker en nog altijd een beetje schuw. Ik hoop maar dat 'ie geen trauma heeft overgehouden aan z'n ritje in de kartonnen doos,....

Nieuw begin

2010-07-13T15:25:00.000+02:00

Ja, zo voelt het: Het begin van mijn nieuwe leven. Nee, ik ben niet zwanger en ik ga ook niet scheiden. Eigenlijk is het ook niet alleen mijn nieuwe leven, maar ons nieuwe leven. Het roer is omgegaan en we varen met een opgeruimd schip een andere koers, vanuit woelige baren, richting de stille oceaan. Het bouwbedrijf is ingekrompen en gaat op een laag pitje in een andere formule verder. Op vastgoed gebied is er weinig beweging en in wellness land gaat het ook niet wild.
Daarentegen gaat het met de verhuur wel erg goed. Het chalet is bijna continue vol en afgelopen week arriveerden onze eerste gasten op L'Ancienne Colonie.
Vanaf december hebben we hard gewerkt om van de oude vervallen zooi een prachtig complex te maken en met gepaste trots kan ik zeggen dat dit gelukt is. Waar eerst 3 barakken stonden, staan nu 2 gebouwen waarin zich in totaal 6 gloednieuwe gîtes bevinden. Het derde gebouw is welliswaar aan de buitenkant lekker opgeknapt, maar wacht nog op een inwendige metamorfose. Er is een mooi zwembad aangelegd en een speeltuintje, en er zijn vele terrassen, zitjes, hoekjes en plekjes.
De laatste week stond in het teken van schoonmaken, opruimen, klaarmaken en opmaken. Met genoegen heb ik geveegd, gezogen, gesopt, gedweild en gepoetst. De complimenten over het interieur en de uitstraling, de blije gezichten en na een aantal dagen de opmerkingen over hoe fijn iedereen het heeft, doen ons goed en geven een voldaan gevoel.
Deze zomer staat dus in het teken van het toerisme, het ontvangen, informeren en uitzwaaien van gasten en het schoonmaken en onderhouden van het complex en het chalet. We hebben de tijd weer aan onszelf, aandacht voor de kinderen en gaan tussendoor evengoed met genoegen en goede zin aan het werk. De administratieve rompslomp en de soms oneindige stroom van papieren wordt minder en m'n bureau blijft langer opgeruimd als voorheen. En ik ben blij, blij met deze veranderingen, blij met mijn Lief die weer langzaam aan zichzelf wordt, blij met wat we toch maar "even" allemaal gedaan hebben het afgelopen half jaar en blij met het vooruitzicht dat we voorlopig even alleen aan onszelf hoeven te denken. Het leven is mooi en mijn nieuwe leven nog mooier, c'est la vie!!!

Topverkoper

2010-06-25T18:01:00.000+02:00

Elk jaar rond deze tijd is het wel een keertje raak. Al vaker heb ik geroepen "hier zou ik een blogje over moeten schrijven" maar het was er nog niet van gekomen. Maar nu klim ik dan toch maar in de pen.
Eindelijk, het is mooi weer!!! Na zo'n drie weken regen, kou, ellende, mist en de kachel aan, kan de deur weer open, schijnt de zon en ziet alles er een stuk beter uit. De keukendeur stond open en ik hoorde een auto stoppen. Eén blik door het raam en ik zag dat het een auto met Nederlands kenteken was. Ik stapte op mijn stoepje en de man die zijn auto (levensgevaarlijk) met knipperende alarmlichtjes op de weg liet staan, stapte uit en zei: "Bonjour." Ik zei: "Goede morgen!" En hij was blij verrast. "Oh, spreekt u Nederlands, dat maakt het een stuk makkelijker!!! Ik ben van de firma Swiss St.Moritz en ik ben op weg naar het vliegveld in Lyon. Ik kom van een beurs af en de pannen-, bestek- en messensets die ik nog niet verkocht heb kan ik niet allemaal meenemen als ik straks naar Madrid vlieg. Nu mag ik ze van m'n baas van de hand doen voor en klein prijsje. Bent u geïnteresseerd???
Hmmm, dit klonk bekend, want dit verhaal hoor ik elk jaar diverse malen in verschillende versies. De ene keer moeten ze naar Zwitserland en willen ze bij de grens geen BTW betalen, de andere keer moeten ze met het vliegtuig mee en moeten ze hun huurauto inleveren. De één vertelt het smeuïg, de andere met passie, maar altijd voelen deze heren, binkies, yuppen of gladjanussen, zich topverkoper nummer 1. Mijn Lief is zelfs een keertje aangeklampt door een Italiaan op het parkeerterrein van Ikea, zelfde verhaal, alleen een beter maatpak.
"Kaiserbach en Berghoff zijn je al voor geweest" zei ik. Ik heb ondertussen twee 24-delige messensets, twee 72-delige bestekcassettes en al drie pannensets. Ook kan ik bijna een winkeltje beginnen met de bijbehorende attaché/diplomaten koffers, dus helaas, ik ben voorzien en ga mijn collectie niet uitbreiden met een échte edelstaal set van Swiss-St-Moritz.
"Geen nood", zei de vriendelijke, gebruinde, goed geschoren, kort geknipte, netjes geklede man, "weet je misschien nog anderen die geïnteresseerd zijn???"
Ik heb hem vriendelijk doorgestuurd naar wat chambres d'hôtes in de buurt en vrees dat 'ie daar net zoveel geluk had als bij mij, want daar had ik zijn voorgangers ook allemaal naartoe gestuurd.
Maar laten we eerlijk zijn, hoewel het "wie, wat, waar, waarom en hoe" me een raadsel is, ik ben nog steeds errug tevreden met mijn bestek, messen en pannen voor relatief weinig!!! En hoe mooi de aanbieding ook is die ze je doen, bied de helft en dan ben je achteraf dubbel zo blij!!!

A Vendre:

2010-06-12T14:54:00.003+02:00

Ons wagenpark was aan uitdunning toe. Met 7 auto's op het pad en de werf, waarvan er 6 rijden, werd het toch wel wat vol. En zeg nou zelf, als er maar twee mensen met een rijbewijs zijn, is deze bezetting toch wel wat aan de ruime kant. Tijd voor wat advertenties op een paar Franse advertentie sites.
De telefoon stond een tijdje roodgloeiend en we kregen ook zeer aparte aanbiedingen, zoals onder andere het mailtje waarin men voorstelde om de aangeboden auto om te ruilen voor een VW Golf. Daar zijn we maar niet op ingegaan. Ook alle aanbiedingen die afkomstig waren uit Ivoorkust, met vreemde namen, krakkemikkig Frans of bizarre e-mail adressen werden gewist.
Uiteindelijk kregen we ook een paar kijkers en afgelopen week keerde het lot en werden de kijkers kopers!!! Op één dag verkochten we twee auto's tegelijk. 's Ochtends kwam er een Marokkaanse familie kijken voor de ene auto, maar namen ze uiteindelijk de auto die zelfs nog niet eens op internet was gezet en 's middags kwamen "Sjors en Sjimmie".
Deze laatsten waren bijzonder, eigenlijk zelfs héél apart. Tenminste, dat vonden we achteraf, toen we het hele gebeuren nog eens zaten te overdenken.
Zaterdagavond had Sjors ons opgebeld en gevraagd of de "camionnette" nog te koop te was. Na een heel verhaal over de kmstand, wel of geen contrôle technique (Franse APK), het bouwjaar en noem maar op, maakten we een afspraak voor maandagavond 18h00. Maandagochtend belde hij nog een keer op of de auto nog steeds te koop was en 's middags belde hij dat hij onderweg was.
Enkele minuten na zessen kwam er een grote witte bestelbus het pad op rijden en stapte Sjors uit, terwijl hij direct vroeg of er een hond was. Nee, we hebben geen hond. Ik hoorde nog een deur klappen en daar kwam Sjimmie de auto uit gewaggeld. Sjors was een vlotte, iele, zuidelijke jongeman. En Sjimmie was wel zuidelijk, maar voor de rest het tegenover gestelde. Beide zagen ze eruit alsof ze net in het nieuw waren gestoken. Hagelnieuwe sportschoenen, blitse shirtjes, fris gewassen en geschoren, kortom, niets op aan te merken, maar het klopte niet echt met het beeld dat ze van zichzelf schetsten, namelijk dat ze een schilderbedrijf hadden. Ze bekeken de camionnette en boden een belachelijk laag bedrag. Mijn Lief kwam zojuist thuis en ik vertelde hem in anderhalve zin wat Sjors en Sjimmie van de auto vonden (ze hadden 'm op alle fronten afgekraakt) en wat ze hadden geboden. Mijn Lief vertelde ze duidelijk dat de auto voor dat bedrag bleef staan waar 'ie stond en dat 'ie geen haast had om 'm te verkopen. Sjors, die al 3x had gezegd dat ze wel 200 km hadden gereden om bij ons te komen, had blijkbaar niet veel zin om zonder resultaat terug te moeten, en ging akkoord met een tegenbod dat de helft hoger was als zijn eerste bod.
Omdat ook de ver/aankoop van een auto gepaard gaat met de nodige papierwinkel in Frankrijk, moesten we dat eerst afhandelen, voordat Sjors er met de auto vandoor kon gaan.
Ik had de gegevens van auto al ingevuld en Sjors hoefde alleen nog maar zijn gegevens in te vullen. Hij vroeg echter of ik kon schrijven, want hij had wat aan zijn hand (???) Ik vulde braaf in wat hij me dicteerde. Je naam? "Beaudier, David" antwoorde hij. Goh, da's ook toevallig, wij wonen op Les Beaudiers!!! "Ja, da's zeker sterk" antwoordde hij. Verder gaf hij een postcode en plaatsnaam op, bij de straatnaam gaf hij nogmaals de plaatsnaam op. Nouja, in kleine gehuchtjes komt dat vaker voor, dus dat was niet heel erg gek, bedacht ik me terwijl ik het opschreef.
Sjors betaalde contant, want dan waren er geen sporen, zei hij. Wij vonden het allang al best, beter harde euro's in de hand, dan een ongedekte of gestolen chèque!!!
Sjimmie had er al die tijd gewoon bij gestaan en weinig gezegd. Hij had zich in ieder geval niet met de handel bemoeid, maar ook niet aangeboden om in plaats van zijn maat te schrijven. We overhandigden Sjors de sleutels en het kenteken bewijs en Sjimmie sjokte al naar de bestelbus. We zwaaiden ze uit en waren blij. Toch kon ik het daarna niet laten om via de Pages Jaunes op te zoeken of er een meneer of mevrouw "Beaudier" woonde in de door hem opgegeven plaats. Zoals ik al had verwacht bleek die niet te bestaan,..... Een half uurtje later, bij een glas wijn, legden we alle puzzelstukjes nog eens naast elkaar. De opmerkingen, het voorkomen, hoe toevallig dat 'ie Beaudier heette, het niet kunnen/willen schrijven, en natuurlijk zijn opmerking over het niet achterlaten van sporen.
De slotconclusie: zonder dat we zijn benadeeld, viel het kwartje wel wat laat en voelt het toch alsof we er een beetje zijn "ingestonken". En Sjors en Sjimmie, daar hebben we niets meer van gehoord, maar die zullen zich achteraf ook vast bescheurd hebben, over die stomme Hollanders die alles geloofden,....

N° 7

2010-06-10T14:41:00.000+02:00

Nieuwe lente, nieuwe kansen! Deze week is mauwerd nr. 7 bij ons ingetrokken.
Nadat recordhouder Oscar ons afgelopen zomer had verlaten door zich dood te laten rijden, bleef Blèkkie over. Maar na een bezoekje aan NL in oktober, bleek Blèkkie spoorloos en hebben we hem nooit meer terug gevonden. De hele winter waren we zonder "poezenbeesten" en namen de muizen weer de overhand.

Een vriendinnetje heeft 'm gevonden in de groententuin, waar 'ie zielig zat te mauwen, zonder moeder en helemaal alleen. Wellicht ergens de dood ontsprongen. Hij was toen waarschijnlijk een week of 4. Nu zijn we 3 weken verder en sinds 2 dagen is 'ie, keurig opgevoed en zindelijk, bij ons.

We hebben 'm Rockie gedoopt. Over een week of twee krijgt 'ie er nog een maatje bij, want bij een bevriende boer had ik, voordat we Rockie kregen, al een bestelling lopen. Zo kunnen we er voorlopig weer even tegenaan, hoop ik, en zijn we binnenkort weer verlost van de muizen.

Windmolens in Nederland

2010-05-22T17:56:00.001+02:00

Hoe mooi kunnen windmolens zijn???

zie ook: http://cestlavie-linda.blogspot.com/2009/11/windmolens.html

Mooi Egmond-Binnen!

2010-05-21T17:56:00.000+02:00

TNT

2010-05-06T10:58:00.004+02:00

Eigenlijk hadden we het al veel eerder eens moeten regelen. Maar het kwam er nooit van en eigenlijk misten we het ook niet. Op aandringen van Caya d'r "prof" Frans heb ik dan toch de knoop maar doorgehakt. Er moest Franse televisie bij ons in huis komen.
Nu hebben wij een televisie met het zogenaamde "TNT integré". Ik heb me nooit echt beziggehouden met wat dat nu precies inhield, maar na wat snuffelen op internet kwam ik erachter dat dat zoveel inhoudt als dat er al een decoder is ingebouwd in de televisie en je slechts een antenne hoeft aan te sluiten om alle 19 of 20 Franse zenders te kunnen ontvangen.
Dat was dus optie 1. Optie 2 was een TNT decoder kopen en de schotel aansluiting van Canaldigitaal doorlussen naar deze nieuwe decoder. TNT wordt namelijk via dezelfde schotel en golflengte uitgezonden als Canaldigitaal. (Astra 19,2°Oost)
Op naar Catena (tegenwoordig Mr. Bricolage) in Le Mayet-de-Montagne. Wellicht iets duurder als de grote ketens, maar hier zouden ze het me wel allemaal goed kunnen uitleggen en mocht er iets niet werken dan kon ik het daar tenminste nog terugbrengen of ruilen.
De dochter stond in de winkel en toen ik mijn wens uitlegde werd ik al snel doorwezen naar "de schoonzoon" want zij wist alleen hoe de télé aan en uit moest, en meer niet.
Ik deed mijn verhaal en zodra de beste man "télé avec TNT integré" hoorde klom hij al op zijn trappetje om voor mij een hark van de planken af te trekken.
"Er bestaan toch ook antennes voor binnen, pittig en klein, die gewoon op of naast de TV kunnen staan" zei ik hoopvol. Volgens de schoonzoon was dit geen goede optie bij ons, daar we een beetje in een kom zitten en omgeven zijn door bomen.
Nou, zo'n hark gaat 'm niet worden, zei ik. Ik moet iets hebben wat ik zelf kan regelen en installeren, want ik zag het gezicht en hoorde de reactie van mijn Lief al in mijn gedachten. Die zou niet blij zijn met een dergelijk klusje.
Nee, ik moest een manier vinden om toch Franse zenders te krijgen, maar zo dat ik het allemaal zelf kon regelen en geen "sterke mannen" hulp of zwaar gereedschap nodig zou hebben en waar ik zeker het dak niet voor op zou moeten!!!
Het zou dan toch de decoder maar worden. Volgens de schoonzoon een beetje overbodig, want die zat immers al in m'n TV ingebouwd, maar volgens mij een hele goede optie, want dit kon ik mooi zelf in elkaar klussen. 1 meter coax kabel erbij, twee aansluitstukjes en in mijn gedachten had ik het al voor elkaar.
De volgende dag heb ik op mijn gemak de decoders met elkaar verbonden, een extra scart kabel in de TV geplopt en voilà, daar schalde meteen het nieuws van France 3 door de kamer.
Iedereen is helemaal blij. De meiden omdat ze nu al een nieuwe soap aan hun favorieten lijstje hebben kunnen toevoegen, ik omdat het zo makkelijk ging en mij Lief omdat hij er helemaal niets voor heeft hoeven doen.

Lente ???

2010-05-05T20:07:00.000+02:00

Deze foto zegt eigenlijk al genoeg,...

Maar toch, even voor de duidelijkheid: Het is 5 mei en ik wil een zonnetje!!!
Vandaag was het 0°C en het sneeuwde bijna de hele dag.
Hoe treurig met deze kou, sneeuw, mist, hagel, regen en meer van die ellende.
Ik wil dat m'n hortensia's lekker gaan bloeien, dat de vergeet-me-nietjes de bermen blauw kleuren, dat de hazelaars verder uitlopen, dat we tussen de middag kunnen BBQ-en en dat alles weer lekker fleurig wordt.
Ik wil het, ik wil het, ik wil het!!!

Ikea (3)

2010-04-19T09:15:00.004+02:00

We mochten weer!!! Ons laatste bezoek was twee dagen voor de komst van Nina, maar nu het leven weer een beetje in het gareel loopt werd het weer eens tijd. Met het inrichten van 6 gîtes ben je namelijk niet 1-2-3 klaar.
We hadden de vorige keer geïnformeerd wat de procedure was als je een grote hoeveelheid zou willen kopen en laten bezorgen. Men had ons uitgelegd dat je in de winkel per afdeling je artikelen door moest geven en daar zou dan een lijst van worden gemaakt. Boven de € 5.000,-- zou er een offerte op maat worden gemaakt voor de bezorgkosten. Normaal gesproken betaal je 12% van het aankoopbedrag, maar voor dergelijke bedragen zou dat een beetje veel zijn en in niet in verhouding.
Zo gezegd zo gedaan. Wij shopten op diverse afdelingen, betaalden bij de kassa en togen naar de afdeling "service transport". Daar zouden ze een aantal kasten die niet uit het centraal magazijn konden komen, uit het magazijn van de winkel halen en bijvoegen aan de order. Klinkt heel logisch en makkelijk. Helaas ging het heel anders,.....
Ik kwam dus bij de balie van "service en transport" en moest eerst aan de jongeman, hij heette Thibault, uitleggen wat de bedoeling was. Tja, dit was blijkbaar geen alledaags verzoek. Hij pakte het draaiboek erbij om het protocol te lezen hoe hij moest handelen en vertelde dat ik eerst moest wachten totdat de kasten uit het magazijn waren gehaald en aangeboden werden om af te halen. Helaas, van de 9 kasten konden er ze er 2 niet vinden en zo ging er bijna een uur voorbij. Ondertussen was er een tweede jongeman bijgekomen, Alexandre, die zich er ook mee ging bemoeien. Na ruim een uur kwamen de kasten uit het magazijn en gingen we de volgende fase in. Ze moesten nu het ordernummer van de te leveren goederen invoeren en daar de 9 kasten aan toevoegen. Dan zouden er stickers uit de printer rollen die ze op de kasten konden plakken en dan zouden ze worden meegenomen als de rest ook geleverd zou worden.
Aangezien de programma's van Ikea vlekkeloos, vlug en goed (dus niet!!!) werken kwam er een lachwekkende factuur uit. De bezorgkosten waren inmiddels opgelopen tot ruim één miljoen euro!!! Zelfs Thibault en Alexandre snapten dat dit niet goed was. Er moest een leidinggevende bij komen. Marie-Pierre heette ze, en ook zij kende dit protocol niet dus moest ze eerst het handboek bestuderen. Uiteindelijk stuurde ze Alexandre weg met mijn papieren naar een kantoortje om daar met wéér een andere medewerker een offerte te gaan maken en beveelde ze hem om mij een bon voor gratis koffie te geven. Alexandre kwam 10 minuten later terug en zei dat er nog eens 84 euro aan bezorgkosten BIJ kwam!!! In plaats van een knappe offerte op maat, hadden ze gewoon voor het bijkomende bedrag weer 12% gerekend en dat bij de rest opgeteld. Het bedrag voor de bezorgkosten was inmiddels torenhoog geworden.
Omdat we inmiddels al anderhalf uur verder waren, had mijn Lief de auto al volgeladen met de aankopen die we direct mee zouden nemen en was hij nu rondjes aan het rijden over het parkeerterrein, want Nina gilde de boel bij elkaar en was alleen te sussen door het monotone geronk en gehobbel van de 4x4.
Lang leve de mobiele telefoon, want ik kon hem zo tussendoor even op de hoogte brengen van het hele gedoe. Toen hij echter het totale bedrag van de bezorgkosten vernam, besloot hij zich er ook mee te gaan bemoeien, want dit vond ook hij te gek worden.
We togen samen naar het kantoortje, legden alles maar weer eens uit en ook deze nieuwe meneer, Chris genaamd, moest toegeven dat de bezorgkosten wel erg hoog waren.
Nu was het zaak een oplossing te vinden. Chris werkte in eerste instantie niet echt mee, zodat mijn Lief in gedachten zijn brilletje al omboog tot een racefiets en Chris zelf al over zijn balie heen trok. Ondertussen belden de meiden me op om te melden dat het echt niet langer ging met Nina en dat ik naar de auto moest komen. Met tegenzin liet ik Gaby deze kwestie alleen oplossen, in de hoop dat Chris het zou overleven.
Nina kreeg wat ze wilde: een schone luier, een truitje minder, want het was warm in de auto met het zonnetje erop, en een vol buikje. Ik kon weer terug naar de service balie.
Daar aangekomen zag ik tot mijn verbazing allemaal blije gezichten!!! Er was een oplossing gevonden en Chris leefde nog!!! Ikea zou alle gewenste artikelen "opsparen" totdat de order kompleet aanwezig was en zou ons dan bellen zodat mijn Lief deze de daarop volgende dag met zijn grote platte aanhanger zou ophalen. De bezorgkosten, die we al voldaan hadden, zouden we middels een cadeaubon terugkrijgen. Enkele dagen later ging inderdaad de telefoon en meldde Ikea dat alles klaarstond. De volgende ochtend vroeg ging Gaby naar St.-Etienne om even na de middag weer thuis te komen met een vol geladen aanhanger en auto. Eind goed, al goed. Nu kunnen we dus aan de slag met schoonmaken en inrichten van de kolonie!!!

Het kippenhok

2010-04-04T16:19:00.008+02:00

Deze week zijn er maar liefst 6 kipjes in het kippenhok. De haan, die gewend is aan 4 kipjes kraait hier niet naar en voelt zich als een vis in het water.
Zonder vertoon van haantjes gedrag, laat hij zich pamperen en vertroetelen, ondergaat hij gedwee het oorverdovende gekakel en waakt hij over zijn kakelende kipjes, totdat het hem teveel wordt en hij met één rake kukel de orde weer herstelt en de kipjes tot rust brengt.
Nu is het zondagmiddag en de graantjes zijn opgepikt. De kipjes hebben zich verspreid. De één leest een boek, de ander wroet in de tuin en het kleinste kuikentje doet eindelijk een middagslaapje.
En de haan,.....
De haan is tevreden en ligt voldaan op de bank. Hij kijkt naar "De Ronde van Vlaanderen", nu nog even met open ogen maar straks zal hij zich overgeven en zijn ogen sluiten, todat zijn kipjes hem wekken voor de finish. Want het zou toch zonde zijn als 'ie die zou missen, na een hele middag "kijken".

La Star

2010-03-30T11:35:00.001+02:00

Vroeger (en vast nu nog) kon je bij V&D foto’s laten maken van je baby. In de blije doos zat een bon of je werd aangeklampt in de stad, of in de V&D zelf, door vertegenwoordigers en uitgenodigd voor een fotosessie. Er werd dan een serie foto’s gemaakt en een paar weken later werd je uitgenodigd om deze te bekijken. Eén foto was altijd gratis, de rest moest je kopen en waren bepaald niet te geef.
Vandaag heb ik gemerkt dat ze dit “format” ook hebben ontdekt, maar nog net een tikje agressiever. Ze komen gewoon in je kraambed al langs!!!
Op het moment dat je nog stijf staat van de hormonen, je super labiel bent en zo gevoelig als het tere huidje van je pasgeboren baby, juist op dat moment komt er een fotograaf aan je ziekenhuis bed. Of ze even foto’s van je kind mogen maken???
“Ligt ze net te slapen?” “Nee hoor, daar wordt ze echt niet wakker van!!!” De andere baby’s in ieder geval niet, en mocht het wel zo zijn, dan slaapt ze daarna gerust weer makkelijk in.
Het formuliertje is al ingevuld en ik hoef alleen maar even te tekenen. Je hoeft er de deur niet voor uit, want over een paar weken komen ze de hele serie aan huis laten zien en natuurlijk is er eentje gratis!!! Over prijzen wordt niet gerept, ik heb dus het vermoeden dat het geen spotprijsje zal zijn.
De fotografe schikt m’n bed met wat kussens, een stapeltje handdoeken en een extra laken en de show kan beginnen. Ze maakt eerst twee foto’s van het formuliertje en de buitenkant van haar schrijfblok en drukt voor de show nog even op een knopje van haar verjaarde fototoestel. Voor de leek en volgens haar eigen zeggen “ze heeft nu de witbalans van het toestel ingesteld”. Ik heb allang al gezien dat het toestel op automatisch staat, dus amehoela met d’r witbalans!!!
Als Nina opgesteld ligt en ik ook m’n eigen toestel pak om toch maar even van de gelegenheid gebruik te maken, krijg ik te horen dat ik niet mag flitsen, anders verstoor ik de omgeving,….. (???) Ik doe alsof ik gek ben en flits toch.
Na 3 poses en dus 3 foto’s, vindt de dame het niet leuk meer en zegt venijnig dat ik nu toch echt moet stoppen met het maken van foto’s, want ik verstoor zo de instellingen. Ik stook het vuurtje een beetje op en ga er eerst nog even lekker op in door te zeggen dat er aan de kamer, de lakens en mijn kind niets veranderd als ik flits. Volgens haar is het middels onderzoeken bewezen dat dat wel zo is.
Nou, ook goed, ik stel m’n camera anders in en maak vanaf nu foto’s zonder flits. Ze blijft echter een beetje pissig. Ik heb zo’n vermoeden dat ze ondertussen wel door heeft dat ik echt geen foto’s ga bestellen en dat ze straks heel naar Châtel-Montagne kan om een gratis foto af te gaan leveren.
Nina is echter voorbeeldig, niet zo dwars als haar moeder en slaapt heerlijk door, ondanks alle poses die ze aan moet nemen. Ze blijkt een waar fotomodel, zeg nou zelf?!

Nieuw leven:

2010-03-13T16:41:00.006+01:00

Leven uit ons leven
Klein en heel bijzonder
Wij geven je een naam
Maar eigenlijk heet je Wonder,...

Nina Cornélia

Nina is geboren op 8 maart 2010 in Vichy, ze weegt 4360 gram en is 52 cm lang

Inspiratie

2010-03-06T07:03:00.003+01:00

Soms heb je wel eens dat er even niets is om over te schrijven. Nouja, evengoed gebeurt er genoeg om ons heen, maar niet alles is geschikt om op het wereld wijde web te publiceren. Te privé, te belastend voor derden, niet interessant, niet geschikt, kortom, het is dus even redelijk stil hier op het C'est La Vie blog.
Ondertussen werk ik allerlei lijstjes af, maak ik constant weer nieuwe, blijft de postbode maar komen met nieuwe dingen die niet zomaar in de prullenbak kunnen verdwijnen of bedenkt de boekhouder weer zaken die prioriteit hebben. Daarbij zijn er altijd websites die aandacht nodig hebben, gaat de telefoon zonder ophouden en blijven er ook e-mails binnenkomen die afgehandeld moeten worden. Nee, het goed bijhouden van een weblog is een serieuze zaak, die ik ook zeer serieus neem ,maar iets dat je niet kan dwingen.
Deze blog wordt maar liefst door zo'n 4 à 500 lezers per maand (!!!) bezocht en daar ben ik heel blij mee!!! Haak dus vooral niet af, zodra ik weer leuke, grappige, ontroerende, interessante of boeiende dingen meemaak, zijn jullie de eersten die het weten!!!

Lees ook http://bbenfrance.blogspot.com hier gebeurt momenteel genoeg om pagina's vol over te schrijven :)

Het roer om!

2010-01-25T09:08:00.006+01:00

Kansen moet je grijpen, fiscale voordelen moet je benutten, de boekhouder moet je koesteren, risico's moet je spreiden en uitdagingen moet je aangaan. Het is vooral het eerste en dat laatste waar wij goed in zijn. Want afwachten, stilzitten en achter de feiten aanlopen zijn niet echt onze sleutelwoorden.
Zo kwam op 15 augustus 2009 het nieuwe project op ons pad. Het was liefde op het eerste gezicht en de puzzel was gelegd alsof we 'm al 100 keer eerder hadden gemaakt. Eigenlijk was deze kans tot nu toe de ontbrekende factor geweest.
We slaan dus weer een nieuwe weg in, of eigenlijk, we breiden de route uit met een nieuw zijpad. Want ondertussen gaan Swaag En France, SEFV, VivreDehors en de verhuur van het chalet gewoon door!!!

Hoewel de beslissing snel genomen was, eigenlijk nog voordat we ter plekke waren geweest, waren er nogal wat hobbels op de weg alvorens we ook daadwerkelijk aan de slag konden.
Een notaris die een formuliertje vergat, een boer die al meer dan 50 jaar de papierwinkel rondom een erfenis laat liggen, een medisch rapport dat opnieuw moest, landje ruil, de landmeter die het kadaster daarna nog officieël moest aanpassen, kortom, een hoop gedoe waar wij niet op zaten te wachten. Maar, uiteindelijk is natuurlijk alles goedgekomen en konden we op 9 december vol goede moed van start.

Eind jaren zestig is er op Signablin te Châtel-Montagne, een vakantiekolonie gebouwd. De kinderen van de werknemers van de Franse PTT kwamen hier in groepen, zonder hun ouders, op vakantie. Het geheel omvatte een stuk of 10 gebouwen, waarvan er inmiddels zeker 2 zijn gesloopt. In de jaren negentig, toen de kolonie uit de gratie raakte, is het complex door de S.G.E. (Société Generale d'Enteprises) in meerdere delen verkocht. Aangezien het complex niet alleen gebouwen omvatte maar ook zeer veel land, waren vooral de boeren geïnteresseerd. Zij waren echter verplicht ook de bijbehorende gebouwen te kopen, anders bleef de S.G.E. daar mee zitten. Een klein gedeelte werd aan een dorpeling verkocht, de stallen en beheerderswoning, plus omliggende weilanden gingen naar de ene boer en de 4 hoofdgebouwen met land gingen naar de andere boer. Van die laatste boer hebben wij het "ons project" gekocht. Het voormalige sanitairblok, de eetzaal met keuken en de slaapzalen. Het vierde gebouw bestaat inmiddels niet meer, dat is door de boer gesloopt.
Het project bestaat nu dus uit het renoveren en verbouwen van de 3 resterende oude gebouwen.
In de twee stenen gebouwen worden 6 gîtes gerealiseerd en in de loods, de voormalige eetzaal en keuken, zal onder andere een apart erbij te huren groepswoonkamer / feestzaal met keuken worden verwezenlijkt, voor degenen die meerdere gîtes huren en toch gezamelijk willen eten, daten en feesten.
De gehele verbouwing wordt natuurlijk uitgevoerd door Swaag En France en als dit klaar is, zal Auvergne Vacances het stokje overnemen om de verhuur te coördineren.

De werkzaamheden vorderen geheel volgens planning, de website is op wat foto's na gereed en over twee weken zullen de eerste 2 gîtes klaar zijn, gemeubileerd en wel!!! Naar verwachting gaat het complex begin juni open, want de gîtes kunnen dan wel eerder klaar zijn, de entourage en de aangeboden faciliteiten dienen natuurlijk ook gebruiksklaar te zijn!!!
Nieuwsgierig naar hoe het was, hoe het nu is en hoe het worden moet??? Neem hier een kijkje om de gehele renovatie te volgen!!!

Alerte Orange

2010-01-08T11:24:00.004+01:00

-o0o-

CG03: En raison d'une alerte météo, les transports scolaires et réguliers par autocars sont suspendus les 8 et 9 janiver. + infos: www.allier.fr ou 0800 0800 03

-o0o-

Dit SMS-je, afkomstig van de Conseil Général bereikte mij gisteravond rond 20h15. Het is hier koud en guur, maar dat het zo ernstig zou worden vandaag,.... daar hadden wij nog geen weet van. Meteen dus maar de météo gecheckt, en inderdaad, voor vandaag is er een Alerte Orange afgegeven. Het advies is kortgezegd: binnen blijven, vooral niet de weg op en dicht bij de kachel en voorraadkast wachten tot het weer lente wordt :). Nee, zonder gekheid: Ze verwachten veel sneeuw in korte tijd, tot wel 50 cm, ijzel, ijzige kou met temperaturen tot -17 vannacht in onze regio, dus binnen blijven is inderdaad geen overbodige luxe.
De organisatie van het transport scolaire heeft het zekere voor het onzekere genomen. Als ze namelijk vanochtend iedereen naar school hadden gebracht, waren ze verplicht geweest vanmiddag ook weer iedereen thuis te brengen. En daar zit nu het kardinaal punt, want dan begint de ellende op de weg.

Tot nu toe is er nog geen vlokje sneeuw te bekennen, het slechte weer schijnt pas in de loop van de middag onze kant op te komen. Hoewel het wel bar guur is met een snijdende wind en -7°C.
Geen schoolbus dus vandaag en twee blije meiden, want in dit geval betekende het dat ze vandaag vrij zouden zijn. Caya heeft slechts 3 lessen op vrijdag en had haar huiswerk al keurig gemaakt. En Xenya, ach, die kan veegt toch overal d'r kont mee af en komt overal mee weg, dus die kan ook best een dagje missen.
Dit alles op voorwaarde dat ze vandaag wel even de handen uit de mouwen steken in huis en mij helpen met het een en ander, daar zijn ze dan iets minder blij mee, maar wat moet dat moet!!!
Vanochtend dus school en het collège gebeld om te zeggen dat de dames Swaag niet aanwezig zouden zijn. Je zou zeggen: "Waarom breng je ze dan niet zelf even weg??!!" Tja, dat zou kunnen,... Maar waarom zou ik met het risico m'n auto in de prak te rijden en m'n leven te wagen tijdens helse ritten, mijn kinderen naar school brengen en weer ophalen als de CG prefereert dat iedereen binnen blijft??!! Ze geven toch niet voor niets een Alerte Orange?!

Sneeuw (3)

2009-12-20T11:22:00.004+01:00

Het is weer zover: Het sneeuwt. En hoe!!! Al 3 dagen vliegen de vlokken ons om de oren in een onafhoudelijk tempo. Voor mijn gevoel is de wereld nu al eeuwen wit en kan ik me niet eens meer herinneren wanneer het begon te sneeuwen. Volgens mij was het woensdag,.... Toen vielen de eerste vlokken. Nog niet zoveel en zo dik, maar het was wel koud en guur. Donderdag ben ik nog naar Vichy geweest en ook daar was het wit. In vergelijking met "bij ons in de Montagne" stelde het niet veel voor, maar de toon was gezet. Donderdagavond werd het menens. Guurder dan guur en een gemene wind stak de kop op. Het was snel donker.
Caya had onverwacht vroeg vakantie, want de schoolbus zou vanwege de slechte weersvoorspellingen de laatste schooldag niet rijden. Aangezien ze maar 3 uurtjes les zou hebben, vonden wij het de rit naar Mayet, door een pak verse sneeuw, niet waard. Caya was dus blij. De volgende dag kwam de chasse-neige redelijk op tijd voorbij, 07h00, en kon ik Xenya gewoon naar school brengen. Die moest gewoon de hele dag naar school en natuurlijk zou Père Noël die middag nog de school komen bezoeken, dus dat mocht ze niet missen. Op de terugweg naar huis ging de hemel opnieuw open om haar vlokken op de aarde te laten neervallen. Vanaf dat moment bleef het continu sneeuwen en hadden we inmiddels ook een alerte Orange te pakken, wat zoveel in hield als "blijf maar lekker binnen en ga vooral niet de weg op". De sneeuwschuiver was in geen velden of wegen meer te bekennen, want de prioriteit was inmiddelds naar de steden verschoven, waar het een chaos was geworden. Pas laat in de middag, toen er inmiddels al een centimeter of 25 gevallen was, kwam de sneeuwschuiver uit tegenovergestelde richting weer terug voorbij.
Zaterdag sneeuwde het ook gewoon de hele dag vrolijk door en inmiddels, zondag, zijn we gezegend met een dik pak. Vannacht zijn er record temperaturen bereikt. Zo was het in de Jura -28°C en in de Vogezen -20°C. Dan zitten wij er met -10°C toch nog warmpjes bij :)
De vooruitzichten zijn voor de sneeuwliefhebbers niet zo gunstig, volgend weekend wordt het weer 10 graden in de plus en gaat de zon lekker schijnen. Geen witte kerst dus,...

(zie ook de oudere berichten Sneeuw (2) en Sneeuw)

Geluk

2009-12-16T10:45:00.008+01:00

Kerst is in aantocht en ook het nieuwe jaar laat niet lang meer op zich wachten. Ons Jetje gaat de "afbak" fase in, dus het kan natuurlijk ook aan mijn nesteldrang liggen. Maar het is dus tijd om eens flink te archiveren, alle overbodige papieren de kachel in te mikken en mijn mappen bestand weer op orde te brengen.
Alle oude projecten belanden in archiefdozen en de kast waarin deze dozen gestald worden is ook hoognodig toe aan een frisse wind. Naast mijn bureau vraagt een grote stapel overbodige troep en papieren om een vuilniszak en m'n mandje met aanmaakhout puilt uit van de papierproppen die de komende week zullen helpen om de kachel aan te maken.
In één van m'n kasten kwam ik een grote hard kartonnen envelop tegen. Er zat een flinke stapel vergrotingen (20x30) van foto's in. Foto's uit de tijd dat dit huis nog ons vakantiehuis was en we elke schoolvakantie naar Châtel gingen om het huis op te knappen en bewoonbaar te maken. Foto's van Caya, toen nog net geen 4 jaar, die in emmertjes roert, soepjes maakt van water, zand en bloemetjes en die blij is met een oud stoeltje, d'r trekker en restjes hout die onder de afkortzaag te vinden zijn. Foto's van Xenya die amper anderhalf jaar oud door de tuin dribbelt en met d'r krullenkopje alles gadeslaat wat er om haar heen gebeurd. En wij, een eeuwigheid jonger, ik slanker, mijn lief mager van het eeuwige werken en op de achtergrond nog de wildernis van een verwaarloosd huis en een overwoekerde tuin en opknapwerk voor jàren en jàren.
Ik bekeek de foto's één voor één aandachtig en even schoot er door me heen: "Wat waren we toen gelukkig". Waarop ik eigenlijk schrok van m'n eigen gedachten en me afvroeg of we dan nu soms niet of minder gelukkig zijn,..... Ik dacht na over het goede antwoord op deze vraag en besefte dat ik daar langer over deed als over de eerste ingevingen die ik had bij het zien van de foto's.
Nee, we zijn nog steeds gelukkig, maar misschien was het leven toen simpeler en minder gecompliceerd. Tenminste, zo lijkt het als ik terug kijk, want toen waren er natuurlijk ook dingen die ons bezighielden en waar we ons druk over maakten.
Over niet al te lange tijd kunnen we weer foto's maken van een meisje dat haar eerste stapjes zet. Of ze krulletjes zal hebben is nog de vraag, maar als ik over een jaar of wat wéér rigoureus mijn kantoor ga opruimen en wellicht de foto's van nu en straks tegenkom denk ik vast hetzelfde, namelijk: "Wat waren we gelukkig".

Meer weten over Jetje?! Kijk op: http://bbenfrance.blogspot.com/

Ik Vertrek

2009-11-27T09:34:00.013+01:00

Nouja, ik ga natuurlijk niet zelf vertrekken :) En degenen over wie dit gaat, zijn al in 2007 vertrokken. Maar,... nu komt er een vervolg.
In 2007 zijn Rudolf en René, van Aire Les Biefs, tijdens hun emigratie, gevolgd door het TROS programma Ik Vertrek. Deze uitzending werd door anderhalf miljoen mensen bekeken en zowel bij de TROS als bij de heren kwamen er talloze positieve reacties op de uitzending binnen.
Voor de TROS was dit aanleiding om de heren te vragen mee te doen aan een "follow-up". Dit wordt overigens de enige uitzending dit jaar in het kader van "hoe is het nu met ..." het is dus erg leuk dat ze hiervoor gevraagd zijn.
De uitzending zal uit twee delen bestaan, er werd namelijk ook nog een familie gefilmd die naar Portugal is verhuisd. Er zullen eerst beelden te zien zijn van de eerste uitzending (22-11-2007) die daarna worden aangevuld met nieuw materiaal dat ze in juni 2009 hebben opgenomen.
Tijdens het vier-daagse bezoek van de filmcrew hadden ze het in Les Biefs lekker druk. Er was een schildergroep van 23 personen, de ravage van de tornado was nog niet geheel opgeruimd, de laaste gastenkamer "en-suite" was zojuist klaar en voor het eerst in gebruik en de nieuwe saunahoek, geleverd door Vivre Dehors, was ook net klaar. Daarbij zijn er gasten geïnterviewd en zijn Rudolf en René natuurlijk ook kritisch aan de tand gevoeld!!! Het beloofd dus weer een leuke uitzending te worden.
De heren hebben na dit avontuur met de TROS natuurlijk niet stil gezeten. De hele zomer hebben ze volop gasten gehad en na de zomer stonden er weer tal van nieuwe klussen op de rol. Zo is de schuur, die verwoest werd door de tornado, eind mei, onlangs door Swaag En France weer helemaal nieuw opgebouwd, zodat daar een nieuwe 4-persoons gîte in kan worden gerealiseerd (verwachte opening juni 2010) en is er zelfs nog ruimte voor een ruime garage en opbergzolder.
De website van Aire Les Biefs is onlangs aangepast met allerlei nieuwe arrangementen en cursussen, waaronder nieuw zijn het "culinaire arrangement", de "glaskralen cursus", de cursus "chambres d'hôtes" in samenwerking met Ondernemen Frankrijk en natuurlijk het "sauna en genieten" arrangement.
Kortom, Aire Les Biefs maakt zich weer op voor een jaar vol met bijzonderheden, het afmaken van hun eeuwige klussen lijstje en natuurlijk doen waar ze het beste in zijn, namelijk: Gastheer zijn en zorgen dat hun gasten het optimaal naar de zin hebben!!!

Klik hier om de "Ik Vertrek" uitzending van 3 december met in de hoofdrol Rudolf en René te bekijken.

Gevonden

2009-11-23T14:37:00.006+01:00

Het is druilerig weer. Motregen die zo nu en dan overgaat in echte regen. Het is niet koud.
Het is midi en ik zit aan tafel. Er loopt een hond langs de weg.
Even later hoor een "boink" tegen de voordeur. Dit is een bekend geluid. Als Blum vroeger op de kokosmat ging liggen, hoorden we dat ook altijd. De klopper aan de deur maakt dan een klein geluidje en de deur gaat even heen en weer in het slot.
Zou die hond die net langs de weg liep nu op mijn matje liggen? Ik ga snel kijken.
Jahoor. Daar ligt 'ie, heerlijk opgerold, z'n oogjes zijn al half toe.
Het is een jachthond, waarschijnlijk gisteren verloren of verdwaald tijdens de jacht. Hij heeft een fluoriserende halsband om.
Als mijn Lief de deur opent om zijn halsband te onderzoeken gaat hij angstig weg. We laten de deur op een kier. Hij komt weer terug en staat even later nieuwsgierig in de keuken. Ik steek m'n hand naar 'm uit en laat 'm rustig snuffelen. Nu kan ik met m'n andere hand de penning bekijken en het telefoonnummer opschrijven dat erop staat.
Ik bel het nummer en er neemt een aardige dame op. Nee, het is niet haar hond, hij is van haar zoon en ja, die heeft gisteren gejaagd. Hij woont in Roanne (42) en ik krijg het nummer van zijn portable.
De dame bedankt me uitvoering voor mijn goedheid en vraagt of we de hond even bij ons kunnen houden. Inmiddels hebben we hem aan een hondenriem aangelijnd en deze met een lus vastgemaakt aan de schanieren van het luik van de voordeur. De hond kan nu dus niet meer weglopen.
Ik bel het nummer van de zoon. Het wordt een warrig gesprek en ik moet alles wel 3x herhalen voordat hij het goed heeft opgeschreven. Vanmiddag rond vier uur komt 'ie de hond halen.
Ondertussen ligt de hond, nog steeds op de kokosmat, heerlijk te slapen. Hij is moe. Zijn baasje had me verteld dat 'ie in La Chabanne had gejaagd en was verbaasd dat de hond in Châtel-Montagne was. Hij heeft waarschijnlijk, al zoekende, meer dan 20 km afgelegd, gisteravond en vannacht en moet nu helemaal afgepeigerd zijn. Eten wil 'ie niet en dorst heeft 'ie ook niet. Ik hoop maar dat 'ie straks blij is zijn baasje weer te zien.

Elk weekend raken er vele honden zoek tijdens de jacht. Sommigen gaan zo op in het spoor dat ze volgen, dat ze niet doorhebben dat de anderen een andere kant op zijn gegaan en zo raken ze de groep kwijt. Daarna valt de avond en de nacht en dwalen ze door de bossen, op zoek naar een plek om te slapen en uit te rusten.
Over het algemeen zijn het goedaardige dieren die alleen maar geholpen willen worden. Vaak zijn ze wat schuchter en angstig, maar bovenal, moe, nat en koud.
Een jachthond heeft altijd een fluoriserende halsband om met daarop een telefoonnummer of een penning met een telefoonnumer.
Vind je een jachthond? Bel z'n baasje dan op! Die is opgelucht dat zijn hond gevonden is en zal 'm vaak zo snel mogelijk komen ophalen. Als je 'm wegjaagt, duurt zijn dwaaltocht alleen maar onnodig langer.

Windmolens in La Montagne Bourbonnaise

2009-11-19T09:59:00.007+01:00

Het gonst al meer als een jaar, maar nu is de discussie weer opnieuw opgelaaid. Er komen windmolens in La Montagne Bourbonnaise.
En zoals altijd met dit soort zaken, zijn er mensen vòòr en tégen. De mensen die vòòr zijn hoor je niet zoveel. De mensen die tégen zijn, des te meer.
Nu is de vraag, wat is het nut van deze windmolens???
Wel, ik moet eerlijk bekennen dat ik me er te weinig in heb verdiept om een technisch verhaal te gaan afsteken. Wel is het zo dat het hier in de Montagne Bourbonnaise niet overdreven vaak waait, dus zou je kunnen stellen dat het voor een goed rendement van windmolens te weinig waait in deze streek. Daarbij schijnt het reeds bewezen te zijn dat bijvoorbeeld zonne-energie véél meer rendement geeft. Tegenhanger is weer dat zonnepanelen veel gevoeliger zijn voor (grote) hagelstenen en of zonnepanelen wél fraai zijn weet ik ook nog zo net niet. Ook weet ik niet wat de installatie- en onderhoudskosten van zonnepanelen ten opzicht van molens zijn, dus dat laten we allemaal maar even buiten beschouwing.
Afgelopen week werd ik telefonisch benaderd met de vraag of ik vòòr of tégen de windmolens ben,....
Tja, eigenlijk ben ik neutraal. Ik zie het als politiek, en als ik ergens ver buiten wil blijven, is het wel politiek. Er valt zoveel van te zeggen, van die windmolens,....
Want willen we niet allemaal volop stroom, telefoon, een mobiel, het liefst onbeperkt en onafhankelijk van waar we ons bevinden draadloos internet, een mooie auto en een warm huis??? Ik denk dat het antwoord volmondig JA is. Maar dat gaat allemaal niet vanzelf. Daar zijn netwerken voor nodig, ondergronds, bovengronds, met of zonder grote masten, kabels, molens of panelen. Ik zie het als een gevolg van de welvaart en dan kun je niet zeggen: ik wil wél alle luxe en het gemak, maar zodra er bij mij in de buurt een windmolen komt, ben ik tegen.
Maargoed, terug naar het telefoongesprek, want de vraag was niet alleen: "Ben je vòòr of tègen?" maar eigenlijk: "Wil je een lijst tekenen waarop je aangeeft dat je tègen bent."
Eh,... Nee, dat wil ik niet. Niet alleen vanwege al het bovenstaande maar vooral omdat deze lijst een initiatief is van Nederlanders en zij zich ook zo profileren. De lijst is natuurlijk niet alleen maar een rij namen en handtekeningen, er horen natuurlijk ook argumenten bij waarom ze tegen zijn. Hun argumenten zijn zaken als: "ik heb een chambres d'hôtes en/of gîtes en de windmolens zijn niet goed voor het toerisme", "ik ga m'n tweede huis verkopen, omdat het nu zo mooie landschap zal veranderen", "mijn uitzicht wordt verstoord" etc.
Naar mijn idee zijn er veel Nederlanders in La Montagne Bourbonnaise, en zo denken de Fransen er ook over.
Te vaak worden alle Nederlanders over één kam geschoren of wordt er een bepaald stempel opgedrukt. Dat vind ik niet leuk en daar zet ik me tegen af. Juist door zoiets als dit protest en deze lijst wordt het vooroordeel van de Fransen dus weer versterkt. Wéér die Nederlanders die zich groeperen en afscheiden/onderscheiden van de rest. En daar wil ik dus niet bijhoren.
De Fransen zelf hoor je haast niet over de windmolens, die laten het allemaal gelaten over zich heen komen. Het zal ze worst wezen en ze vinden alles beter dan een kerncentrale in de achtertuin. De gemeentes waar ze zullen komen zijn blij, want die denken een forse premie te kunnen ontvangen. En ik, ik blijf gewoon neutraal en wacht rustig af,....

Klik hier voor meer info over waar de windmolens precies komen.

Ikea (2)

2009-10-23T08:32:00.005+02:00

Het schijnt dat ze er al 17 jaar over aan het soebatten zijn, maar na jarenlange geruchten, speculaties, beloften en weer ingetrokken uitspraken, lijkt het eindelijk waarheid te gaan worden: Er komt een Ikea in Clermont-Ferrand !!! Ons eerste antwoord op dit nieuws was eigenlijk een vraag, en wel: “Wanneer???” Wel, dat is nog niet bekend. Hoogst waarschijnlijk komt de nieuwe vestiging in Noordoost Clermont-Fd, in het gebied Gravanches.
Hier zijn reeds meerdere grote ketens aanwezig en de verbinding met diverse snelwegen zoals de A75, A71 en A89 is zeer goed op dit punt. Daarbij is de Noordoostelijke ligging ook aan te bevelen daar deze het beste aansluit met de regio’s Vichy, Moulins en Montluçon, wat wij natuurlijk helemaal niet erg vinden :)
Ikea heeft op dit moment 26 vestigingen in Frankrijk, wat absoluut niet overeenkomt met een dekking naar rato van het aantal inwoners en de grootte van het land. Tussen de 40 en 50 vestigingen zou meer in de buurt komen, en daar wordt hard aan gewerkt. Zo worden er binnenkort, nouja, augustus 2010, twee nieuwe vestigingen geopend in Reims en Avignon.
Volgens Gaby gaat het nog heel lang duren voordat ze vestiging Clermont-Fd “open” hebben, maar ze zullen toch wel een Zweeds “klusteam” hebben dat even zo’n gebouw uit de grond kan stampen en inrichten?! Zo moeilijk kan dat niet zijn, ze hebben het al vaker gedaan zou je zeggen en alles is standaard.
Voorlopig moeten wij het dus nog doen met Ikea Saint-Etienne, ongeveer 1h45 bij ons vandaan. Onze Ikea bezoekjes beperken zich nu tot het hoognodige, want voor een paar kaarsen, een lampje en een bloempot ga je dat hele stuk niet rijden. Oké, het is wel beter voor je portemonnee en het scheelt kèkke dingen die je over een jaar weer op de rommelmarkt kiept, maar toch kan ik niet wachten tot het lintje wordt doorgeknipt!!!

The Real Life

2009-10-06T08:54:00.002+02:00

Je gaat net naar het collége en het leven is één groot mooi feest. Tis natuurlijk wel ff wennen, maar je slaat je er prima doorheen. Elke ochtend om 6h30 je bed uit, want je moet om 7h30 klaarstaan voor de schoolbus. Tegen zessen kom je weer thuis met een volle tas en een agenda vol huiswerk.
En dan is het je verjaardag en word je 12 jaar,....
De dag begint zoals elke andere dag, je staat op en gaat braaf naar school. In de schoolbus bedenkt een andere tiener dat het best wel leuk kan zijn om een halte eerder, bij een andere school uit te stappen, en de laatste 800 meter te lopen.
Het was heel gezellig, drie kwebbelende meiden, slenterend over straat, op weg naar school. Tot dat ze bij school kwamen,....
De oudste van het stel was 'm snel gepiept, die had dit truukje al eerder gedaan, maar de twee brugpiepers werden à la minute door de principale (klasseleider) in de kladden gegrepen en mochten meteen mee naar zijn bureau. Daar kregen ze hevig op hun donder en tevens de mededeling dat hun ouders ook op de hoogte zouden worden gesteld.
En daar sta je dan, als verse 12 jarige, de tranen branden in je ogen en je hebt er toch wel een beetje buikpijn van. 's Middags ben je vrij en je ouders komen je ophalen, het is immers je verjaardag en jullie gaan gezellig ergens lunchen.
Nog voordat je het schoolplein af bent zeg je tegen je vader: "Ik zal het je maar meteen vertellen,...." Stiekum ben je wel blij dat ze je vader niet kennen op school, want als je moeder je had opgehaald, had de principale haar herkent en had je waarschijnlijk wéér op zijn kantoor gezeten. Met een bibberlip komt het verhaal eruit. Gelukkig is je vader niet boos. Eigenlijk moet hij heel hard lachen en daarna komen alle verhalen over hoe vaak hij wel niet bij de directeur heeft gezeten vroeger. Zo vaak zelfs, dat 'ie aan het eind van het schooljaar zelfs koffie mocht halen voor de directeur en dan een extra muntje meekreeg om voor zichzelf ook een bakkie te kunnen halen.
Nee, ook al is het leven heel leuk en valt school best wel mee, voorlopig heeft onze 12-jarige haar lesje wel geleerd en gaat ze weer gewoon met de bus tot aan haar eigen school.

Ontspannen op vakantie,...

2009-10-01T10:09:00.002+02:00

Zaterdag 15 augustus:

Het was de dag dat we op vakantie gingen. We hadden reeds een week vrij gehad en hadden die week in gezelschap van een stel goede vrienden en hun twee kinderen doorgebracht. Door dit bezoek waren we min of meer verplicht geweest om eens écht lekker te genieten in en om huis, hadden we uitstapjes gemaakt en was er geen tijd of zin geweest om nog "even" dat klusje af te maken, laat staan aan iets nieuws te beginnen. Echt vakantie dus, heerlijk!!!
Nadat we onze vrienden hadden uitgezwaaid, zaterdagochtend, ruimden we de ontbijttafel af en even later, nadat we alles hadden afgesloten, vertrokken we voor twee weken vakantie richting de Lot (46).
Terwijl we het eerste buurtschapje passeerden, vertelde ik mijn Lief, dat ik de avond ervoor, vlak voordat ik naar bed ging en hij nog het met z'n maatje het laatste glas hief, nog even op het internet had gekeken. Ik had bij een onroerendgoed bemiddelaar nog een leuk project zien staan,..... Er kwam een wolkje voor de zon en even barstte er een donderbuitje los in onze auto. "Godfried van Bouillon, daar kom je lekker snel mee, Lin",...
En nog voordat wij het kruispunt quatre vents voorbij waren, reden we alweer terug richting huis.
Hek los, deur open, automaten van de elektrakast weer "aan", stekkers in de Livebox en computers, het hele circus opstarten en het internet op. De pagina met het betreffende project was vlug geprint, dus alles kon weer losgekoppeld en afgesloten worden. Nog snel het benodigde telefoonnummer genoteerd en we konden, voor de tweede keer, op vakantie!!!
Eenmaal aangekomen op de plaats van bestemming, hebben we de bemiddelaar gebeld , namen we een optie en zo waren we de eerste kopers.
De hele vakantie heeft het project ons in haar greep gehouden. Gaby rekende, maakte tekeningen en plattegronden en kreeg het niet uit zijn gedachten. We gingen zelfs verplicht naar de MacDo voor een kop koffie en een ijsje, om kadaster tekeningen te bekijken en de mail met nog meer foto's binnen te halen.
Na 10 dagen hakten we de knoop door; we gingen eerder naar huis. We hadden alles gezien en gedaan wat we wilden zien en doen, we hadden ondertussen bijna vleugels van alle canard en foie gras die we hadden gegeten, het was mooi zo!!!

Dinsdagmiddag kwamen we na een regenachtige rit, in een stortbui thuis. De auto was snel leeggeruimd en na even snel wat te hebben gegeten, togen we, gewapend met fototoestel, naar het project.
Het was slechts een formaliteit, want wij hadden de beslissing zaterdag de 15de al genomen,....

Het uitzicht

Metamorfose

2009-09-15T08:40:00.004+02:00

Nee, het zijn niet de hormonen die opspelen. Het werd gewoon tijd dat we eens serieus aan de slag gingen. Ons "à faire" lijstje gaat namelijk bijna haar eerste jubileum jaar in, hoog tijd dus om er eens aan toe te geven. Nadat we de afgelopen jaren het huis en met name de begane grond best goed leefbaar hadden gemaakt, waren er toch weer wat nieuwe wensen of verbeteringen boven komen borrelen.
Maarja, in de zomer is het leuker om buiten aan de gang te zijn en vorige winter kwam er door het Vivre Dehors project ook helemaal niets van terecht.
Ondertussen werden de ideeën weer veranderd en bijgeslepen en werd het in onze gedachten alleen maar mooier en beter. Eigenlijk is het dus helemaal niet zo verkeerd om bepaalde zaken niet meteen uit te voeren, anders had het nu wéér anders gemoeten. En als we ergens een hekel aan hebben, dan is het wel dingen moeten veranderen omdat het idee toch iets minder goed uitviel alsdat we gedacht hadden.
Na twee weekenden pezen hebben we nu de insert haard gesloopt, een nieuw plafond gemaakt en de indeling drastisch veranderd.
Ook heeft mijn Lief een geweldige oplossing gevonden voor ons bestaan als mol. Met kleine ramen, een berg en een bos voor de deur, is het daglicht bij ons ver te zoeken. Oplossing, een dakraam laag in het dak en daaronder een afgetimmerde doorbraak in het plafond. Geweldig!!! Licht in huis, zelfs zonlicht!!! Daar kan de Suntunnel van Velux niet tegenop!!!
Maar we zijn nog niet klaar,... Zo staat er voor de volgende weekenden nog op het programma: het vervangen van een klein raam door een groot raam, het plafond moet nog afgewerkt, de muren geschilderd, de nieuwe kachel geïnstalleerd, het aanhelen van de plavuizen en het aanpassen van wat lichtpunten.
En als we dan toch zo lekker bezig zijn, hebben we afgelopen weekend bedacht, dan ook maar meteen zo'n dakraam/daglicht constructie bij het bureau, het enige enkel glas raampje dat nog rest in ons huis vervangen voor een dubbel glas raam en misschien dat we de voordeur van het bureau dan ook maar meteen aanpakken, zijn we daar ook vanaf.
Dit alles doen we "even" in de weekenden, wat betekent dat mijn Lief nu 7 dagen van de week aan het stofhappen, boren, breken en bouwen is. Dat is natuurlijk wel even zwaar, maarja, ieder zijn vak, dus dan hou ik het maar bij opruimen, schoonmaken, schilderen en de catering.
Het is even doorbijten, maar het geeft ook wel voldoening. Als het straks allemaal mooi en af is, kunnen we aan deel 2 van het lijstje beginnen, de bovenverdieping,....

Recordhouder ter ziele

2009-08-31T18:10:00.001+02:00

Het is de eerste werkdag na de vakantie en Gaby komt tussen de middag thuis eten. Gezellig. De meiden zijn nog niet naar school, dat begint woensdag en donderdag pas. Terwijl de meisjes de tafel dekken en het eten klaarmaken zie ik Gaby met een schep voorbij lopen. Hmm, denk ik nog, gaat 'ie een gat graven???
Na het eten komt het bericht. Oscar is dood.
Waarschijnlijk is 'ie vanochtend vroeg aangereden. Gaby heeft 'm namelijk nog levend gezien voordat hij te werk ging rond 6h30 en rond 07h00 heb ik een auto horen tuteren, remmen en weer optrekken. Hij lag op de weg en had een wond aan zijn koppie en poot.
Het is wel triest, Oscar was het langst bij ons van alle katten, ruim 2 jaar.
Nu moet Blèkkie dus het stokje overnemen. Inmiddels zijn we er ook achter dat Blèkkie een vrouwtje is, dus volgend jaar rond deze tijd zullen we vast wel nieuwe aanwas hebben. We gaan er voor het gemak maar vanuit dat Blèkkie het haalt tot volgend jaar,....

zie ook: http://cestlavie-linda.blogspot.com/2008/09/jules-deel-2.html

Bouwvakbal

2009-08-07T09:23:00.008+02:00

Het was gisteren de laatste werkdag voor de vakantie. De chantier is opgeruimd en aangeveegd, gereedschap en groot materieel is weer mee naar huis. Kortom, de vakantie kan beginnen.
Gaby had voor de laatste werkdag van alles meegenomen voor een BBQ tussen de middag en iedereen was blij verrast en had er zin in.
Michel kwam ook. Michel is een hardwerkende, gescheiden, jongeman en metselaar, die in het buurtschap woont waar SwaagEnFrance al een maand of 5 aan het werk is. 4 jaar geleden hebben we in hetzelfde buurtschap ook al eens 9 maanden achter elkaar gewerkt, dus Michel is een oude bekende.
Hij werkt, slaapt of drinkt, is nergens ooit te beroerd voor, zal altijd zijn hulp aanbieden en staat bij nood direct klaar. Hij is een goedlachse gezellig man en als je in zijn pretoogjes kijkt is het gelijk gezellig. Michel had die ochtend al gevraagd of de mannen bij hem een apéro kwamen drinken, maar omdat ze inmiddels weten hoe dat af kan lopen, vonden ze het beter als Michel bij hun kwam BBQ-en. Dus onder het mom van "alles staat hier al klaar" kwam Michel met zijn fles pastis op de chantier.
Na een apéro met pastis en een maaltijd met rosé werd er afgesloten met koffie en de chantier werd opgeruimd.
Zo, het werk was klaar, de vakantie kon beginnen.
Michel nodigde de mannen uit voor nog één koud biertje bij hem thuis. Okee dan, waarom niet!!!
Terwijl de mannen van het koude bier genoten kwam Michel met een pikzwart poesje aangelopen. "Kijk, die is voor jou!" zei hij tegen Gaby. De poes van Michel had kleintjes gekregen en dit poesje had het als enige overleefd. Gaby pakte het poesje blij verrast aan en heeft 't mee naar huis genomen.
Ondertussen is het poesje "Blèkie" gedoopt.
De spelling is ietwat speciaal maar dat komt omdat Xenya dat heeft geregeld en bepaald.

Oogkliniek

2009-07-29T13:50:00.007+02:00

Het werd na 7 jaar wel eens tijd voor een nieuw brilletje. In het dagelijks leven draag ik lenzen, maar met mijn sterkte is een bril ernaast geen overbodige luxe.
Ik liep dus bij de opticien binnen, koos een kek Prada montuurtje uit en dacht dat dat zo wel even geregeld kon worden.
Nou, niet dus. Ik moest eerst met een ordonnance komen, oftewel een recept of medisch voorschrift. Volgens de miep van Optic 2000 kon ik dat zo bij de médecin ophalen. Aangezien ik onder "médecin", huisarts versta, belde ik dus de huisarts op. Maar nee, volgens de huisarts moest ik een afspraak maken bij een "médecin ophtalmologie". Oké, weer een stapje verder,... Ik zocht in de page jaunes naar de betreffende rubriek en belde de eerste dichtsbijzijnde.
Eind september kon ik terecht,.... Hmm, dat vond ik toch wel wat lang duren. Toen maar de volgende gebeld in het rijtje en dat schoot meer op.
Gisteren had ik mijn RDV en ik was keurig op tijd aanwezig. Mijn lief had mij afgezet en zou even in de auto wachten. Ik werd in een wachtkamer geplant waar nog negen andere mensen zaten. Aangezien deze wachtkamer speciaal voor "mijn" dokter was, was ik toch wel verbaasd dat er zoveel mensen zaten. Lichtelijk geïrriteerd ging ik terug naar de balie en zei dat ik toch echt NU een afspraak had en niet van plan was te gaan wachten op de negen mensen die er nog voor mij zaten in de wachtkamer. Volgens de baliemedewerkster had ik nog maar twee mensen voor me want de dokter werkte met een "systeem". Iedereen werd eerst door de assistente geholpen en daarna door de dokter gezien. Uiteindelijk duurder het toch nog een uur voordat ik aan de beurt was. Mijn lief had allang al de boodschap van mij doorgekregen en was maar alvast boodschappen gaan doen. Meer als een uur wachten in een auto terwijl het buiten, in de stad, 34 graden is, is geen pretje.
Eindelijk ik was aan de beurt!!! De assistente nam mij onder haar hoede en deed een oogmeting. Daarna kreeg ik druppeltjes en mocht ik bij de dokter komen. Die deed ook nog een speciale meting met een glaasje op m'n oog zodat 'ie IN m'n oog kon kijken, en daarna zag ik bijna niets meer. Ik zag mét mijn bril nog ongeveer net zoveel als zonder mijn bril. En met een sterkte van gemiddeld -8, is dat niet erg veel. Het is maar goed dat ik gebracht was en weer gehaald werd, want autorijden zat er de komende paar uur niet in. Erg fijn ook dat ze dat erbij vertellen als je een afspraak maakt, is toch wel iets om rekening mee te houden!!!
Totaal bijna anderhalf uur later stond ik weer buiten, met knijpende ogen tegen het zonlicht, want ik had pupillen zo groot als schoteltjes.
Met de ordonnance nu in m'n bezit en 54 euro armer voor het consult, meteen maar door naar de opticien, we waren nu toch in de stad.
De door mij uitgekozen bril lag nog steeds netjes apart en ik mocht uit een speciaal rek nog een "1 euro bril" uitkiezen. Dat werd een zonnebril, altijd handig!!!
Mijn dossier werd kompleet gemaakt, de ordonnance met m'n sterkte bijgevoegd, handtekening, verzekeringspas en nu maar wachten op het telefoontje dat 'ie klaar is!!!

Dit is 'm geworden.

Billy

2009-07-12T19:06:00.005+02:00

Een zondags uitstapje. Sinds we hier wonen hebben we eigenlijk nog nooit de tijd genomen om ook eens de omgeving te verkennen. In de schaarse vrije tijd gingen we dikwijls naar vrienden of bleven we thuis voor de TV of bij de BBQ. Maar, het is toch ook wel leuk om eindelijk iets van de omgeving te zien en er op uit te gaan. Zo stond twee weken geleden een bezoekje aan Billy op de agenda. Jammergenoeg werd Caya dat weekend behoorlijk ziek, dus kon het niet doorgaan. Nu m'n schoonmoeder er twee weken is, is het ook een leuk uitstapje, dus we gaan ervoor.
Billy ligt zo'n 25 km bij ons vandaan en is aan de rivier de Allier gelegen. Een klein dorpje met een oud militair fort/kasteel. Bij het Office du Tourisme tegenover het chateau kun je kaartjes kopen voor de rondleiding. Het 12de eeuwse kasteel is alleen met een gids te bezoeken en de rondleiding duurt een uur. Eigenlijk is het oude chateau in groot verval. Er resten alleen nog muren en een toren.
De maquette, die aan het eind van de rondleiding te zien is, laat zien hoe het ooit geweest is. Eigenlijk zouden ze deze aan het begin moeten laten zien, dan kun je je beter een voorstelling maken bij de uitleg die gegeven wordt. De duiven vliegen af en aan en hebben nesten in de gaten waar ooit de houten balken zaten. Ze pikken de kalk tussen de stenen vandaan en zo vervallen de onbeschermde muren in een razendsnel tempo. De grote binnenplaats toont een grote groene grasmat en het is er bloedverziekend warm. Ik kan me niet voorstellen dat hier ooit mensen op comfortabele wijze hebben geleefd. Te warm, te koud, te tochtig, te windering, te open, maar,.... met een prachtig uitzicht. Later als we de maquette zien in plaats van de berg stenen waar we het afgelopen uur over en door hebben gelopen, komt er iets terug van de vergane glorie. De houten galerijen overdekt met pannendaken die op de kasteelmuren zijn gebouwd, de torens die intact zijn, de kasteelmuur om het kasteel heen, de huizen en bijgebouwen die met het kasteel of de muur verbonden zijn, de vele bomen en struiken, het leven op de binnenplaats, het trekt als een film aan ons voorbij.
De rondleiding is afgelopen en we verlaten het fort door de grote zware houten deur. De gids rinkelt met haar sleutelbos en draait alle deuren op slot. In Billy kan je inmiddels een kanon afschieten zonder ook maar iets of iemand te raken. Er is niemand meer te bekennen in de kleine straatjes. Stilte, hitte en hier en daar vanuit de koele keukens het gerinkel van glaswerk of bestek. Het is midi geweest, dus tijd voor het zondagse apéro en een uitgebreide lunch.
We verlaten Billy en vertrekken naar het mondaine Vichy, dat 15 km zuidwaarts ligt. We genieten van een heerlijke maaltijd in Lutèce en keren aan het eind van de middag voldaan weer terug naar onze montagne. Dit moeten we vaker doen!!!

Tour de France

2009-07-04T16:05:00.005+02:00

Mijn Lief is weer blij, want het is zover. Al een week schalt hij door het huis: "Wacht maar Dames, "over een week" of "over ... dagen" is het zover!!!" Huh, en de meiden kijken verschrikt op, bang om een minuutje van SmartKidZ, Amika, Shouf Shouf, Klokhuis of wat dan ook te missen. Ze weten het heel goed, over een week is Papa de baas over de afstandbediening en daar kan niets of niemand wat tegenin brengen. Want,... Le Tour de France is weer in aantocht.
Het streven van vandaag was: "Apéro à midi" want dan hadden we de tijd om rustig een grillade te doen en te eten, want om 15h55 begon HET. En we hebben het gehaald.
Terwijl ik het huis dweil en mijn zaterdagse huishoudelijke klussen klaar, ligt Gaby met een toetje en een kop koffie voor de TV te genieten.
De mussen vallen van het dak van de warmte, de meiden liggen in het zwembad en Mart Smeets brult door de woonkamer. Ha lekker, het is weer zomer!!!

Canal Digitaal

2009-06-30T15:54:00.004+02:00

Satelliet TV, een prachtige uitvinding, maar er moet niets mis gaan waardoor je klantenservice nodig hebt. Wat een ellende!!!
Ze zijn bezig met het vervangen van alle smart cards, vanwege fraude gevoeligheid en blijkbaar waren wij dus ook aan de beurt. Normaal gesproken is er een overbruggingsperiode van 3 weken. Ze sturen de nieuwe kaart begin van de maand op en aan het einde van de maand stopt je oude kaart ermee. Wel, dat laatste ging goed, de kaart stopte ermee, echter we hadden de nieuwe nog niet ontvangen,..... Ik liet m'n schoonmoeder bellen, want vanuit Frankrijk kun je niet naar een 0900 nummer bellen en alle nummers waarop CD bereikbaar is, zijn 0900 nummers. "Sorry, foutje mevrouw, we sturen 'm meteen op en zullen de oude kaart weer activeren zodat u weer beeld hebt." Kijk, dat was een goede service,... Helaas ging het vanaf dit punt helemaal mis!!!
De kaart die ze op de post hadden gedaan werd geactiveerd, de kaart die eigenlijk vervangen moest worden werd aan een ander abonnement gekoppeld en de kaart waar niets mee aan de hand was deed het opeens niet meer. Ohh, hoe moest dit nu weer goedkomen??!!!
Ik schakelde m'n schoonmoeder weer in, maar helaas, deze keer, nu het veel ingewikkelder lag kwam ze er niet uit met de kribbige meneer aan de andere kant van de lijn. Ze gaf het op. Tja, de meneer zei van "doe dit" en "doe dat", maar mijn belle-mère kon dit natuurlijk allemaal niet doen want zij heeft gewoon kabel TV en geen decoder of smartcard.
Maarja, HOE krijg je een bedrijf te pakken dat je niet telefonisch kunt bereiken en dat pas na 15 werkdagen een email beantwoord. Tijd voor pen en papier. Ik typte een duidelijke brief en ben op zoek gegaan naar faxnummers. Gelukkig, ik vond er een paar op het internet en via een andere afdeling van CD. De dame die me het eerste faxnummer gaf, gaf me echter weinig kans, want de faxen zouden in het mailsysteem terecht komen en in de 15 werkdagen molen. Dus toen toch ook maar een printje in een envelop gedaan, postzegel erop en met de factrice mee gegeven.
En toen, een wonder, ongeveer 2 uur nadat ik m'n faxen erdoor had gejaagd, ging de telefoon. Het was Canal Digitaal met de vraag of ik ze een fax had verstuurd en een uur later was alles opgelost. De ene kaart was geactiveerd, op de andere kaart bleef het verwisselde abonnement actief en de kaart die nog onderweg is kan ik retourneren, want deze abonnementen worden pas later aangepakt en vervangen.
Ik hoop dat me dan niet weer zo'n heisa te wachten staat en dat dat vlotjes en vlekkeloos verloopt. Volgens de CD meneer waren ze serieus bezig om de klantenservice te verbeteren, dus tegen die tijd moet het allemaal goed gaan.
Ach, we geven ze nog een kans, wij kunnen in ieder geval weer TV kijken!!!

Afscheid

2009-06-26T08:31:00.005+02:00

We hadden het al een tijdje geleden wel overwogen en uiteindelijk besloten en ik had op internet twee advertenties gezet. Eergisteren werd ik opgebeld: "Bonjour Madame, heeft u die hond nog?" Na een uitvoerig gesprek en een e-mail met extra foto's belde de meneer enthousiast terug. Hij had met z'n vrouw overlegd en ze vonden het allebei een prachtige hond. Ja, dûh, dacht ik, dat is 'ie ook!!! De vraag was of ze donderdagmiddag konden komen, ze woonden ongeveer anderhalf uur bij ons vandaan. Dat ging rap!!! 's Avonds vertelde ik aan Gaby dat Blum zeer waarschijnlijk de volgende dag zou worden opgehaald.
Het werd toch wel erg definitief zo. Maargoed, zoals gezegd, we hadden dit vraagstuk al meerdere keren behandeld en dit was echt het beste.
Blum had nog steeds de gewoonte om er zo nu en dan tussenuit te piepen. Dan ging 'ie lekker naar de buurvrouw en de gasten die in haar chalets verblijven. Daar werd 'ie dan vaak vertroeteld, wat hem weer aanleiding gaf om er de volgende keer weer daar naar toe te gaan. Dat sommige mensen het niet fijn vinden als er zomaar een hond komt rondhangen mag duidelijk zijn. Ook was het een lekkerbek, dus hij jatte ook wel eens wat uit de keuken van de buurvrouw (die altijd de deur open laat staan) of bij de chalets vandaan als er weer eens mensen waren die winterdag de picknicktafel tot koelkast omdoopten. Maar het meest angstige vonden wij toch wel het idee dat 'ie tijdens zijn zwerftochten, onder andere langs de weg, ook ongelukken zou kunnen veroorzaken. En laten we wel wezen, daar zouden wij dan voor aansprakelijk zijn. Ik moet er niet aan denken dat iemand een fataal ongeluk zou krijgen of veroorzaken omdat Blum weer eens zonodig op pad moet.
We hadden alles al geprobeerd. Zijn terrein was inmiddels helemaal afgezet met pallets waar 'ie niet meer onderdoor kon en hij had een band die elektrische schokken gaf als 'ie te dicht bij de omheining kwam. Niets hielp, hij kon tegen een stenen muur van anderhalve meter hoog opklimmen en als 'ie echt wilde klom hij zelfs over het gaas heen. Er zat niets anders op dan hem aan de ketting te leggen. Na een paar weken konden we z'n zielige ogen dan niet meer aanzien en lieten we hem maar weer los, tot de volgende uitbraak.
Zo kon het dus niet langer, het was beter een ander baasje voor 'm te zoeken. Iemand die meer tijd voor 'm had, iemand die misschien met 'm ging jagen, want dat zat wel duidelijk in z'n bloed en iemand die 'm goed de baas kon, want hij was behoorlijk dominant.
Donderdagochtend heb ik 'm geknuffeld, nog een paar foto's van 'm gemaakt en alvast afscheid genomen. Ik moest naar Vichy en zou in de middag terugkomen, op tijd voor de mensen die voor 'm zouden komen.
Het is alsof 'ie wist wat er ging komen, want toen ik thuiskwam,....... was 'ie weg.
Jahoor, dacht ik, lekker, net nu die mensen komen is 'ie pleite. Ik belde de buurvrouw en haar zoon nam op. Eh ben oui, hij had 'm wel gezien, eventjes geleden, maar nu zag 'ie 'm niet meer,.... Ik vroeg of 'ie dan eventjes bij de chalets kon gaan kijken, want ik had het vermoeden dat de buurjongen zich nog niet bewogen had en alleen maar vaag uit het raam keek. Uiteindelijk ging 'ie dus niet kijken, hij zou wel bellen als 'ie weer wat zag.
Dat schoot niet op, dus ging ik zelf maar op pad, hoe langer ik wachtte hoe verder hij kon zijn.
Gelukkig, bij het eerste chalet vond ik 'm al. Er zat een groep mensen buiten en daar had 'ie zich, na een stuk ham te hebben gepikt, heerlijk geïnstalleerd. Hij hoorde me, kwam op me af en sprong blij in de auto. Terug naar huis, voor de laatste keer,....
Even later kwamen er bezoek voor 'm. Goedhartige en alleraardigste mensen die hem meteen in hun hart sloten. Ik weet zeker dat ze goed voor 'm zullen zorgen en dat 'ie daar, in de Puy de Dôme, een fijn leven krijgt.
Ik weet het, het is beter zo, beter voor Blum, maar ik moet er nog heel erg aan wennen, aan de stilte en de leegte,...

Zie ook: http://cestlavie-linda.blogspot.com/2009/03/hondenleven.html

Groot

2009-06-25T07:57:00.003+02:00

Nog een week moeten de meiden naar school en dan hebben ze weer vakantie. Maar liefst 2 maanden, tot begin september.
En dan begint er een nieuwe periode. Caya gaat naar de 6ème, oftewel, de brugklas. Ze gaat het vertrouwde dorpsschooltje verruilen voor het collège in Le-Mayet-de-Montagne.
Laatst zijn we naar de opendag geweest. Met gezonde zenuwen gingen we erheen om een rondleiding door de school te krijgen en wat uitleg over huiswerkklassen, de kantine, de clubjes, de kluisjes, het strenge beleid en toezicht etc.
De directeur noemde ook nog even dat zelfs zijn eigen dochter op deze school zat, dus met andere woorden: het is écht een hele goede school!!!
Twee jaar terug is de school voor 1,2 miljoen verbouwd en gepimpt. En dat is te zien. Frisse kleuren, mooie lichte gangen, praktisch en "tiener proof".
Het zal wel even wennen zijn, want het worden lange dagen. De schoolbus vertrekt even over half acht en zal tegen half zes de kinderen weer terug brengen. Huiswerk maken, eten en naar bed! De ene week 4,5 dag school en de andere week 4 dagen school.
Eerst zag ze er nog wel erg tegenop, maar na het zien van de school lijkt het alsof de berg iets minder hoog is geworden.
Het inschrijfformulier zit op de post en de laatste week op de basisschool breekt aan.
Kleine meisjes worden groot,...

Klik hier voor een presentatie in PDF

Bijen

2009-06-18T09:58:00.009+02:00

Het wordt een prachtige dag vandaag. De voorspelling is 27°. Het is een uur of acht en de zon schijnt al volop, de lucht is blauw en het is al lekker warm.
Ik ben boven en besef opeens ik dat ik iets hoor wat er anders niet is. Ik luister goed en dan weet ik het. De bijen zijn "wakker" geworden.
In de "en pierre" achtermuur van ons huis, waar de zon de hele ochtend op staat, zit al een paar jaar een bijennest. De 60cm dikke muur, op sommige plaatsen zelfs wel 1 meter dik, is opgebouwd uit grote stenen die gestapeld zijn. Tussen de stenen zit een mengsel van zand, kalk en leem. In de muur zitten diverse openingen, gangen van muizen of andere kruipers of knagers en nesten van vogels. In één van die openeningen zit sinds een jaar of 4 een bijennest.
Elke jaar, in de tweede helft van juni, als het lekker warm is en de dagen wat langer zijn geworden, vliegt er een gedeelte van het bijenvolk uit. Er is dan een nieuwe koningin geboren die samen met een gedeelte van het volk uitvliegt naar een nieuwe nestplaats. De bijen kruipen dan allemaal uit de opening van de muur en vormen een soort van baard, terwijl ze op de warme muur op elkaar wachten om daarna gezamelijk uit/weg te vliegen.

De eerste keer dat ik dit meemaakte schrok ik me naar. Een zwerm telt ongeveer 25.000 bijen en als die allemaal rondvliegen en zoemen is dat best wel indrukwekkend. Het schijnt dat in 90% van de gevallen een zwerm in een soort van trance verkeerd en omdat de bijen dan helemaal in de ban zijn van het zoeken naar een nieuwe nestplaats hebben ze geen interesse in mensen en zijn ze zachtaardig. Toch is het beter maar lekker uit de buurt te blijven, je weet het maar nooit.
Het deel van het bijenvolk dat elk jaar achterblijft is overigens heel rustig en we hebben geen last van ze. Ze vliegen rustig in en uit de muur en omdat het gat ongeveer 3 meter hoog zit, lopen we ook niet door hun "vliegbaan".
Bij de eerste ervaring heb ik nog een imker gebeld om te vragen of die ze weg kon halen, maar omdat ze in de muur zitten lukt dat niet. We zouden ze kunnen doden met een speciale plug die je in het gat stuk moet slaan, maar ach, ze doen ons geen kwaad, dus we laten ze maar lekker hun gang gaan.
Echter, twee jaar terug hadden we later in het jaar nog een kleine nazwerm. Dit is een tweede uitvlucht met een koningin, maar dan eentje die (nog) niet bevrucht is. Deze zwerm had zich lekker in de hoek van het badkamerraam gevestigd en dat was iets minder prettig. Ik heb toen de imker maar weer gebeld en die heeft, tegen het vallen van de avond, het nest afgestoken (met een plamuurmes) en meegenomen (in een champagne kistje op een bezemsteel).

Vulcania

2009-06-07T19:27:00.004+02:00

Moederdag, tijd om er eens lekker op uit te gaan.
We hadden besloten richting de Puy de Dôme te gaan naar "Volcan de Lemptégny". Het weer zat niet echt mee en het plenste van de lucht. Bij de kassa bleek dat ze vanwege het slechte weer alleen maar de mogelijkheid gaven om per treintje met begeleiding van een gids de toer door de vulkaan te maken. Nja, dit zagen wij niet zo zitten. Wij hadden ons verheugd op een mooie wandeling en hadden geen zin om 1h30 stil te moeten zitten in een tochtig treintje.
Terwijl we terug liepen naar de auto was het volgende plan snel gemaakt. We zouden naar Vulcania gaan, nog geen kilometer verderop.
Vulcania is een ontdekkingspark dat is gelegen in het "Parc Naturel Régional des Volcans d'Auvergne" en ligt ongeveer 15 kilometer vanaf Clermont-Ferrand. Een prachtig natuurlijk gebied waar het overal om je heen groen is. Weinig huizen, uitgestrekte bossen en weiden, en ietwat somber vanwege huizen die uit zwarte lavastenen zijn opgetrokken.
Aangezien de meeste attracties bestaan uit films, sommigen in 3D en simulaties was het geen enkel probleem dat het buiten zo nu en dan flink regende. Wij zaten heerlijk warm en droog en genoten van de beelden en informatie. We lunchten in de brasserie met uitzicht op de Grand Geyser en maakten, toen de zon even doorbrak, een wandeling door het vulkanische landschap.
Het was verbazingwekkend rustig in het park, 1 attractie werd zelfs speciaal voor ons viertjes in werking gezet. Normaal gesproken heb ik altijd het idee dat een pretpark het slechtste in een mens naar boven haalt, maar hier waren geen rijen, geen gedrang, geen voordringers, geen zweterige mensenmassa's, eigenlijk was het de meest relaxte ervaring ooit in een pretpark. Wellicht kwam dit ook door het feit dat het moederdag was, dat de Fransen moesten stemmen voor Europa en dat het slecht weer was, of misschien hadden we gewoon mazzel.
Het was in ieder geval een leuke dag om niet snel te vergeten!!!

Op reis

2009-05-13T13:28:00.005+02:00

Vanochtend heb ik mijn meiden uitgezwaaid. Ze zijn op schoolreisje gegaan. Niet zomaar een dagje eropuit, maar een reisje van maarliefst 3 dagen!!! In Frankrijk is het heel gewoon dat er 1x per schooljaar een schoolreisje van meerdere dagen wordt georganiseerd. In Châtel-Montagne is dat lange tijd niet gedaan. Er waren een aantal jaren waarin de schoolleiding elk jaar wisselde en waardoor er dus geen meerdaagse reis werd georganiseerd.
Bijna alle kinderen zijn meegegaan. Degenen die niet mee mochten of wilden, in totaal 4, moeten donderdag en vrijdag gewoon naar school. Er is een vervangende leerkracht geregeld, de schoolbus rijdt gewoon en er wordt, zoals altijd, door de kokkin van de kantine een maaltijd geserveerd. Wat een onzin zou je zeggen, laat die 4 kids lekker thuis, dan hoeft er ook niet vervangen, gereden en gekookt te worden. Maar nee, de leerplichtambtenaar was vastberaden: School is school en daarmee uit. Anderzijds zou het natuurlijk ook een zootje worden als iedereen maar thuis kon blijven wanneer 'ie daar zin in zou hebben.
Caya had reuze zin in het schoolreisje maar Xenya had gemengde gevoelens. Die was eigenlijk het liefst gewoon thuis gebleven. Toen ze gisteren moest opruimen en geen zin had en ik dreigde met: "Anders ga je niet op schoolreisje hoor" greep ze meteen haar kans en riep ze: "Ah, Yes, Yoepie, ik blijf dus thuis!!!" Dat was dus geen slimme zet van mij,....
We werkten het lijstje af met wat ze mee moesten hebben en sleepten de tassen en slaapzakken naar beneden. Xenya kroop lekker bij haar vader op schoot en zuchtte nogmaals dat hoewel ze wel zin had, ze zich toch niet zo lekker voelde. Caya haalde het programma tevoorschijn en ging enthousiast vertellen wat er allemaal te gebeuren stond.
Ze gaan naar Bully (departement Loire (42) en 55 km bij ons vandaan) waar een vakantiekolonie is. Het thema van het reisje is "Afrika" en het hele programma staat in het teken daarvan. Ze gaan dansen, maskers maken, Afrikaans eten en nog veel meer. Ik weet zeker dat ze het harstikke leuk zullen hebben en dat Caya haar kleine zusje er doorheen trekt als ze het moeilijk heeft. Ondertussen is het toch wel stil hier in huis, alhoewel het natuurlijk net zo stil is alsdat ze op school zouden zitten,... Om de stilte te doorbreken ben ik meteen maar aan een flinke schoonmaak en opruim toer begonnen, het blijft nu in ieder geval 3 dagen netjes!!!

8 mei - Victoire 1945

2009-05-08T12:19:00.006+02:00

Bevrijdingsdag, en dus weer een vrije dag. Erg bevrijdend is het overigens niet, want iedereen komt tijd tekort. Vorige week misten we al een dag, en deze week dus ook. De agenda's puilen uit en ook logistiek gezien is het een chaos, want er moeten nu 5 dagen in 4 dagen gepropt worden.
Maar, wij laten ons niet gek maken. Het is nu eenmaal zo, en weer zo'n lang weekend is natuurlijk heel erg lekker!!! Tijd om thuis maar weer eens hard aan de slag te gaan.
We leggen de laatste hand aan de openlucht showroom van Vivre Dehors en daarna wijden we het grillchalet officieel in. De tuin en dan vooral het onkruid schreeuwt om aandacht en omdat ik zo enthousiast sla- en tomatenplantjes heb gekocht, zal ik ze toch ook moeten planten. Mijn lief is zo lief om de kas even grof voor me om te spitten, maar daarna is 'ie helemaal van mij en mag ik onkruid en verdorde gewassen van vorig jaar verwijderen, bemesten, de nieuwe plantjes planten en natuurlijk sproeien. Zo'n twee uur later heb ik overal aarde zitten, een paar handen die niet bepaald representatief meer zijn en een hoofd waar mijn, nu nog kleine, tomatenplantjes jaloers op zijn. In de kas is het, na het sproeien, niet alleen warm, maar ook nog eens lekker klam en vochtig. Zondag moet ik mijn aktie bekopen met spierpijn en pijn in mijn rug dus ik stel mijn geplande schoonmaaktoer door het huis maar even uit. Komende week hebben we weer 5 werkdagen, dus tijd genoeg!!!

1 mei - Dag van de Arbeid

2009-05-01T18:37:00.007+02:00

Het is mei en dus dé maand van de nationale feestdagen. Dit jaar is slechts één weekend een weekend van 2 dagen deze maand, alle andere weekenden zitten vast aan een feestdag of een "pont".
Vandaag is het "Fête du travail" en wordt er niet gewerkt.
Van oorsprong werd 1 mei gevierd om de meimaand in te luiden en is het een lentefeest. In 1817 komt daar verandering in als in Engeland Robert Owen ervoor pleit om de 8-urige werkdag in te voeren. Volgens hem maakte de modernisering het mogelijk het werk beter te organiseren en was het daarom niet meer noodzakelijk meer dan 8 uur per dag te werken.
In 1864 waaide dit idee over naar Amerika en in 1884 werd er, na een langdurige staking, een resolutie aangenomen die stelde dat vanaf 1 mei 1886 de 8-urige werkdag zou worden ingevoerd. 1 mei was in Noord-Amerika al langer bekend als "Moving Day", de dag waarop arbeidscontracten werden aangegaan of verlengd en huurcontracten werden aangegaan of verlengd voor de arbeiders die waren aangesteld of mochten blijven.
In Europa werd in 1889 de beslissing genomen voortaan 1 mei te vieren en dit werd dus vanaf 1 mei 1890 gedaan.
In de voormalige communistische staten werd de 1 mei viering opgesierd door militaire parades en werden de nieuwste producten uit de wapenindustrie getoond.
En zo is de 1 mei viering dus verbonden met de invoering van de 8-urige werkdag. In vele landen is 1 mei een doorbetaalde vrije dag, in Nederland echter werden alleen de ambtenaren doorbetaald en kregen de arbeiders deze dag niets. Zelfs toen de 1 mei viering al geruime tijd was afgeschaft kregen de ambtenaren van de gemeente Amsterdam nog lange tijd een betaalde vrije dag op 1 mei. De dag heeft hedendag vooral een socialistisch karakter en er zijn veelal bijeenkomsten georganiseerd door vakbonden. In Nederland heeft de PvdA (voorheen SDAP) en de CPN jarenlang betogingen gehouden in Amsterdam, maar ook de SP en Groenlinks hangen deze dag nog steeds aan.
Op 1 mei kun je in Frankrijk ook overal boeketjes lelietjes-van dalen oftewel "muguets" kopen. Je geeft dit aan een goede vriend of vriendin als teken van waardering en het staat symbool voor de lente. Vanwege een speciale regeling in de wet is het voor iedereen toegestaan deze boeketjes te verkopen, zonder hiervoor fiscaal te worden aangeslagen!!! Aan één steeltje zitten gemiddeld 6 tot 12 bloemetjes, 13 is dus zeldzaam, maar toch luidt het gezegde: treize fleurs portent bonheur!

AZ Retteketet!!!

2009-04-23T09:33:00.006+02:00

Het was een kleine domper afgelopen zaterdag. Na 27 keer onverslagen te zijn geweest, sloeg het noodlot tijdens de 28ste wedstrijd toe en moest AZ met een kater het veld verlaten. Ze hadden verloren met 2-1.
Jammer was het, écht jammer, het was natuurlijk helemaal top geweest als ze toen meteen een feestje hadden kunnen bouwen. Maar, dat konden ze gelukkig zondag doen, zonder eerst te hoeven douchen, want de mannen werden gewoon "op de bank, voor de TV" in hun goeie pak, kampioen.
Hoewel ik, geboren Amsterdamse, ben opgegroeid in Alkmaar, is Gaby meer Alkmaarder dan ik, ondanks het feit dat 'ie geboren en getogen Egmond-Binner is. Het huis van zijn opa en oma staat in de Hout en zij hadden hun achtertuin zowat in het oude AZ stadion. Naast het stadion lag de drafbaan en ook die werd door de familie Swaag elke week bezocht. En zo heeft Gaby dus zijn jonge jaren, als schoffie, al schooierend in de Hout doorgebracht, terwijl ik ergens in een woonwijk in Huiswaard gewoon braaf buitenspeelde.
We zijn vorig jaar in het nieuwe stadion geweest. Een vriendin heeft vaste plaatsen en via het bedrijf van haar man waren we uitgenodigd mee te gaan naar de wedstrijd AZ-AJAX.
Ik vond het een belevenis!!! Ik was nog nooit bij een voetbalwedstrijd in een stadion geweest, dus dit was een super kans. Wat een sfeer, geweldig!!!
Zondagavond: Mijn mobieltje bliept en zoemt en de SMS-jes stromen binnen. Van mijn vriendin die op een bomvol Waagplein in een menigte van AZ fans gezellig bier drinkt, van mijn zusje en zwager, die bij AZ werkt en komend weekend bij Lowie op de boot meemag en later zelfs nog een telefoontje vanaf dat oh zo gezellige Waagplein. We kunnen elkaar amper verstaan want het is er een gekkenhuis.
En wij, wij balen sterk dat we daar allemaal niet bijzijn. Deze zondag niet, maar ook komende zondag tijdens de huldiging niet. Het is dat we geen knappe betrouwbare auto hebben op het moment, om even op en neer te sjeezen, maar anders hadden we het er graag voor over gehad!!!

Vuur!

2009-04-12T11:49:00.006+02:00

Hoewel het "Goede Vrijdag" was, was er niet veel goeds aan, het leek een dag zonder eind. Gaby was bezig met een dakrenovatie. 's Ochtends vroeg leek alles voorspoedig te gaan en had hij goede hoop de klus eerder klaar te hebben alsdat de werkdag lang was. Helaas, er zat toch nog het een en ander tegen en in de middag kon hij zelfs nog "even" op en neer naar Vichy omdat er pannen te kort waren.
Ik was ook naar Vichy. De meiden hadden nieuwe kleding en schoenen nodig en daarna zouden we nog boodschappen doen. Wel, dat klinkt heel normaal, maar met 2 meiden waarvan er 1 al lekker begint te puberen is dat geen simpele opgave. Na 3 schoenen winkels, waarvan we er 2 zelfs 2 keer hebben bezocht konden we de schoenen doorhalen op ons lijstje. Missie volbracht.
Door naar een kledingwinkel.
Aangezien mijn Hollandse meiden nou niet bepaald de Franse kledingmaat hebben die bij hun leeftijd of lengte past, moest alles ook gepast worden. Terwijl ik voor de één in de rekken aan het zoeken was, liep de ander te mokken, en toen de ander aan de beurt was trok de één van alles uit de rekken onder het mom van: "Kijk is dit niet leuk voor haar???" Uiteindelijk stonden we met een paar leuke setjes bij de kassa en konden we even later, voldaan, de tassen in de auto laden. Nu werd het hoog tijd om ook maar eens naar onze knorrende magen te luisteren. Gelukkig was de MacDo niet ver en waren alle humeurtjes in één klap als sneeuw voor de zon verdwenen. Nu nog de boodschappen en dan weer huiswaarts. Bij Leclerc was het één en al gekte, maar ook dit doorstonden we geduldig. Uiteindelijk reden we rond half zes weer het pad op, we waren 's ochtends om een uur of tien vertrokken en ik was kapot!!!
Gaby was ook net thuis aangekomen en had nog het een en ander op te ruimen en uit te laden van zijn werk. Een aanhanger vol met resten hout, pannen, gereedschap, steigermateriaal etc. Terwijl Gaby zijn houtresten op zijn vuurplek dumpte stonden we nog wat te praten en vervolgden we even later allebei onze eigen dingen. Ik ging verder met de boodschappen uitladen en opruimen en hij bleef op zijn werf.
Op de werf op een plateau van puin en stukke dakpannen heeft Gaby een vuurplek waar hij regelmatig allelei restanten van zijn werk verbrandt. Tussen de achterkant van het plateau en de grens van ons terrein is een taluut en daarna zijn er wat bosjes die de grens van het terrein aangeven.
Ik was in de keuken, de keukendeur stond open, toen ik een verontrustende schreeuw hoorde. Ik verstond niet wat 'ie zei, maar de toon maakte zoveel indruk dat ik naar buiten snelde en richting de werf rende. Nog een keer hoorde ik Gaby schreeuwen, nu verstond ik hem wel: VUUR!!! Gaby stond met een waterslang in z'n handen om zich heen te spuiten. Hij stond middenin een vuurzee. De vlammen waren hoog, loeiheet en verspreidden zich razendsnel.
Gelukkig was de waterslang aangesloten en had hij meteen kunnen beginnen met blussen zodra hij het vuur opmerkte, maar de slang zat ergens vast en hij kon niet van zijn plek om de slang los te maken. Ondertussen was ik bij hem en schreeuwde ik in lichtelijke paniek: "Wat wil je dat ik doe???" "Maak die slang los, zodat ik verder naar beneden kan,". Ik deed onmiddelijk wat 'ie zei, maar door de sterke wind ging het vuur sneller alsdat hij kon blussen. Hout, bladeren, struiken, alles vatte razendsnel vlam. "Lin, bel de pompiers!!!" Ik rende naar boven, naar het huis, trok het telefoonboek uit de kast en gelukkig stonden op de eerste bladzijde de alarmnummers. Snel belde ik "18" en legde ik aan de dame die opnam uit wat er gaande was. Ondertussen liep ik met de telefoon aan m'n oor weer naar buiten. Het leek erop dat Gaby de boel onder controle had en na een bevestiging van hem, zei ik tegen de dame dat de brandweer niet meer hoefde te komen omdat het onder controle was. De dame zei dat ze ze evengoed langs zou sturen, ter controle.
Het bleek dat de vuurplek, die hij de dag ervoor nog gebruikte had, nog behoorlijk warm was geweest en de resten die Gaby vanaf de aanhanger had gelost: vurenhouten latjes, afgezaagde balken, wat lege papieren zakken van cement en een pallet, vlam hadden gevat en door de sterke wind was het vuur razend snel aangewakkerd tot een groot hoog vuur dat door de wind ook nog eens was overgewaaid naar de lager liggende bosjes, droge herfstbladeren en lage struikjes aan de bosrand.
Na een minuut of 20 arriveerde de brandweer met luide sirene. Gaby stond nog steeds na te blussen, temidden van de verkoolde resten. De brandweer, in vol ornaat, 7 man sterk, hoorde ons verhaal aan en de chef d'équipe besloten dat ze voor de zekerheid toch onderlangs nog na zouden blussen, dan waren ze er zeker van dat er niet ergens tussen de bosjes nog smeulende resten zouden zijn die later weer vlam konden vatten. Ze waren er nu toch!!!
De brandweer auto daalde af over het pad dat achter ons terrein langs loopt. De slang werd uitgerold en alles werd nog eens goed nat gespoten. Na een zo'n tien minuten blussen werd alles weer opgerold en ingepakt en keerden ze, na afscheid te hebben genomen, terug naar de kazerne.
Wij haalden opgelucht adem. 's Avonds aan de bar proostten we op de goede afloop, je wilt er toch niet aan denken wat er had kunnen gebeuren,....

Huisje in het bos

2009-04-09T12:48:00.008+02:00

De kinderen hebben weer vakantie. Een NLse vriendin vroeg laatst: "Gaan jouw kinderen eigenlijk nog wel naar school? Het lijkt wel of ze altijd vakantie hebben!" Tja, dat gevoel heb ik soms ook. Na de kerstvakantie van 2 weken gingen ze 5 weken naar school, toen hadden we weer 2 weken vrij, en nu, na 6 weken school, hebben ze weer 2 weken vrij.
Gelukkig is het mooi weer. Ze kunnen volop buiten spelen, maar zelfs dat gaat op den duur vervelen. Dus worden er vriendjes gebeld, met z'n vieren is het altijd leuker als met z'n tweeën.
Er kwam een man uit een naburig buurtschapje langs met de vraag of iemand zijn hondje en twee ezeltjes hadden gezien, ze waren weggelopen. De vraag was een beetje vreemd vond ik, maar voor de kinderen was dit een geweldige uitdaging. "Mam, mogen we helpen zoeken?"
Okee, het mocht, met de restricties dat ze binnen een half uur weer terug moesten zijn, ze niet ver weg mochten gaan, ze mijn mobiel meenamen voor je-weet-maar-nooit en dat ze niet op de weg mochten. Ondanks al mijn bepalingen en eisen vonden ze het nog steeds leuk om te gaan zoeken, dus gingen ze op pad.
Na een minuut of twintig stonden ze weer voor mijn neus, opgetogen, door elkaar pratend en helemaal vol van hun avontuur. "We hebben een huisje in het bos gevonden!!!"
In het huisje hadden ze kranten gevonden uit 1953, pannen, borden, kopjes, enkele lege flessen en een oude kapotte koelkast. Wie zou er gewoond hebben daar midden in dat donkere bos en waarom waren ze weggegaan?
Volgens Xenya moest er iets vreselijks zijn gebeurd, want wie gooit er nu zomaar al zijn borden kapot?!
Ik wist over welk huisje ze het hadden, ik ben er al tig keren langsgelopen. Je kunt het als je langs de weg loopt namelijk zien liggen, maar ik was nooit het bos ingegaan om eens op onderzoek uit te gaan. Het is eigenlijk ook niet echt een huisje, meer een hut.
Maar, nu was ik toch wel nieuwsgierig geworden. De volgende dag ben ik er, gewapend met m'n Canon EOS, maar eens heengegaan.
Het huisje is dus een hut, een jagershut wel te verstaan. Opgebouwd uit gekapte jonge boompjes, golfplaten, gaas, hout en inmiddels behoorlijk vergaan door de tand der tijd. De kranten, daar was ik wel in geïnteresseerd, waren uit 1983 en dus een stuk minder spectaculair als de kids hadden voorgedaan. De borden en kopjes waren allemaal stuk en er was niets "leuks" meer te halen. Het oude gasfornuis lag overwoekerd naast de hut en in de hut lag nog een brok kachelpijp met de resten van een potkacheltje. De krukjes waren wel grappig. Gemaakt van schijven hout met 3 stammetjes als poten en daarop een stuk bordeaux rood tapijt geniet. Zitten en zuipen maar tot je omvalt, ik zag het al helemaal voor me. Jagers met rode blossen van een dag struinen in het bos, ronde buiken, grote verhalen, een stuk vlees in de pan op het vuur en natuurlijk in de hand een fles rosé,.....
Lang ben ik niet gebleven, het voelde toch wel een beetje raar. Buiten het feit dat ik niet het gevoel had dat de hut nog lekker stevig stond, voelde ik me toch ook wel een beetje een indringer. Dit sloeg eigenlijk nergens op, want er zat geen deur meer in en blijkbaar was er sinds 1983 niemand meer geweest en bovenal, er was er niets "persoonlijks" meer in de hut, maar toch,...
Misschien dat ik er over een tijdje nog eens naar terug ga. Het is er namelijk wel heel mooi en stil en een prachtplek om het wild rustig te bekijken zonder dat ze je horen of zien. Maar voorlopig is de hut overgeleverd aan het bos en doorstaat het de seizoenen.

Cascade de la Pisserotte

2009-04-01T17:44:00.009+02:00

Te vaak denk ik: nu even niet, eerst nog even dit, straks, geen tijd, telefoon, onverwacht bezoek en ga zo maar door.
Maar, soms moet je er gewoon even de tijd voor nemen of er tijd voor maken. Alles aan de kant, deur op slot, hond en telefoon mee.
Het is goed voor de gezondheid en het hoofd. Even alles loslaten, de natuur in je opsnuiven en genieten van het groen waar we middenin leven. Tijd voor een wandeling!!!
Zo trok ik afgelopen donderdag de wandelschoenen aan voor een tocht naar La Cascade de la Pisserotte. Mijn moeder was er en die is dol op wandelen. Een dag zonder "frisse neus" komt in haar woordenboek niet voor.
Omdat we niet de hele rondwandeling wilden doen (16 km/5 uur, tja zoveel tijd had ik nu ook weer niet) besloten we een gedeelte te lopen. Maarja, heen en weer terug lopen is natuurlijk niet zo leuk. We belden Rudolf van Aire Les Biefs en die had de oplossing: We zouden met de auto naar Les Biefs komen, een koppie doen en daarna zou hij zou ons naar La Croix du Verger brengen, zodat we vanaf daar terug konden lopen naar Les Biefs.
Zo gezegd, zo gedaan.
Een prachtige wandeling!!!
De lente is nog maar net begonnen en alles is nog grauw en saai. Hier en daar komt het gras heel voorzichtig op, maar aan de bomen is nog geen sprietje groen te zien. Tussen de oude herfstbladeren steken nog wat late sneeuwklokjes en hier en daar staan de eerste wilde narcissen. Verder is alles dor, schijndood en grijs.
Terwijl we langzaam vanuit La Croix du Verger afdaalden, hoorden we het kolken van de rivier dichterbij komen. De dennenbossen hadden we inmiddels achter ons gelaten en we liepen over een tapijt van oude herfstbladeren door de kale beukenbossen. Overal rotsen. Hoe dichter we bij de rivier kwamen hoe meer mos er op de rotsen zat.
We staken een loopbrug over, onder ons suisde het water, en de bordjes wezen ons de weg naar de waterval. We moesten naar elkaar schreeuwen als we iets wilden zeggen, want door het gekletter van het water konden we elkaar niet meer normaal verstaan. Het water was overweldigend. Met een constante kracht denderde het naar beneden, kolkend en schuimend, alles met zich meesleurend. Prachtig.
We vervolgden onze weg. De bordjes waren nu vervangen door een gele en een witte streep op de bomen of de rotsen. Het was een aardige klim, over de rotsen en boomwortels. Alles was nog steeds bedekt door de vele bladeren en we moesten goed uitkijken dat we niet onderuit gingen. Het is vochtig langs de rivier en onder de laag dorre bladeren liggen natte bladeren en glibberige stenen. Zo klommen we langs de river omhoog. We passeerden nog wat kleinere watervallen, diepe stukken en ondiepe zijstroompjes. Daarna liep het pad verder van de rivier af en kwamen we op een splitsing. We pakten voor de zekerheid de kaart er even bij en kozen zo de goede weg. Het laatste stuk ging gemeen lang, heel flauw omhoog, door de dennenbossen en al gauw liepen we tussen de weiden, richting de bewoonde wereld. De eerste boerderijtjes doemden voor ons op en later toornde daar de kerktoren van Les Biefs bovenuit. Aangekomen in Les Biefs werden we opgewacht door Rudolf en René en konden we aanschuiven voor een onverwacht maar zeer aangenaam "broodje bal" en kregen we een wijntje geserveerd. Voor m'n moeder volgde er nog een rondleiding door het huis en over het terrein en toen werd het tijd om weer huiswaarts te keren. Vol energie en zeer voldaan keken we terug op onze tocht.
Dit gaan we nog een keer doen in een ander jaargetij!!!

Transport scolaire

2009-03-25T15:37:00.004+01:00

De meiden gaan nu officieel met de schoolbus naar school.
Eigenlijk gaan ze sinds half januari al mee met de car (op z'n Frans [kààr]).
Ik was het op dat moment zo zat met een aantal personen/ouders op school en in het dorp dat ik geen zin meer had om elke dag "leuk en aardig" tegen deze mensen te moeten doen.
De Conseil Générale was snel gebeld en na het invullen van wat formulieren mochten ze daags daarna meteen mee.
Toen de meiden hier net naar school gingen vond ik het belangrijk voor de sociale contacten en het contact met de juffen om elke dag op school te komen. Nu heb ik contacten genoeg en met de meiden gaat het zo goed dat ik eigenlijk nooit meer voor uitleg naar de juf moet. Eigenlijk was het dus ook onzin om elke dag 20 km te rijden terwijl het allemaal gratis en veel makkelijker kan!!!
Toen het nog niet officieel was moesten de meiden in- en uitstappen op Charguéraud, 1,5 km bij ons vandaan. 's Ochtends gingen we met de auto en 's middags was het goed voor een frisse wandeling.
De Allier is het enige departement waar het transport, van en naar school, nog gratis is, en zoals één van m'n vriendinnen zegt, daar moet je van profiteren, want als niemand er gebruik van maakt wordt de regeling stopgezet.
De kinderen worden hier met een redelijk recente Renault Espace, met 7 zitplaatsen, vervoerd. Nathalie, de chauffeuse, is een gezellige, vakbekwame meid waar ik alle vertrouwen in heb en aan wie ik m'n kids met een gerust hart meegeef. De meiden hadden al snel, via de andere kinderen die meegaan, door wat de regels in de car zijn. Je mag niet teveel praten, zeker niet schreeuwen of ruziemaken en als het heel slecht weer is of er ligt sneeuw dan is het verboden om iets te zeggen. Nathalie is dan bang dat ze wordt afgeleid en zou het zichzelf nooit vergeven als er een ongeluk zou gebeuren met de kinderen aan boord.
Afgelopen vrijdag kwam, na ruim twee maanden, het verlossende telefoontje van de CG. "Uw aanvraag is behandeld en wij hebben besloten dat de kinderen bij u op de parking mogen instappen, en dat ze 's middags bij de halte van Le Panneau Blanc zullen uitstappen."
Prima idee, daar was ik het wel mee eens. Ik was eigenlijk zelfs enigszins verbaasd over zoveel denkwerk en initiatief. Maarja, daar hadden ze gedurende de afgelopen 2 maanden dan ook ruimschoots de tijd voor gehad!!!

Air France: Amsterdam-Clermont-Ferrand

2009-03-22T19:16:00.005+01:00

Mijn moeder zou een weekje komen. Gezellig!
"Ik kom om 14h15 aan op Clermont-Fd, wie komt me halen???"
We hadden besloten gezellig samen te komen. We zouden ruim op tijd weer in Châtel-Montagne kunnen zijn om de meiden uit school te halen en zo konden we het mooi combineren met bezoeken aan diverse groothandels en de wekelijkse boodschappen.
Om 13h30 ging de telefoon van Gaby, we zouden juist vanuit Vichy weg gaan en de reis voortzetten naar Clermont. "Oh, da's niet zo mooi, oké dan, nou ik hoor het wel." hoorde ik mijn lief zeggen, en hij hing weer op.
"Wat is er aan de hand???" vroeg ik. "Je moeder staat nog op Schiphol, ze belt ons later over hoe en wat, zij weet ook niet wat er aan de hand is."
Later volgde er nog wat sms-jes.
De vlucht van A'dam naar Clermont-Fd was geannuleerd. Alle pasagiers werden in een busje gepropt, want ze hadden ondertussen al een tijdje in het vliegtuig gezeten dat aan de grond bleef staan, zonder tekst of uitleg. Het was bizar. Was het een bom, een onpersoonlijk tasje of een koffer zonder reiziger??? Niemand gaf antwoord, zitten, wachten en geduldig blijven was het credo.
Tja, wat kan je anders??!!!
Terug gekomen op Schiphol werden alle pasagiers in een wachtruimte gedropt en even later wemelde het van de stewardessen. Terwijl de "blauwe pakjes" probeerden de orde te handhaven moesten voor de verandering alle identiteitsbewijzen nog maar weer eens voor de dag werden gehaald.
De vlucht werd omgeboekt en alle pasagiers werden naar Parijs gevlogen. De oorzaak bleek een defekt brandstofpomp te zijn en het probleem kon niet 1-2-3 gemaakt worden. Ze hadden het wel geprobeerd maar het lukte niet binnen de vereiste tijd. De aankomst in Parijs zou rond 15h45 zijn en van daaruit zou er direct naar Clermont-Ferrand doorgevlogen worden. Kijk daar werden wij blij van!!! We bleven nog even in Vichy hangen, in afwachting van het bericht van de aankomsttijd op Clermont-Ferrand vanuit Parijs.
Rond 16h00 was er weer contact. Moeders was veilig in Parijs aangekomen. Echter de eerst volgende mogelijkheid om door te vliegen naar Clermon-Ferrand was om 20h50!!! Gaby riep meteen: "Dat moet ze niet pikken hoor!!! Let maar op, je moeder trekt straks zo een Sjaak achter z'n balie vandaan en regelt het wel even." Maarja, Nell had geen keus,...
Wij waren ondertussen maar richting huis gegaan, het was inmiddels al bijna half vijf geweest. Voor de meiden had ik ondertussen al een vriendinnetje geregeld die ze vanuit school mee naar huis nam, dus daar hoefden we niet over in te zitten.
Rond 20h00 kregen we weer bericht. De vlucht zou doorgaan en rond 22h00 in Clermont-Ferrand aankomen.
Rond 20h30 kregen alle pasagier een slap Frans excuus en even daarvoor hadden ze een tegoedbon gekregen voor een "flauwe hap". Een sandwich en een frisdrankje. Joepi, zou je denken, daar doe je het voor, niet eens een wijntje of iets warms. Maarja, met de vlieg-eisen van tegenwoordig, mag je nog geen Liga of slokje water meenemen, dus alles was beter dan niets.
Wij, inmiddels thuis, aten snel wat en rond 21h00 vertrok Gaby weer richting het vliegveld, 100 km verderop.
Uiteindelijk kwam Nell, wéér met vertraging, rond 22h20 aan op Clermont-Ferrand. Helemaal geradbraakt. Ze was rond 10h00 thuis, in Alkmaar, vertrokken en kwam uiteindelijk om 0h15 bij ons in Châtel-Montagne aan.
We hopen maar dat de vlucht naar huis sneller verloopt (en dat het m'n schoonmoeder niet overkomt, de volgende keer :) ) met de auto was het sneller geweest!!!

Ps. Normaal gesproken duurt de vlucht 1h30 en wordt er voor circa € 220,-- rechtstreeks van Amsterdam naar Clermont-Ferrand gevlogen.

Paris - Nice

2009-03-04T11:40:00.008+01:00

Op zondag wordt er tot een uur of één doorgewerkt. Daarna een douche, apéro en gezellig eten. Dikwijls is dat met of bij vrienden maar lekker onderuit gezakt op de bank voor de TV komt ook dikwijls voor.
Maar nu is het weer zover, de voorjaars klassiekers worden weer gereden.
En er is maar 1 sport waar Gaby als het even kan voor thuisblijft en dat is wielrennen.
De Tour de France vind ik leuk, zeker nadat ze afgelopen zomer bij ons passeerden. (zie berichten Tour de France) Maar die grauwe voorjaarswedstrijden, in de regen, over Waalse keitjes, blubber, gladheid en valpartijen, mist en kou stralen bijna door het TV-scherm onze warme woonkamer in, nee, die kunnen mij niet zo bekoren. Daarbij komt dat ik persoonlijk niet zoveel op heb met Mart Smeets. En aangezien Mart zo'n beetje de Godfather van het wielrennen is, tettert hij dus de hele zondagmiddag door de kamer, want op de een of andere manier kun je wielrennen alleen kijken als het geluid heel hard staat.
Maargoed, mijn lief vindt het helemaal leuk, en zolang hij niet in slaap valt, want dat schijnt er ook bij te horen, kan ik Mart wel aan.
De aankomende klassieker Paris-Nice heeft echter een nieuwe dimensie gekregen. De race wordt gereden van zondag 8 tot zondag 15 maart en het traject is zo'n 1 250 km lang. Dinsdag 10 maart wordt er, na een étappe van 178 km, gefinished in Vichy (03) en woensdagochtend zal de race vanuit Vichy worden voortgezet richting Saint-Etienne. Helaas, ze passeren niet ons dorp maar gaan via Arronnes en Ferrières-sur-Sichon bij St-Priest-la-Prugne de heuvels over richting de Loire (42). Wie erbij wil zijn in Vichy moet zich opstellen op de Pont de l'Europe of voor de eindsprint op avenue de l'Aile. Het zal vast niet zo'n grandioos feest worden als afgelopen zomer op "Les Beaudiers", maar het is toch leuk om de sfeer weer even te proeven!

Nostalgie (2)

2009-02-27T09:35:00.004+01:00

Van de week zag ik bij "De Wereld Draait Door" dat de "Dikvoormekaarshow" waarschijnlijk weer terugkomt. De meningen zijn verschillend. De een denkt dat het nooit meer zo leuk kan worden alsdat het was en de ander ziet weer nieuwe mogelijkheden.
Mij brengt het terug naar vroegere tijden.
Ik was een jaar of 5, misschien 6 en we woonden nog "op de flat" in Alkmaar. Elke zaterdagmiddag, ik geloof zo tussen 1 en 2, zaten mijn ouders aan de radio gekluisterd. Voor mijn zusje en mij was het een beproeving, want we mochten tijdens deze radiouitzendingen GEEN geluid maken. Mijn ouders wilden namelijk niets missen van de grappen, stemmetjes en typetjes van André van Duin, Ferry de Groot en Corry van Gorp. Terwijl mijn ouders, vooral mijn vader, gierend van de lach in hun stoel zaten, liep ook de bandrecorder. Vele uitzendingen en dan vooral de liedjes werden opgenomen. Voor degene die niet weten wat een bandrecorder is, heb ik maar even een plaatje opgezocht.
Tegen de tijd dat de bandrecorder werd afgedankt en wij een echte cassetterecorder in huis kregen, was de bandrecorder, plus alle spoelen en banden, voor mijn zusje en mij. Nog heel wat jaren hebben we plezier gehad van de oude vertrouwde bandrecorder. Je kon er namelijk heel makkelijk mee opnemen; microfoon erin en kletsen maar!!! De banden van de Dikvoormekaarshow hebben we letterlijk stuk gedraaid en we zongen alle liedjes mee zoals: "Drie Chinezen met een contrabas", "een muis in een molen in Mokum" en natuurlijk "Dora". Maar ook vind ik het leuk dat er zoveel "opmerkingen" in de familie zijn blijven hangen. "Geef mij maar een neut" was de meest gebruikte door m'n vader, maar ook "Zandzakken voor de deur en natuurlijk "Nee, nou wordt 'ie mooi" waren veelvuldig te horen.
Jaaaaaaaaahoor!!! Het begint weer te kriebelen, leuk dat oude sentiment. Ik denk dat ik maar eens ga kijken of er nog ergens een CDtje te scoren valt.

Eten wat de pot schaft

2009-01-14T09:36:00.003+01:00

Onze kinderen zijn gezegend met een kantine op school. In Frankrijk is er eigenlijk op alle scholen de mogelijkheid om in een kantine te eten, maar de kwaliteiten zijn zeker niet allemaal gelijk. De grote scholen hebben vaak massale kantines waar je de "kleffe hap" aantreft, weinig variatie en een hoog vet en "flupjes" gehalte.
In Châtel-Montagne is het zo gek nog niet. Er is een kokkin, Jacqueline, in dienst van de gemeente, die elke schooldag een verse 4-gangen maaltijd kookt. Er worden 1x in de week boodschappen gedaan bij de supermarkt in een nabij gelegen dorp en er wordt gekookt volgens de "schijf van 5".
Er komen de lekkerste dingen op tafel, tenminste, dat vinden mijn kinderen, en Jacqueline vindt het ook belangrijk dat de kinderen alles leren eten en ook kennis maken met streeksproducten of traditionele Franse gerechten. Dit houdt in dat de kinderen ALLES moeten proeven en dat er ook bepaalde opvoedkundige aspecten bij komen kijken zoals bijvoorbeeld: Als je een tweede keer opschept MOET je je bord leeg eten.
Toen wij naar Frankrijk verhuisd waren en Xenya als kleutertje nog maar net naar school ging waren wij op een bepaald moment verbaasd dat ze zo keurig met mes en vork kon eten, zelf haar vlees sneed etc. Wij hadden haar dit nooit op deze manier geleerd, maar al snel bleek dat ze dit in de kantine onder de knie had gekregen.
Ik ben dus zeer te spreken over de kantine!!!
Jacqueline daar en tegen, zag het begin december even niet meer zitten. Hoewel ze met iedereen rekening probeert te houden en de kinderen die iets niet zo graag eten probeert te ontzien door ze maar een beetje op te scheppen, kwam ze nu toch echt voor een probleem te staan.
Er waren namelijk gedurende de eerste helft van het schooljaar steeds meer verzoeken van ouders gekomen dat hun kind iets niet (meer) zou mogen of zou lusten. De lijst werd steeds groter. De één lustte geen yoghurt, de ander mocht geen melk meer, er waren er die alleen nog maar mochten eten in een bepaalde volgorde, te dik, te dun en ga zo maar door.
Frankrijk, HET land van de formulieren, stempels, bewijzen en certificaten, bood de oplossing!!! Elke ouder kreeg een brief met het verzoek een medische verklaring in te leveren, indien een kind bepaalde producten, om medische redenen, niet mocht eten.
Tot op de dag van vandaag heeft Jacqueline nog geen medische verklaringen mogen ontvangen. Gelukkig maar, want dat betekent dat alle kinderen gezond genoeg zijn om alles te mogen eten. Jacqueline is ook blij, want die kan gewoon weer lekker koken, zonder zich zorgen te hoeven maken over diëten of allergieën.

Geen goed begin,...

2009-01-02T15:49:00.007+01:00

Oud en Nieuw ging dit jaar anders als verwacht.
Voorgaande jaren hadden we vrienden over de vloer of gingen wij naar vrienden toe, om samen met elkaar te eten en te drinken en meestal pas vroeg in de ochtend te eindigen met de belofte, na een paar uurtjes slaap weer lekker verder te gaan om alle restjes op te maken.
Dit jaar werd dit alles bruut verstoord door een fikse griep.
Kerst hadden we in NL doorgebracht en daar had Gaby al een het grootste gedeelte van de week in bed doorgebracht met een flinke buikgriep.
Ergens tussen NL en FR voelde ik dat mijn zware verkoudheid begon om te slaan in een zeurend en kouwelijk gevoel. Maandag werd ik wakker en wist ik het zeker. Dit zou niet met 1 Panadolletje over zijn.
De diagnose: angina, oftewel keelontsteking.
En hoewel ik het natuurlijk heel jammer vond dat de verrukkelijke oesters, slakken, garnalen, champagne en oliebollen aan mij voorbij zouden gaan dit jaar, als je angina hebt, is dat het laatste waar je je druk om kunt maken. Het enige wat ik nog wilde was een bed of een bank, zo nu en dan wat te drinken en vooral een flinke dosis pijnstillers.
De rest van het gezin leefde mee en vond het eigenlijk niet zo heel erg dat we dit jaar, na een hectische decembermaand, gewoon lekker thuis bleven.
Ze hebben boodschappen gedaan, oliebollen gebakken en een heerlijk diner bereid op oudejaarsdag (waar ik dus alleen een beetje van gepeuzeld heb)
Vroeger keken mijn ouders altijd naar oudejaar conferences en op nieuwjaarsdag was het klassieke nieuwjaarsconcert verplichte kost.
Het was al jaren geleden dat ik sowieso naar een cabaretier had gekeken op TV, maar deze oudejaarsavond hebben we dus weer eens ouderwets naar Youp van ' t Hek gekeken. Het nieuwjaarsconcert, de volgende dag, hebben we lekker overgeslagen, dat vond ik toen niets, en nu nog steeds niet.
Hoewel ik nog steeds niet beter ben, komt de meute vrienden vanavond onder het mom van "even kijken hoe het met je gaat". Ik denk niet dat we tot in de vroege uurtjes door zullen gaan, noch dat er morgen weer volk komt om de restjes op te maken, maar het zal vast gezellig worden.
Bonne année!!!

Sinterklaas (deel 2)

2008-11-17T10:06:00.005+01:00

Afgelopen zaterdag was de intocht van Sinterklaas.
Xenya had het er al een paar keer over gehad nadat ze "het nieuws" van ons had gehoord (zie ook het bericht: Sinterklaas), maar nu weten we het zeker:
Ze heeft het nog niet helemaal gesnapt. Of beter gezegd, ze is gewoon Oost-Indisch doof en wil niet van ons aannemen dat de Sint slechts een verklede man is.
De hele dag heeft ze gevraagd of ze die avond haar schoen mocht zetten, de Sint had het immers gezegd. Ons antwoord bleef de hele dag ongewijzigd: "Natuurlijk mag je je schoen zetten, dat mag elke dag. We weten alleen niet of er ook iets inkomt."
Rond de middag kwamen de potloden en een hagelwit papier tevoorschijn. Binnen mum van tijd had ze een prachtige zwarte piet getekend met alles erop en eraan. Er ging een lintje omheen en er kwam een briefje aan te hangen met daarop: Voor de Sint.
"Zo, die kan vanavond in m'n schoen" zei ze heel tevreden.
Toen kwamen de vragen:
Xenya: "Wat deden jullie vroeger altijd met die tekeningen in m'n schoen?"
Wij: "Nou, die gooiden we meteen in de kachel, want jij moest ze natuurlijk niet terugvinden de volgende dag, want dan zou je meteen weten dat Sinterklaas niet bestaat."
Xenya: "En die wortel en dat mandarijntje dan?"
Wij: "Die gingen weer terug naar de koelkast of fruitschaal."
Xenya: "Dus, hij bestaat echt niet?"
Wij: "Nee, dat hadden we al verteld, maar jij gelooft het niet."
Xenya: "Nou, ik ga het toch lekker proberen vanavond."
Nadat ze de hele dag de zenuwen had gehad en 84 keer had gevraagd of er nu wel of niet iets in haar schoen zou komen, werd er dan toch een geschikte schoen voor de kachel geplaatst, met de tekening en een mandarijn erin. En terwijl er niemand keek of luisterde (dacht ze) mompelde ze snel een liedje. Zo, en nu naar bed!!!
Aangezien ik altijd een tas met frutsel cadeautjes op voorraad heb, was er snel een cadeautje voorhanden. We hadden nog een half rolletje Sintpapier en de mandarijn heb ik gepeld en opgegeten. De schillen heb ik naast haar schoen laten liggen en de tekening werd deze keer niet in de kachel gegooid maar aan de kast van m'n bureau geplakt.
De volgende ochtend was de twijfel groter als ooit, bestaat 'ie nu wel of toch niet??? Het was zeer duidelijk dat ie niet bestond, want Caya kreeg later hetzelfde knutselcadeautje zodat ze lekker samen konden fröbelen, alleen zat er bij haar geen papiertje omheen en kwam het rechtstreek van zolder uit de voorraad met cadeautjes. Toch vroeg ze voor het slapen gaan of ze misschien wéér haar schoen mocht zetten.
En net als alle andere keren kreeg ze weer hetzelfde antwoord: "Natuurlijk mag je je schoen zetten, dat mag elke dag. We weten alleen niet of er ook iets in komt."

11 november

2008-11-12T09:37:00.007+01:00

Vroeger wisten wij niet beter: 11 november is de dag, dat mijn lichtje, dat mijn lichtje, 11 november is de dag, dat mijn lichtje branden mag. Oftewel Sint Maarten. Het schijnt, als ik de reclames zie op de NLse TV, dat dit Noord-Hollandse gebruik dit jaar landelijk is.
Sinds wij in Frankrijk wonen is 11 november een vrije dag. Een nationale vrije dag, wel te verstaan.
Op deze dag wordt de wapenstilstand van de eerste wereldoorlog herdacht. Een oorlog waarin meer dan 9 miljoen doden zijn gevallen.
Dit jaar is het de eerste keer dat Frankrijk de ceremonies houdt zonder dat er nog "poilus" bij aanwezig zijn. Poilu is de bijnaam voor een soldaat die in WO I heeft gestreden.
De laatste "officiële" poilu, Lazare Ponticelli, is dit jaar op 12 maart overleden. Hij was 110 jaar. Enkele weken daarvoor, op 20 januari, stierf de op één na laatste Franse poilu: Louis de Cazenave, eveneens op 110 jarige leeftijd. Er zijn nog 10 strijders, die gevochten hebben in WO I, in leven. De meesten zijn Brits en allen zijn ze ongeveer 107 à 108 jaar oud.
In elk dorp en dus ook in Châtel-Montagne, wordt er op 11 november een ceremonie gehouden bij het monument voor de gevallenen. Op 8 mei vindt een zelfde soort ceremonie plaats, ditmaal om de overwinning/beëindiging van de Tweede Wereldoorlog te herdenken. Xenya is een aantal keer gevraagd om te helpen bij deze ceremonies en heeft bloemen gelegd.

Aire Les Biefs

2008-11-09T10:50:00.006+01:00

Ik heb een vriendin en hij heet Rudolf.
Rudolf runt samen met René, Aire Les Biefs en we hebben elkaar in eerste instantie zakelijk leren kennen.
Swaag En France heeft een deel van de renovatie van hun oude vakantiekolonie uitgevoerd en zo hebben wij , gedurende de afgelopen twee jaar, hun bedrijf zien uitgroeien tot een zeer goed lopende Chambres et Table d'Hôtes.
Als ik Rudolf aan de telefoon heb, wat toch wel zeer regelmatig gebeurt, kunnen we heerlijk kletsen over van alles en nog wat, maar er is toch wel één grote passie die we delen en dat is: Koken.

Afgelopen vrijdag waren we te gast bij Rudolf en René om "voor te proeven". Net als vorig jaar, gaan we ook dit jaar weer ons eindejaarsfeest van Swaag En France, bij hen vieren en daarvoor moet natuurlijk een menu worden samengesteld. Rudolf had het een en ander bedacht en heeft ons verwend met heerlijke gerechten, die stuk voor stuk zijn goedgekeurd.
Hij maakt er bijna een sport van om zijn gasten de meest heerlijke creaties voor te schotelen, die er ook nog eens prachtig uitzien. Het gemiddelde restaurant zou nog heel wat van hem kunnen leren. Daarbij vult René hem naadloos aan door de tafel prachtig te dekken waardoor er een geweldige sfeer en ambiance ontstaat. Ze hebben een assortiment servies, glazen, servetten en tafellakens waar ik jaloers op ben!
Dat de heren succes hebben met hun aanpak blijkt wel uit het feit dat ondanks dat Europa op een denkbeeldig schavot staat met de strop al om de nek en we overspoeld worden door kreten als: kredietcrisis, marktverstoring en recessie, "de Boys" hun target voor het komende jaar al hebben bereikt. Diverse emigranten in onze omgeving reizen regelmatig af naar NL om daar de broodnodige centen te verdienen om de winter te kunnen overleven, maar dit vooruitzicht blijft ze gelukkig bespaard.

Persoonlijk vind ik het heel knap wat ze tot nu toe hebben bereikt. Het is namelijk niet makkelijk om 't hoofd boven water te houden in een gebied als de Auvergne en zeker niet in de branche "kamertje verhuren". Chambres d'Hôtes is van oorsprong een nevenactiviteit en de meeste Fransen die een B&B exploiteren hebben er een fulltime baan naast.
Ik ben er dan ook van overtuigd dat je je moet onderscheiden van de grote hoop om iets te bereiken en je bedrijf "op de kaart" te zetten.
Wie meer wil weten en zien over Aire Les Biefs kan de Tros uitzending van Ik Vertrek nog eens bekijken: http://player.omroep.nl/?aflid=5919006 en anders kan je natuurlijk gewoon een kamer boeken en het met eigen ogen gaan bekijken en beleven!!!

foto: Imadia

Sneeuw

2008-10-30T11:22:00.004+01:00

Het mag op het lijstje "memorabele weersomstandigheden", want vandaag, op 30 oktober 2008, sneeuwt het.
Vorig weekend genoten we van het mooiste herfstweer dat je je maar kunt bedenken. Volop zon, strak blauwe lucht, lekker warm, 2 dagen de BBQ aan, tuin opgeruimd, gesnoeid, verplant, noem maar op, we genoten.
Maar dat lijkt nu een eeuwigheid geleden. 5 km verderop, en 200 meter lager, in het dorp, is geen vlok te bekennen, maar hier op onze berg is de wereld even wit.
Waarschijnlijk niet voor lang, maar aangezien de weermannen de afgelopen dagen de weersvoorspellingen al meerdere keren drastisch hebben gewijzigd, kijk ik nergens meer van op.
We hebben dus twee kansen, het wordt weer BBQ-en van het weekend, of sneeuwballen gooien.

Fête de la Pomme

2008-10-23T14:04:00.004+02:00

Elke tweede zondag van oktober viert Châtel-Montagne het feest van de appel. Dit jaar werd het op de derde zondag gevierd vanwege het feit dat de "appel koopman" al bezet was op de tweede zondag. En dat was jammer, want dat kostte veel bezoekers. Vele mensen uit de omtrek hebben de tweede zondag grif in het geheugen staan en dat gooi je niet zo 1-2-3 om.
Het Fête de la Pomme wordt georganiseerd door en voor school, nouja, eigenlijk door de ouders en voor de kinderen.
Er worden met een traditionele rasp en pers, appels geraspt en daarna geperst. Het verkregen sap wordt verkocht à 1 euro de liter.
Massaal sparen we flessen van "n'importe quoi" en leveren deze in op school. Statiegeld flessen kennen we niet in France, dus elke plastic fles tussen een halve liter en 5 liter is goed.
U begrijpt, de keuringsdienst van waren komt hier niet aan te pas. Het is dan ook zaak de gekochte appelsap goed koel te bewaren, snel op te drinken en elke dag 1 x de dop even losdraaien om een ontploffing in de koelkast te voorkomen.
Behalve sap is er ook jam te koop in allerlei smaken en volumes en worden er taarten verkocht. Per punt, halve of in z'n geheel.
De boel wordt nog aangevuld door enkele marktkooplieden die waren als: kaas, worst, honing, planten en bomen en natuurlijk appels verkopen.
En zo staat Châtel-Montagne weer even voor een dag, een hele mooie zonnige dag, op de kaart.
Voor meer foto's: http://www.chatel-montagne.nl onder het kopje "Foto's"

Bestolen (deel 2)

2008-10-11T14:10:00.003+02:00

We werden gebeld door de Gendarmes en ze hadden geen slechter moment uit kunnen kiezen,... Wij waren in NL met onze Franse vrienden en zaten op de rondvaartboot in Alkmaar waar een aardige jongedame in 3 talen door haar luidspreker schalde, terwijl we ook nog eens regelmatig plat in de boot moesten gaan liggen om onder een lage brug door te varen en ik ook nog foto's wilde maken.
Daar lag ik dus, languit in de rondvaartboot, mobiel aan m'n ene oor, Miep met luidspreker in m'n andere oor en ondertussen moest ik ervoor zorgen dat er zo snel mogelijk aangifte zou worden gedaan.
Een van onze werknemers nam deze klus op zich, maar dat kon pas nadat ik een fax had gestuurd waarin wij verklaarden dat hij bij ons werkte en hem machtigden om namens ons aangifte te doen.
En dit alles moest ook nog eens zo snel mogelijk, want ze konden de jochies die ze opgepakt hadden niet al te lang vasthouden zonder aangifte.
Net voor zessen lag de fax vanuit Egmond-Binnen op het bureau van de Gendarmerie in Le-Mayet-de-Montagne.
Uiteindelijk hebben ze de hele schuur leeg getrokken en de 3 jongens gearresteerd/in staat van beschulding gesteld. Ze zijn inmiddels weer op vrije voeten en moeten in december voorkomen. De gendarmes hopen de complete bende, bestaande uit een man of 12, binnenkort op te kunnen rollen. Er stond nog een mooi stukje in de krant:

Châtel-Montagne: Ils avaient aménagé une grange à moindre frais:
Les trois jeunes cambrioleurs interpellés

Ils avaient la grange. Mais pas d'argent pour la meubler et y faire la fête.

Trois jeunes de la Montagne Bourbonnaise, âgés de 18 et 19 ans, avaient trouvé une petite combine pour vivre tranquille à la campagne: se servir chez les autres.

Quand les gendarmes ont débarqué dans la grange, vendredi matin, dans un endroit isolé près de Châtel-Montagne, ils ont découvert une véritable petite caverne d'Ali-Baba: télévision, matériel vidéo, lit, outillages, jardinières, sacs de ciment. Et une frigo bien rempli.
Deux jeunes présents sur les lieux étaint aussitôt placés en garde à vue. Le troisième a été interpellé le lendemain matin.
Les gendarmes de la communauté du Mayet-de-Montagne/Arfeuilles, assistés de leurs collègues de la brigade de recherches de Vichy et du groupe d'intervention canin de Varennes-sur-Allier, ont pu établir qu'ils avaient participé, de près ou de loin,n à quatre vols par effraction en septembre dans la Montagne Bourbonnaise. Deux chez des particuliers dont un couple de résidents Hollandais, un à la cantine de l'école de Châtel-Montagne et un sur un chantier.
Les trois jeunes auraient reconnu les faits. Laissés en liberté, ils sont appelés à comparaïtre en décembre devant le tribunal correctionnel de Cusset. Ils auront à répondre de vols par effraction en réunion et recel.

De Toerist

2008-07-21T13:33:00.005+02:00

Zaterdagochtend ging ik naar de bakker en er was een klant voor mij.
Een toerist en hij kocht een brood.
Dat is dan 1 euro en 5 cent, zei de bakker.
De toerist begon aan zijn shirt te frunniken, opende 2 knoopjes van zijn polo en begon aan de touwtjes om zijn nek te trekken. Daar kwam zijn reisportemonnaie tevoorschijn. Het touwtje was ietwat kort, dus het kostte enige moeite om er 1 euro en 5 cent uit te halen, maar uiteindelijk lukte het, hetzij met enige moeite. Daarna moest het hele zaakje weer terug en de knoopjes dicht. Het brood ging mee en de toerist vervolgde zijn weg naar de camping, een kleine 500 meter verderop.
De bakker keek de toerist na en zei hoofdschuddend: "Volgens mij was het een stuk makkelijker geweest om wat losgeld of een klein biljet in de broekzak te hebben!!!"

Fête de l'école

2008-06-30T09:59:00.008+02:00

Afgelopen zaterdag was het weer zover. Het was de dag van het schoolfeest.Normaal gesproken is dat iets waar we allemaal reuze zin in hebben. De kinderen bereiden een "spectacle" voor, ze doen dan dansjes, liedjes, poëzie, toneelstukjes etc. in de salle de fête en daarna is er "kermesse" op het schoolplein. De kinderen kunnen allerlei spelletjes doen en er is een buffet met koek en taart, frisdrank, bier en voor de liefhebber een wijntje of pastis. Je ontmoet er je mede dorpelingen en het is reuze gezellig. Daarna is er een gezamelijke maaltijd en als iedereeen zijn bordje leeg heeft gaan alle tafels en stoelen aan de kant en is het tijd om te dansen tot minimaal middernacht. De reden van dit alles is: zoveel mogelijk geld inzamelen dat weer ten goede komt aan de kinderen in de vorm van uitstapjes, speelgoed voor op het schoolplein, een DVD speler, computers etc.
Dit jaar ging het echter totaal anders.
Het was een schooljaar waarin er een aantal ouders constant kritiek hadden op alles en iedereen. Er werden leugens verspreid zoals "mijn kind/zusje is geslagen door de kok van de kantine", er waren dreigementen dat er 8 kinderen van school zouden worden gehaald om ergens anders naar school te gaan, (en dit had dan betekend dat er nog maar 1 klas zou zijn ipv 2, ivm subsidies etc.) en meer van dat soort grappen. Kortom, de sfeer is niet meer zoals het ooit was. Ook de juffen hebben er schoon genoeg van. Zo erg zelfs dat er één juf besloot te solliciteren bij een andere school.
Tevens werd er een nieuw bestuur gevormd voor de ouderraad. De oude garde hield het voor gezien en was alle kritiek zat.
De nieuwkomers die iedere keer zo hard riepen: "Wij weten het beter" mochten het overnemen. En dat hebben ze gedaan.
Wel, het schoolfeest van zaterdag 28 juni 2008:
Het spectakel was leuk. De kids hadden er veel werk van gemaakt. Hoewel het soms het niveau had van "ik lig onder de tafel en jij ziet me niet" vlogen de 5 kwartier voorbij en gingen we allemaal als trotse ouders de feestzaal uit. Op naar het schoolplein voor het buffet en de spelletjes.
Op het eerste gezicht leek het allemaal goed geregeld, hoewel, de drankjes waren nog niet koud, het buffet moest nog worden ingericht en op het laatste moment moesten er nog zaken uit school naar buiten worden gebracht, want de juffen deden de school op slot en gingen naar huis in plaats van zoals gewoonlijk, gezellig nog wat te drinken en te blijven eten.
Er was alleen frisdrank en water, want zo werd er gezegd: "We mogen geen alcohol schenken". Hmmm, er wordt toch altijd een biertje gedronken op het schoolfeest??? Maar nee, er waren een paar fanatiekelingen in de ik-weet-het-beter-groep.
Dat er zelfs in de ouderraad verdeeldheid is, bleek toen de voorzitter naar huis reed en terug kwam met een tray koud bier. Op de parkeer plaats werd het dus toch nog eventjes gezellig, waar we onder elkaar, pratend over de misère op het schoolplein, van een biertje genoten.
Want, zonder te overdrijven, de sfeer was beneden peil. Eigen was er niet eens een sfeer, het was gewoon triest. De helft van alle ouders was al vertrokken en de dorpelingen die voorgaande jaren allemaal waren gekomen, waren nu ook weggebleven.
Dus, wij gingen gezellig naar een stel vrienden. De kids konden daar zwemmen in een meertje en op het menu stond konijn van de BBQ!!!
Achteraf hoorden we van een ander stel dat de sfeer verre van "comme d'habitude" was en dat ze om 22h00 naar huis waren gegaan omdat ze het helemaal gehad hadden met alle babbels en kritiek. Maar het meest trieste van dit alles is dat een "het schoolfeest" wat normaal gesproken een leuke middag en avond is, voor zowel ouders als kinderen, waar iedereen naar uitkijkt, volledig om zeep geholpen is.
Ik hoop dat het volgend jaar weer gaat zoals het ooit was, simpel maar gezellig,.....

ZON!!!

2008-06-19T09:53:00.008+02:00

Vandaag is het de langste dag van het jaar en het lijkt erop dat het nu eindelijk zomer gaat worden!!!
Sinds gisteren schijnt de zon en het leven lacht ons weer toe.
De tuin roept, nee, schreeuwt, om aandacht, en Jules waagt zich nu ook naar buiten en is klaar om alles te verkennen.
Iedereen heeft een goed humeur en de aanbiedingen voor ventilators en airco's stromen spontaan mijn mailbox binnen. We proberen niet te klagen, maar we hebben een periode, van inmiddels 7 weken, gehad, waarin het elke dag minimaal 1 keer geregend heeft. En dat hoort natuurlijk niet bij het beeld van "wonen in Frankrijk".
We checken nu 3x per dag de meteo om er zeker van te zijn dat het komende 4 dagen toch écht zo mooi blijft, want nu moeten we ervan profiteren!!!

4-1

2008-06-17T13:07:00.011+02:00

Vrijdagavond, 19h30, alle NLers uit de regio, voornamelijk "gepensioneerden" met een tweede huis, waren opgetrommeld. En hoewel wij nog lang niet die leeftijd hebben bereikt en hier ook nog eens permanent wonen, wij waren er ook!!!
Het was de avond van DE wedstrijd Nederland-Frankrijk,....
Restaurant Le 16 Arts verzorgde een simpele, smakelijke maaltijd en zo konden we met z'n allen genieten van het voetbal.
Met een stel Franse vrienden gingen we heen. De Fransen waren overigens in de meerderheid en het werd er niet minder gezellig om!!!

Wel, we waren dus keurig om 19h30 aanwezig, want zo had de kok gezegd: De NLers zijn gewend om vroeg te eten, dus, sorry, 19h30 aanwezig.
Na een minuut of 10 buiten te hebben gekletst met deze en gene mochten we naar binnen. In de zaal troffen we 2 tv-toestellen aan, ze deden het nog niet. Onder toeziend oog van een man of 50, want de Fransen waren inmiddels ook gearriveerd, gingen er een aantal "technische mannen" de tv's aansluiten,....... Er kwam een ware antenne (model "hark" in mini-formaat) te voorschijn en op de tv verscheen een hoop ruis en sneeuw,.... fijne wedstrijd!!!! De andere tv werd voorzien van een coaxkabel die van beneden af doorgelust moest worden. En jahoor!!! Hoera, 5 minuten voordat de wedstrijd begon hadden we beeld!!!De pret kon beginnen. Ondertussen kwamen ook de mandjes brood door, dus het eten zou niet lang meer op zich blijven wachten.De wedstrijd was leuk, maar de sfeer was nog leuker!!!

Hier en daar waren er wat bedroefde gezichten, maarja, zelfs de Fransen moesten toegeven dat onze équipe toch wel écht een stuk beter was!!!

Alle NLers gingen meteen richting huis en de "die-hards-Fransen" bleven nog tot ruim na middernacht in de bar. Na afloop deden we er nog ééntje toe bij vrienden. Nouja, nog eentje dan,.... waarna we rond 03h00 rondom gelukkig in ons bedje zakten.

Vanavond krijgen we bezoek van kennissen die een tweede huis zonder tv hebben en zitten we dus lekker voor onze eigen tv. Wat zal het worden??!!! Het zou toch eigenlijk wel mooi zijn als die Fransen de Italianen even van de mat vegen,....... Dan kunnen we het feestje misschien nog eens overdoen,....

Klik hier om het fotoalbum van deze avond te bekijken: http://www.mijnalbum.nl/Album=YVCHVJ77

Les Moucherons (Ceratopogonidae)

2008-06-04T10:31:00.007+02:00

Het is weer zover!!! Les moucherons sont arrivé!!! Moucherons (in het Nederlands "knutten" en het Engels "sandfly's") zijn miniscuul kleine insecten. Ze zijn 2,5 tot 3 mm lang, doorzichtig en hebben 2 vleugeltje. Het lijken vliegjes, maar in werkelijkheid zijn het mugachtigen. En ja, ze steken dus!!! En gemeen ook!!! Je krijgt er kleine harde bultjes van die wel een dag of 3 kunnen blijven jeuken en branden. Men zegt dat ze de hele maand juni van zonsondergang tot zonsopgang actief zijn. Echter met het druilerige weer van dit moment, zijn ze zo brutaal om ook overdag lekker te prikken en steken. Het buitenleven is op dit moment dus een stuk minder aangenaam en de pessimisten voorspellen dat we pas met de kerst weer kunnen BBQ-en en gezellig buiten kunnen leven.

Wetenschappelijke feiten:
Het zijn de vrouwtjes van het soort Culicoides die mensen steken en bloed nodig hebben om hun eitjes te kunnen laten rijpen, waarna ze ze kunnen leggen. De eitjes worden in water gelegd en na 3 tot 11 dagen komen de eitjes uit. De larven leven 7 maanden om dan na het overwinteren zich in te poppen en na 2 tot 5 dagen uit te vliegen. En het feest begint dan weer van voren af aan.

Behalve dat het vervelend is, ze niet te vangen zijn en slechts met een muggenmiddel met DEET of afstand zijn te houden, kunnen ze ook de ziekte Leishmania verspreiden. Vooral voor honden is dit een gevaarlijke ziekte, maar ook voor mensen met Aids. Ze komen vooral voor in de Mediterrane gebieden rond de Middellandse Zee en Latijns-Amerika, maar dus ook inmiddels tot aan Midden-Frankrijk. Tot nu toe zijn er nog niet veel gevallen van besmetting bij mensen bekend en zijn er ook nog geen vaccinaties of goede medicijnen te verkrijgen.
Meer weten over deze beestjes? Klik hier

La Boulangerie

2008-05-30T10:08:00.012+02:00

Gelukkig is Châtel-Montagne voorzien van een boulangerie, oftewel een bakker. Hij bakt het lekkerste brood en is in de wijde omtrek bekend. Bovendien is 'ie, in vergelijking met andere bakkerijen, ook nog eens goedkoop.
Het is alleen jammer dat de bakker "moeilijk" te vinden is. Het is geen uitnodigende winkel, behoorlijk sober zelfs, gelegen in een smalle straat waar verder geen andere winkels meer zijn, en zijn muurschildering is door de tand der tijd behoorlijk uitgewist.
Hij heeft een aantal jaar geleden wel een bord boven zijn deur laten maken, maar dat zie je pas als je er recht voor staat, en dan heb je hem dus al gevonden.
En toen kwam Michel.
Michel is kunst- en huisschilder, en voert voor ons bedrijf schilderwerken uit. Hij heeft het appartementje naast de bakker gehuurd en vond het toch wel zonde dat de muurschildering er zo troosteloos op stond.
Tijd voor actie, geheel zonder tegenprestatie of vergoeding, Michel ging aan de slag. Hij heeft al zijn potten en pencelen tevoorschijn gehaald en heeft er weer een fleurig geheel van gemaakt.
De bakker is er erg blij mee en het hele dorp praat over Michel en zijn werk.
Michel schildert ook koeien, zijn grote passie. Meer zien?
http://www.galerie.nl/subsel.php?p_att_1=1&p_val_1=87156033

Ikea

2008-05-25T15:49:00.003+02:00

Noodgedwongen moesten we een dagje Ikea inplannen. Gaby had een afspraak met een klant, welke inhield dat hij de uitgekozen keuken voor hen zou ophalen bij Ikea, filiaal Saint-Etienne.
De klant had alles al uitgezocht dus het was een kwestie van "ophalen en wegwezen".
Aangezien de agenda zeer druk bezet is de komende tijden en er al diverse zaken gepland stonden waar Gaby toch écht zelf bij aanwezig moet zijn, bleef er geen andere mogelijkheid over als mét de meiden heen te gaan, op de dag dat ze altijd vrij zijn.
Dus gingen we "en famille" naar Saint-Etienne, ongeveer 2 uur rijden en zo'n 130 km bij ons vandaan.
Rond 11 uur kwamen we bij Ikea aan en we snelden naar de keukenafdeling, met het idee, dan hebben we het maar gehad, en straks is het 12h00 en gaat iedereen met lunchpauze. We kregen een nummertje voor: in het bezit van offerte, keuken bestellen.
Er bestonden nog 2 andere mogelijkheden, namelijk, offerte opvragen (voor degenen die nog absoluut niet weten wat ze willen en wat de mogelijkheden zijn) en minder als 5 artikelen bestellen.
Wel, dan zou je dus zeggen, Ikea heeft dat goed geregeld, dat moet lekker vlot gaan!!! Dat is dus een foute gedachte, zeker bij Ikea Frankrijk!!!
De miep van de offerte balie liep een beetje in het rond en deed alles behalve offertes maken, de miep die achter de balie stond waar je snel je keuken zou moeten kunnen bestellen omdat je de offerte al hebt en weet wat je wilt, was druk in gesprek met een stel dat nog absoluut niet wist wat ze wilden en zeker geen keuken aan het bestellen waren maar gewoon een offerte wilden en de miep van minder als 5 artikelen ruimde haar balie op en ging daarna doodleuk met pauze.
Wij stonden ons dus bijna een uur lang te ergeren, te bedenken hoe dit allemaal beter kan of moest en probeerden toch ook maar rustig te blijven, want we moesten toch echt mét een keuken naar huis.
Ondertussen hielden de meiden zich opperbest, probeerden ze alle spelletjes uit die Ikea op elke afdeling heeft, speelden ze op hun DS en ontwierpen ze allebei een eigen keuken, de één met blokken, de andere met het computerprogramma.
En eindelijk, na bijna een uur wachten, waren we eindelijk aan de beurt!!! Een aardige jongeman hielp ons vlug en vakkundig en 10 minuten later liepen we blij en voldaan de keukenafdeling af mét een bestellijst.
Ondertussen hadden de meiden toch wel een paar keer te kennen gegeven dat ze toch écht moesten plassen en dat ze honger hadden. Tja, het was inmiddels bijna 13h00.
Ondanks dat wij allebei al gezegd hadden dat het resto bij Ikea niet echt "top du top" is, gingen we er toch naartoe. Tja, honger is honger!!!
€ 43,60 armer en 4 volgeladen dienbladen rijker, vonden we een tafeltje. De meiden zijn inmiddels overtuigd en weten nu wat "niet te vreten" inhoudt. (waren hun eigen woorden, maarja, ze zijn eigenlijk ook verwend met wat ze normaal te eten krijgen, zowel thuis als op school)
Okee, de salade, kaas en toetjes waren lekker, ook de wijn was best lekker, maar zeg nou eerlijk, aan deze dingen kun je als Ikea zijnde toch weinig verprutsen!!! Maargoed, we hadden geen honger meer, en daar ging het om!!! We shopten nog even lekker verder, als tegenprestatie voor het meegaan zonder zeuren, mochten de meiden iets voor hun kamer uitkiezen. 5 karren verder (ja, 4 voor de keuken) stonden we voldaan bij de auto en aanhanger, en konden we weer terug naar huis.
We stopten nog even snel bij de Carrefour voor een paar lekkere pizza's, lekker ijs en een aardbeientaart, en zo hadden we een lekkere relaxe-te avond en konden we zonder veel gedoe toch nog redelijk op tijd wat eten!!!

Bienvenue!

2008-05-23T11:33:00.001+02:00

Oftewel, welkom!
Deze week heb ik het besloten. Het werd tijd voor een heus en eigen weblog.
Een site waar ik vlug, veilig en voordelig, én even snel, zo nu en dan wat op kwijt kan, zoals de dagelijkse dingen die niet persé de moeite waard zijn om op de website te vermelden. Maar ook grappige dingen die we meemaken, een mooie foto, of gewoon een gedachte.
Wel, ik hoop dat jullie er plezier aan beleven en dat ik mijn schrijversei hier fijn te rusten kan leggen.
A bientôt!!!